Κουφέτα & κόλλυβα

Η θεατρική ομάδα «Της μάνας σου» κυρίως ασχολείται με την κωμωδία και το κάνει πολύ καλά. Αυτή τη φορά και πάλι με κείμενο του Σπύρου Γεωργακόπουλου παρακολούθησα στο θέατρο Εργοτάξιο που φιλοξενεί την νέα του παράσταση, τα Κουφέτα και κόλλυβα. Μια μαύρη κωμωδία, δημιουργική, έξυπνη και ξεκαρδιστική από την πρώτη στιγμή μέχρι την τελευταία.

Ο έμπορος της Βενετίας

Το θέατρο Αλκυονίς φιλοξενεί ένα από τα πιο γνωστά έργα του Ουίλιαμ Σαίξπηρ με τίτλο Ο έμπορος της Βενετίας.

Μια μεγάλη παραγωγή σε σκηνοθεσία του Γιάννη Μπέζου, που πρωταγωνιστεί στον ρόλο του μοναχικού και σκληρού Σάυλωκ, μαζί με την Φαίη Ξυλά στον ρόλο της όμορφης και έξυπνης Πόρσια και τον Τάσο Γιαννόπουλο στον ρόλο του ρομαντικού και ευαίσθητου Αντόνιο και με έναν μεγάλο θίασο.

Δεύτερη φωνή II: Λαγνογκριζοβυθίσεις

ΕΥΔΟΚΙΜΟ ΜΕΛΙ

Ερωτικό όνειρο

Νεφέλη: Σκαλίζω τη φωνή σου στο δέρμα

αφήνω τις μελωδίες της να διαποτίσουν τα κύτταρα.

Διαγράφω πορείες με τα μηνύματα διαστέλλοντας την ουσία

Η πλάνη σου δεν είναι όνομα στη σκοτεινή διαδρομή των κομητών είναι το άρμα που μέσα στο χρώμα της νιφάδας

θα μπω και θα μεθύσω.

Το δάκρυ ξεσπαθώνει, στο χείλος, στο βάραθρο που τέμνει το ματόκλαδο για να σε ψηλαφίσω.

Το δάκρυ σου, άγγελε μου, θα πιω να ξεδιψάσω

σε τροχιές ατίθασες ήλιων διανύω το κορμί σου.

Μόσχα δεν υπάρχει πια

Μόσχα δεν υπάρχει πια, στο Ίδρυμα Μιχάλη Κακογιάννη, σε σκηνοθεσία και κείμενο του Σταύρου Μόσχη, με τις Χρύσα Γούτου, Αμαλία Διακάκη, Δέσπω Πύρτσιου.

Οι τρεις αδερφές του Τσέχωφ Ιρίνα, Όλγα και Μάσα στο σήμερα, σε μια πιο μοντέρνα εκδοχή, έχουν μαζέψει τα υπάρχοντά τους, αναζητώντας μια νέα πατρίδα αφού η Μόσχα για εκείνες δεν υπάρχει πια.

Μονόλογοι

Γιώργου Αλεξανδρή

Νύχτωσε.

Πάντα νύχτωνε νωρίς στις κρυφές μας σπονδές,

τις μικρές και βιαστικές μας λειτουργίες,

γιατί οι ναοί που στεγάζαμε προσευχές και κατανύξεις,

ήταν καταφύγια αναμετρήσεων με το χρόνο

κι απάντημα της ψυχής μας με το φόβο.

Έφυγες.

Η Μονίκ: Φιλέλλην ή μήπως το αντίθετο;

Όταν η τέχνη συναντά τη ζωή και το αντίθετο, τότε βλέπουμε έργα ψυχής που αφήνουν βαθιά μέσα μας το αποτύπωμα.

Η Ελπίδα Αμίτση αφιέρωσε τη ζωή της στην τέχνη. Στον χορό, την σκηνοθεσία, την ηθοποιία... δημιουργώντας έναν χώρο τέχνης για πολλά είδη έκφρασης φιλοξενώντας καλλιτέχνες που γράψανε μέσα από την ψυχή τους. Εάν κάποιος πάει απλώς στο θέατρο ΕΝ-Α θα διαπιστώσει με τα μάτια του πόσο διαφορετικό είναι από ό,τι άλλο έχει δει μέχρι στιγμής. Η τέχνη αναδύεται από παντού σε έναν χώρο όπου παντού βλέπεις πίνακες, γλυπτά, όλα τα είδη έκφρασης και όλες τις κουλτούρες. Εκεί, ο πάντως καιρού ακούραστος εργάτης, η Ελπίδα, σκέφτεται την επόμενή της κίνηση είτε ένα θεατρικό είτε μια νέα ταινία είτε μια συναυλία.

