Δεύτερη φωνή II: Δηλήδονες

ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΑΥΤΟΧΕΙΡΑΣ, ΠΟΙΗΤΗΣ

Μια δίψα να πιω τα κορμιά τους ακόμα μια φορά όπως τότε. Και να λουστώ, καταπιώ, μεθύσω με όλα τα κώνειά τους, να γίνω ένα μ' αυτά και να χαθώ στους πάτους της ηδονής τους, να κείτομαι στον βυθό έναν αιώνα εκστασιασμένος νεκρός, κουφάρι καυλωμένο, ένας πεθαμένος βαλσαμωμένος στη φορμόλη των κολπικών υγρών τους, καταβροχθισμένος από τα μουνιά τους, στα ζωογόνα σκοτάδια των μητρών τους. Σίγουρα όταν διεισδούσε το όργανό μου βαθιά μέσα τους ανακαλούσα την ασυνείδητη εμπειρία της κύησής μου στην κοιλιά της μάνας μου, κι ήταν τόσο όμορφα που ήθελα να μείνω μέσα τους όπως εγώ ως έμβρυο στης μάνας μου τη μήτρα, ένα αιώνια ενδομήτριο πλάσμα και να βιώνω τον κόσμο μέσα από τον οργανισμό της κυοφορίας μου. Η γονέας μου, όσο κι αν τα σκάτωσε με τις εμμονές, φοβίες και την απαιδεσιά της στη φάση της διαπαιδαγώγησής μου, τα είχε ήδη ξεχρεώσει όλα και με το παραπάνω με τις φροντίδες των δυο σωμάτων μας, όντως σαν να ήταν ένα. Γιατί μ' εξαίρεση την κληρονομική γκαβωμάρα του σογιού της απέκτησα ένα πολύ γερό οργανισμό με διαρκή την ασπίδα προστασίας της μήτρας σε ολόκληρη τη ζωή μου και μια λάγνα τάση διαφυγής από τον εξωτερικό κόσμο επιδιώκοντας να χωθώ στα ενδοκολπικά λημέρια και να γράφω μελωδίες θριαμβευτικές με τις γυναικείες σάλπιγγες διαλαλώντας την ευτυχία μου. Η ασυνείδητη ουτοπία μου ήταν πάντα αυτή εξού και η διαρκή εξεγερσιακή στάση ζωής ακόμα και μαζί με τους επαναστάτες συντρόφους μου. Οι ερωτικές σχέσεις που περιγράφονται παρακάτω έχουν όλες το ίδιο μοτίβο, το περίπλοκο οιδιπόδειο σύμπλεγμα με σκληρό πυρήνα την απαράμιλλη σχέση εμβρύου- εγκυμονούσας και περίβλημα την συγκρουσιακή σχέση νέου ατίθασου και χαοτικού με την αλλόκοτη μητέρα του. Μια ειρηνική ζωή στο κάθε στιγμιαίο πήδημα και μια διαρκή θανάτωση κατά τη διάρκεια του κοινού βίου.

Βασίλης Σαλταγιάννης: Όταν το τραγούδι ζητά χρόνο!

Μια συζήτηση με τον Βασίλη Σαλταγιάννη για τη μουσική που δεν καταναλώνεται, αλλά μένει!

Ο Βασίλης Σαλταγιάννης δεν ανήκει στην κατηγορία των τραγουδοποιών που βιάζονται να ακουστούν. Ανήκει σε εκείνους που επιμένουν να ακούγονται αληθινοί.

Με διαδρομή δεκαετιών, τραγούδια που ισορροπούν ανάμεσα στο έντεχνο, το λαϊκό και τη σύγχρονη αστική ευαισθησία και μια γραφή που δεν φοβάται ούτε το συναίσθημα ούτε τη σιωπή, ο Σαλταγιάννης χτίζει το έργο του αργά και ουσιαστικά.

Η μουσική του δεν διεκδικεί τον θόρυβο της εποχής. Διεκδικεί χρόνο, ακρόαση και συμμετοχή. Κι αυτό, σήμερα, είναι ίσως η πιο γενναία στάση.

