Στα χρόνια της ντροπής

Πρόκειται για το νέο μυθιστόρημα της Ευθυμίας Αθανασιάδου Στα χρόνια της ντροπής που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Έξη, όπως και τα μυθιστορήματα Στο σεντούκι της ψυχής μου και Τα όνειρα που κράτησα για μένα.

Η συγγραφέας, μετά την Αρετή, την ηρωίδα από Το σεντούκι της ψυχής μου που περνά πολλές δυσκολίες και βάσανα μέχρι να καταφέρει να βρει συμπαραστάτες και τον τρόπο προς αυτά που ονειρεύεται, αλλά και τις αδερφές Θεοδώρα και Ευτυχία από το βιβλίο Τα όνειρα που κράτησα για μένα μαζί με τη Λυδία την βασική της πρωταγωνίστρια εδώ, εξακολουθεί να μιλά για έρωτα, όνειρα.. με μία λέξη για ζωή. Ζωή με απλούς όρους που αφορά απλούς ανθρώπους και που, ωστόσο, δεν είναι ποτέ τόσο απλή, γιατί δεν είναι ούτε εύκολη ούτε ομαλή, καθώς οι ιστορίες των γυναικών, ειδικά εκείνων που έρχονται από παλαιότερες δεκαετίες, «κουβαλούν» τις επιπτώσεις των κοινωνικών συμβάσεων της εποχής τους (κάποιες ισχύουν ακόμα και στις μέρες μας, ειδικά στις μικρότερες κοινωνίες στην επαρχία) και την πατριαρχία, με τον πάτερ φαμίλια που αποφάσιζε για εκείνες και καθόριζε τη μοίρα τους, την πορεία και όλο το μέλλον τους αλλά και τον σύζυγο στον οποίο έπρεπε να είναι υποταγμένες, άρα να ακολουθούν τις προσταγές του.

Οι γυναίκες αυτές βίωναν –ή και βιώνουν– τη μοίρα για την οποία γράφτηκε η Φόνισσα του Παπαδιαμάντη και για την οποία μοίρα έγινε το σύμβολο της φωνής τους, παρά τη φονική της φύση, που δεν δείχνει τίποτα άλλο από την αγανάκτηση και την μοναδική τους απαλλαγή από μια ζωή άδικη, σκληρή, απάνθρωπη, γεμάτη πόνο και συμβιβασμό. Σκεφτείτε μόνο ότι έχουμε μία κατά συρροή δολοφόνο, στυγνή και ψυχρή, που ενώ περνά αβίαστα τα όρια ανάμεσα σε λογική και παραλογισμό, όχι μόνο την καταλαβαίνουμε αλλά τη συμπονάμε σε βαθμό που φτάνουμε μέχρι το σημείο να της συμπαρασταθούμε ή και να την αθωώσουμε!

Οι από κάτω

Οι από κάτω, στο θέατρο Auditorium, της Ζέτης Φίτσιου, σε σκηνοθεσία Κώστα Σιλβέστρου, με τους Κώστα Καζάκο, Ερρίκο Λίτση, Άνδρη Θεοδότου.

Τι γίνεται όταν τα σκουπίδια του πάνω κόσμου πέφτουν στο κεφάλι των κατοίκων του κάτω κόσμου;

Η απαλλαγή

Χρήστου Ντικμπασάνη

Καλά εσύ γλίτωσες νωρίς

απ' τους αόρατους εχθρούς

της μιαρής εποχής μας,

χορεύοντας στη μουσική του θεού Διονύσου,

στροβιλιζόμενος στη δίνη

της έκστασης και της εξιλέωσης

Μαγδαληνή, Ψυχή τε και Νους

Η παράσταση Μαγδαληνή, Ψυχή τε και Νους κινείται σε ένα ιδιαίτερο και απαιτητικό θεατρικό σύμπαν, εκεί όπου το θρησκευτικό στοιχείο συναντά τη φιλοσοφική αναζήτηση και την ποιητική αφήγηση. Δεν επιχειρεί να προσεγγίσει την Μαγδαληνή ως ιστορικό ή καθαρά θρησκευτικό πρόσωπο, αλλά τη χρησιμοποιεί ως αφετηρία για ένα ευρύτερο στοχαστικό πεδίο γύρω από την ανθρώπινη ύπαρξη και τη διαρκή σύγκρουση ανάμεσα στο σώμα, την ψυχή και τον νου.