Εριέττα: Η αγία των τρελών

Μοναδικό βιβλίο. Αν ψάχνετε κι εσείς ιδιαίτερες γραφές, που κινούνται έξω από τα καθιερωμένα με απελευθερωμένη ματιά, χωρίς ν' ακολουθούν κάποια νόρμα, είδος, «συνταγή» ή ό,τι άλλο, τότε αυτό το ποιητικό βιβλίο από τον Άρη Γεράρδη Εριέττα: Η αγία των τρελών, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Γράφημα, σας ενδιαφέρει και μπορεί να σας κερδίσει αυτοστιγμεί.

Πρόκειται για υβριδικό λογοτέχνημα που χαρακτηρίζεται ως σκηνικό ποίημα –από τον ίδιο τον δημιουργό και τον εκδότη– και που ουσιαστικά είναι ένα μόρφωμα ανάμεσα σε θέατρο και ποίηση το οποίο «ακουμπά» και στα δύο, διαθέτει ισχυρά στοιχεία και από τα δύο χωρίς όμως να ανήκει εξολοκλήρου σε κανένα εκ των δύο.

Ματωμένος γάμος

Ματωμένος γάμος, του Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα, στο θέατρο Αλκμήνη, σε σκηνοθεσία Ανδρονίκης Αβδελιώτη.

Παίζουν: Ανδρονίκη Αβδελιώτη, Γιώργος Ζώης, Σωτήρης Καρκαλέμης, Αθηνά Μαυρομάτη, Μαίρη Ξύδη, Ελεάννα Παναγουλέα, Ποπέτα Σούκου.

Το αριστούργημα του Λόρκα, όσες φορές κι αν το δει κανείς δεν το βαριέται. Είναι η τέταρτη φορά που το παρακολουθώ επί σκηνής, κάθε φορά με διαφορετική σκηνοθετική προσέγγιση και καστ και ομολογώ ότι κάθε φορά μου αρέσει όλο και περισσότερο.

Μάνα, μητέρα, μαμά

Μάνα, μητέρα, μαμά, στο θέατρο Άλμα, του Γιώργου Διαλεγμένου, σε σκηνοθεσία Μάνου Καρατζογιάννη.

Παίζουν: Θανάσης Βλαβιανός, Νεκταρία Γιαννουδάκη, Νίκος Ορφανός, Σμαράγδα Σμυρναίου.

Μαμά, η πρώτη λέξη που συνήθως λένε όλα τα παιδιά.

Η κούκλα

Νίκης Σιγάλα

Το κρύο ήταν τσουχτερό στην πόλη καθώς η μέρα είχε αρχίσει να χαράζει και περπατώντας –σχεδόν τρέχοντας– προς τον σταθμό του τρένου, τυλιγμένη στο μακρύ μαύρο παλτό μου. Υγρή η άσφαλτος από την υγρασία της νύχτας· μόνο τα βήματά μου ακούγονταν.

Έφτασα στην πλατεία που ήταν λίγο πριν τον σταθμό. Ήταν γεμάτη με φύλλα που λες και χόρευαν με τον αέρα. Αλλά και ένα σιγανό κλάμα... αναφιλητά... Κοντοστάθηκα, κοίταξα γύρω μου και σε μια γωνία στο πεζοδρόμιο η ματιά μου έπεσε σε μια κούκλα.

— Οχ! Εσύ κλαις;

— Ναι.

Ένα ναι τόσο παραπονιάρικο που μου σπάραξε η καρδιά. Έσκυψα πιο κοντά, την πήρα στα χέρια μου.

— Έλα, πες μου γιατί είσαι εδώ. Δεν φαίνεσαι χαλασμένη.

Το κλάμα έγινε πιο δυνατό.

— Έλα, πες μου, πώς σε λένε;

Με αναφιλητά μου είπε...

— Ευτυχία-Αγάπη-Φιλία!