Βασίλη, ποια είναι συνήθως η πρώτη σπίθα που σε οδηγεί να γράψεις ένα τραγούδι: ένα συναίσθημα, μια ιστορία ή μια σιωπή;

Βασίλης Σαλταγιάννης: Παίζει ρόλο σε μένα η αίσθηση και η εικόνα του στίχου, αυτό που ονομάζουμε κοινώς «κλικ». Εάν γράψω ο ίδιος, συνήθως η πρώτη σπίθα είναι το συναίσθημα. Κάποιες φορές νιώθω ότι κάποιο συλλογικό βίωμα χτυπά την πόρτα με αυτόν τον τρόπο.

Η Σωτηρία Λέκκα και Ο εντολέας

Το βιβλίο αυτό γράφτηκε γιατί υπήρχαν κάποια πράγματα που δεν με άφηναν σε ησυχία. Όχι επειδή ζητούσαν απαντήσεις, αλλά επειδή απαιτούσαν χώρο. Δεν ξεκίνησα να γράφω έχοντας σαφή εικόνα για το πού θα οδηγηθώ. Ξεκίνησα με την ανάγκη να σταθώ απέναντι σε σκέψεις και συναισθήματα που επανέρχονταν, που με ακολουθούσαν σιωπηλά και ζητούσαν να ειπωθούν με κάθε ειλικρίνεια. Η έμπνευση γεννήθηκε από την παρατήρηση του ανθρώπου και των αντιφάσεών του. Από εκείνα που φαίνονται μικρά, αλλά καθορίζουν ζωές. Από τις επιλογές που γίνονται χωρίς βεβαιότητα, από τις απώλειες που δεν εξηγούνται, από τις σιωπές που λένε περισσότερα από τις λέξεις.

Lo

Lo, στο θέατρο Bios, σε κείμενο Μάριου Τσάγκαρη, σκηνοθεσία Λευτέρη Παπακώστα, με τους Κατερίνα Παρισσινού, Λίνα Πάτσιου, Θεοδόση Σκαρβέλη, Πασέ Κολοφωτιά, Χρύσα Βουλουτάκη, Λευτέρη Παπακώστα.

Lo από το Λόλα.

Lo, από το μέλλον σίγουρα.

Lo, γυναίκα τέλεια, πανέμορφη, το αντικείμενο του πόθου κάθε αρσενικού, τόσο φυσική και γήινη που δεν αντιλαμβάνεσαι ότι είναι ρομπότ.

Γέρμα (η ανεκπλήρωτη)

Γέρμα (η ανεκπλήρωτη), του Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα, στο Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν (Υπόγειο), σε σκηνοθεσία Μαρίας Πρωτόπαππα, με τους Γιάννη Περλέγκα, Μαρία Πρωτόπαππα, Σίμο Κακάλα, Νώντα Δαμόπουλο, Ηλέκτρα Μπαρούτα.

Η Μαρία Πρωτόπαππα μάς παρουσιάζει μια ηρωίδα ασυμβίβαστη αλλά πειθαρχημένη η οποία δεν επιθυμεί να γίνει μοιχαλίδα προκειμένου να μείνει έγκυος.

Γιώργος Τσιτσόπουλος

Από τους σημαντικότερους ηθοποιούς που πέρασαν από το ελληνικό θέατρο με μακρά θητεία στην ελληνική σκηνή, με συνεργασίες με όλους σχεδόν τους κορυφαίους ηθοποιούς, σε έργα από το ελληνικό και ξένο δραματολόγιο.

Αλλά και στον κινηματογράφο η καριέρα του υπήρξε πολύ ενδιαφέρουσα γνωρίζοντας την αποδοχή από την συντεχνία αλλά και από το κοινό.

Η Αριστούλα Δάλλη και Οι κόρες της Δήμητρας

Τι σας ώθησε να γράψετε αυτό το βιβλίο;

Αριστούλα Δάλλη: Με το πρώτο μου βιβλίο «Το δέρμα της φώκιας» ήθελα να φέρω στην επιφάνεια την βαθύτερη ανθρώπινη ζωτική ανάγκη για επικοινωνία του εσωτερικού και εξωτερικού κόσμου μας, με όλες τις αντιθέσεις που συναντούμε στις σχέσεις. Το βιβλίο μου «Οι κόρες της Δήμητρας» ήταν δημιούργημα μιας βαθύτερης ανάγκης που αναδύθηκε από το ευαίσθητο «δέρμα της φώκιας» καθώς το έγραφα και είναι η συνέχειά του.

