Χρήστου Ντικμπασάνη
έναν κατοικήσιμο, αμόλυντο πλανήτη
Ταξιδεύω, καβαλικεύοντας τον διαστημικό άνεμο
Όπου και να κοιτάξω
Ο θάνατος με βλέπει,
γλείφοντας τα ξεραμένα του χείλη
Δε ξαποσταίνω ούτε στιγμή
Μέχρι το τέλος της ιστορίας μου
θα βαδίζω μόνος μου μα θαρραλέος
Τα δάκρυά μου θα σβήνουν τους κεραυνούς
και θα πνίγουν τις ηλεκτρισμένες καταιγίδες
Θα πληγωθώ και θα ματώσω
σε ατελείωτες αναμετρήσεις με φρικτούς κόσμους
Πάντα όμως θα βαστώ σφιχτά στις χούφτες μου
τις ελπίδες μιας νέας σποράς
στα βάθη του συμπαντικού μου είναι
Πάντα θα συλλέγω τους μοβ υακίνθους
που φυτρώνουν στη μέση της επουράνιας αβύσσου
🌸
Copyright © Χρήστος Ντικμπασάνης All rights reserved
Πρώτη δημοσίευση
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
Στη συνοδευτική εικόνα βλέπετε ψηφιακό έργο Eric Brenner [Cosmic goat]