Πολίτες Β κατηγορίας

Πολίτες Β κατηγορίας, στο θέατρο Τζένη Καρέζη, του Brian Friel, σε σκηνοθεσία Τζένης Κόλλια. Παίζουν: Χρήστος Σαπουντζής, Βασιλική Διαλυνά, Γιάννης Λατουσάκης, Παναγιώτης Παπαϊωάννου, Αργύρης Λάμπρου, Τίτος Μακρυγιάννης.

Ιρλανδία 1972, Bloody Sunday (Ματωμένη Κυριακή). Στη διαδήλωση που πραγματοποιήθηκε για τα ανθρώπινα δικαιώματα στην περιοχή Μπογκσάιντ είκοσι άτομα, άοπλα, ανάμεσά τους και μικρά παιδιά, πυροβολήθηκαν από τα μέλη του Πρώτου Τάγματος του Βρετανικού Συντάγματος Αλεξιπτωτιστών. 38 χρόνια αργότερα, στις 15/6/2010, μετά από μακρόχρονη και ενδελεχή έρευνα, δημοσιοποιήθηκε ότι κανένα από τα θύματα δεν έφερε την παραμικρή ευθύνη, δεν συνιστούσε απειλή ούτε έκανε κάτι που θα δικαιολογούσε τους πυροβολισμούς.

Το μαύρο κουτί

Μια εξαιρετική ελληνική κωμωδία, από τις πιο πρόσφατες, είναι Το μαύρο κουτί του συγγραφέα Γιώργου Ηλιόπουλου. Είναι μια μαύρη κωμωδία που φιλοξενείται από το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά και συγκεκριμένα στην αίθουσα Ωμέγα.

Tender

Δεύτερη παράσταση στο Επί Κολωνώ, για το Μπιζζζ 2026, με τίτλο Tender.

Αυτή τη φορά συναντάμε στην σκηνή τον Ντάφι, έναν κλόουν που θα γνωρίσουμε από την Μαρία Μέντζα, που αναλαμβάνει τα πάντα σε αυτή τη δημιουργία της αφού, εκτός από την συγγραφή, σκηνοθετεί και τολμά να προσφέρει ερμηνευτικά το δυσκολότερο είδος θεάτρου, τον μονόλογο.

Δεύτερη φωνή II: Δηλήδονες

Και πάλι απόψε στα σπασμένα γυαλιά - Όποτε πάει να σηκώσει κεφάλι ο λαός

Ένας χορός σε καταστροφές - η τοπική ολιγαρχία για να σώσει την

Αιχμηρές προσευχές στο πουθενά - πλιατσικολαφυραγωγική κεφαλαιοκρατία

Ποιος καημός να μ' αγκαλιάσει - επιβάλλει αναγκαστική εξαθλίωση.

Μια και καλή; - Η μεταπολίτευση απέτυχε στα μεγάλα στοιχήματά της

Μαχαίρια πουλιά περνάν - κι αφού πια δεν υπήρχε εισβολή, πολεμική ήττα,

My New Band Believe

Ένα ντεμπούτο που βρίσκει δύναμη μέσα στο χάος!

Η αφετηρία του project μοιάζει ήδη με μισή ιστορία από μόνη της: ο Cameron Picton, όσο βρισκόταν στην Κίνα σε περιοδεία με τους Black Midi, αρρώστησε και έμεινε απομονωμένος στο δωμάτιο του ξενοδοχείου. Μέσα σε αυτή την κατάσταση, ανάμεσα σε πυρετό και παραλήρημα, άρχισε να βλέπει εικόνες και φράσεις που αργότερα μετατράπηκαν σε τραγούδια. Από αυτές (τις φράσεις) έμεινε μία: My New Band Believe. Και κάπως έτσι ξεκίνησε ένας δίσκος που μοιάζει να χτίστηκε πάνω σε θραύσματα.

Σε περιμένουμε καιρό

Το περσινό Μπιζζζ, που οργανώνει πετυχημένα τα τελευταία χρόνια το εξαιρετικό θέατρο Επί Κολωνώ, παρουσιάζει, για άλλη μια φορά, τα τέσσερα καλύτερα έργα νέων ηθοποιών/δημιουργών.

Έτσι βρέθηκα κι εγώ για να παρακολουθήσω το Σε περιμένουμε καιρό, μια από τις παραστάσεις που ξεχώρισε από κριτικούς και κοινό σε σκηνοθεσία Βίκτωρος Νασιούλα και Νίκης Χρυσοφάκη.