Όσο βυθιζόμουν στις μνημονικές εμπειρίες μου, ως φυσιοθεραπεύτρια–ψυχοθεραπεύτρια, τόσο πιο ξεκάθαρα αναδύονταν εικόνες από τον ανοίκειο χώρο των απωθημένων τραυματικών εικόνων, μοίρασμα ανθρώπων που ζητούσαν απαντήσεις. Ίσως δεν είναι εύκολη ή μόνο ευχάριστη η αναγνωστική ματιά. Μπορεί όμως να ημερώνει και να μεταμορφώνει την εσωτερική κραυγή η αναγνώριση του ανοίκειου (παράλογου, ακραίου, τρομακτικού) αφού το ανασύρει από τα σκοτάδια του ασυνειδήτου και το φωτίζει με το φως της παραδοχής και εξιλέωσης στο συνειδητό.

Ο απώτερος σκοπός και των δύο βιβλίων, που θεωρώ ότι είναι μια ενότητα, είναι η επιθυμία μου, μέσω της αλληγορίας και της αντανάκλασης, να δούμε το πρόσωπο της τραυματισμένης Μέδουσας χωρίς να παγώσουμε από το άγριο γεμάτο φίδια κεφάλι της.

Το βασίλειο των χαμένων φωνών

Μαρίας Καρυτινού

Η ομίχλη σκέπαζε το μαγεμένο δάσος σαν ζωντανό πλάσμα. Τα δέντρα ψιθύριζαν αρχαίες λέξεις κι ο άνεμος έμοιαζε να μεταφέρει φωνές που δεν ανήκαν πια στους ζωντανούς. Η Έλιν με τη γούνα της βρεγμένη από την πρωινή δροσιά, προχωρούσε με προσοχή. Το μονοπάτι μπροστά της εξαφανιζόταν και ξαναφαινόταν, σαν να μην ήθελε να την αφήσει να φτάσει εκεί που ποθούσε. Η Έλιν τράβηξε τη χλαίνη της πιο σφιχτά πάνω στο αδύναμο κορμί της. Ο αέρας μύριζε παλιά μαγεία, σαν λιβάνι και στάχτη μαζί. Από μικρή είχε ακούσει τους γέροντες του χωριού να ψιθυρίζουν για ένα χαμένο βασίλειο κρυμμένο βαθιά στο δάσος, όπου οι φωνές των ανθρώπων είχαν παγιδευτεί μέσα στην πέτρα. Όμως δεν ήταν ο θρύλος που την είχε φέρει εδώ. Ήταν η προφητεία που στοίχειωνε πια τα όνειρά της. Καθημερινά την σιγοψιθύριζε για να μην την οδηγήσει στη λησμονιά. Περπατούσε συλλογισμένη μαζί με τον παιδικό της φίλο και μουρμούριζε…

Πόσα τσιγάρα έχω καπνίσει από τότε που έφυγες

Πήγε για τσιγάρα και δεν γύρισε ποτέ.

Πόσες φορές το έχουμε ακούσει άραγε;

Και πόσες φορές συνέβη εντέλει;

Η Μαργαρίτα Παπαγιάννη, σε δικό της κείμενο και ερμηνεία, προσπαθεί να προσεγγίσει όλο αυτό το συναίσθημα που νιώθουν οι άνθρωποι όταν εγκαταλείπονται.

Μονόλογος στον Άδη

Ευαγγελίας Αλιβιζάτου

Κοιτώ τα μνήματα με απορία.

Ευθύς, οι σκέψεις μου χάνουν τον ειρμό τους.

Ο θάνατος παραφυλά τα αλλόκοτα μάρμαρα.

Χρώματα του λευκού, μαύρου,

γκρι γρανίτη

Πόσος χαμένος χρόνος…