Από πού κι ως πού Βυζάντιο, Κωνσταντινούπολη, Ιστανμπούλ;

29 Μαΐου 1453

Άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς, σήμερα γνωστή παγκοσμίως ως Ιστανμπούλ των 17 εκατομμυρίων ανθρώπων και τουλάχιστον άλλων τόσων γατιών.

Πώς φτάσαμε όμως σε αυτή την τεράστια, πολυπολιτισμική και εν μέρει χαοτική πόλη που εκτείνεται σε δύο ηπείρους;

Από πού κι ως πού Βυζάντιο;

Από τον Βύζαντα Μεγάρων!

Μην αρχίσετε τα οπαδικά καφριλίκια τώρα, ακόμα και η ποδοσφαιρική ομάδα από κάποιον πήρε το όνομά της.

Από ποιον;

Το βύθισμα

Χρήστου Ντικμπασάνη

Θέλω να βυθιστώ στις λίμνες των ματιών σου,

στις απόκοσμες ευωδιές του κορμιού σου,

να χαϊδέψω τ' ανέμελα μαλλιά σου,

ν' αγγίξω με τη γλώσσα μου

τα διχαλωτά σου όνειρα

Τώρα θέλω να τα κάνω όλα αυτά

Η ζωή στα χέρια της

Η ζωή στα χέρια της, στο θέατρο Bios, του Βασίλη Κατσικονούρη, σε σκηνοθεσία Σωτήρη Καραμεσίνη.

Παίζουν: Χριστίνα Αλεξανιάν, Κώστας Καζανάς, Εύα Κοτανίδη, Χριστόδουλος Στυλιανού.

Η Φωτεινή, μετά το διαζύγιό της, επιθυμεί να πάρει τη ζωή της στα χέρια της. Με τη βοήθεια ψυχολόγου, κάνοντας τακτικά συνεδρίες, εκμυστηρεύοντάς του στοιχεία και γεγονότα του παρελθόντος προσπαθεί να βγάλει από μέσα της όλα όσα την έχουν πληγώσει, όλα όσα την έχουν καταβάλει.

Ο Γιώργος Ι. Σπανουδάκης και Οι ελεφθερωτές

Φωνές άκουγα γύρω μου, φωνές άκουγα μέσα μου, φωνές ασταμάτητες. Έπρεπε να βάλω μια τάξη στην οχλοβοή, ένα ακροατήριο να στήσω, να ακούσω, να καταλάβω, να κρίνω. Πρώτιστα οι φωνές, λοιπόν. Και οι φωνές έγιναν πρόσωπα και τα πρόσωπα συνέθεσαν το δράμα τους.

Μια διαδρομή διάνυσε η γενιά μου μέσα στη Μεταπολίτευση, άνοιξαν τα μάτια της ψυχής μας ακριβώς όταν άνοιξε και ο δρόμος για την οικοδόμηση της δημοκρατίας. Δεν ήταν, ωστόσο, η αρχή αυτή σαν άμωμη σύλληψη. Ήρθε μια άλλη αλήθεια, αντίθετη από ό,τι ξέραμε ως τότε και άρχισαν οι αλήθειες να αντιμάχονται. Μάθαμε επιτέλους το παιχνίδι των μεγάλων· ως τότε παίζαμε «κλέφτες και αστυνόμοι», ενώ ως μεγάλοι θα έπρεπε να παίζουμε το «ελευθερωτές και προδότες».

Εφήμερα και όμορφα

Γιώργου Αλεξανδρή

Ανεπαίσθητα, ανάμεσα από ψυχικές ισορροπίες

και πνευματικές ωριμότητες,

τον προσπέρασε ο σύμμαχος χρόνος

κι έμεινε έκπληκτος να παρακολουθεί

διαψεύσεις ομολογιών και βεβαιοτήτων,

αποκαθηλώσεις προσδοκιών και οραμάτων

με ανακόλουθες σκέψεις και βηματισμούς,

για τα ανεκτίμητα προσιτά και εφήμερα.

Ai·milia

Ai·milia, στο θέατρο Αργώ, με την Αιμιλία Υψηλάντη, σε κείμενο δικό της και του Γιώργου Αγγελίδη.

Μια πραγματική κυρία, με κάπα κεφαλαίο, είχαμε την ευκαιρία να απολαύσουμε σε έναν υπέροχο μονόλογο που μας καθήλωσε.

Δάκρυ μου

Ευαγγελίας Αλιβιζάτου

Το δάκρυ φέρνει τη χαρά

το δάκρυ φέρνει αντάρα

μα και φορές που σε λυπεί

χάραξε πριν έρθει η σιωπή.

Έρχονται δύσκολοι καιροί.

Το δάκρυ θα έχει την τιμή

Δεκάξι

Δεκάξι, σε κείμενο και σκηνοθεσία Γιάννη Κεντρωτά, στο θέατρο 104. Παίζουν: Αντώνης Αντωνίου, Χριστίνα Σαμπανίκου, Φίλιππος Λούβαρης.

Μία μαύρη κωμωδία, με ένα εντελώς ανατρεπτικό, ευφάνταστο κείμενο, τόσο απολαυστική όσο δεν περιγράφεται.

Περάσαμε καλά, πολύ καλά, όλοι μας και ήμασταν πολλοί!.. Γεμάτη η αίθουσα. Το χειροκρότημα παρατεταμένο, οι κραυγές ικανοποίησης και τα συγχαρητήρια έντονα...

Παραλλαγές πάπιας

του David Mamet, στο θέατρο Μεταξουργείο

Εδώ μιλάμε για πάπιες.

Θεωρώ αναγκαίο να ξεκινήσω την παρουσίαση, της εξαιρετικής αυτής παράστασης, με μια παρένθεση, όχι για να την απομακρύνω από το κέντρο αλλά για να δείξω από τι υλικό φτιάχνονται τελικά τα περιθώρια του κέντρου.

Ήταν έκπληξη για μένα ότι –συμπτωματικά με την παράσταση– απέκτησα μια σχέση με αυτό που συμβολίζουν οι πάπιες, όταν πολλά χρόνια πριν, η αδελφή μου –μετά από την δεκαετή διαμονή της στο Λονδίνο– επέστρεψε στην Αθήνα. Μαζί με την οικοσκευή της δεν έφερε μόνο αντικείμενα και ρούχα, αλλά και μια ολόκληρη συλλογή από δεκάδες πάπιες, πάντα σε ζεύγη, σε ποικίλες μορφές και χρησιμότητες. Άλλες ως στοπ ή φρένα για πόρτες, άλλες ως μολυβοθήκες, άλλες ως κρεμάστρες, άλλες ως φωτιστικά εδάφους και πάει λέγοντας. Όλα αυτά, προσαρμοσμένα στο σχήμα της πάπιας, σαν το σχήμα αυτό να είχε αποκτήσει, μέσα στον χρόνο και την απόσταση, μια ιδιότυπη επιμονή ύπαρξης. Και ίσως τότε να άρχισα να καταλαβαίνω ότι οι πάπιες δεν είναι απλώς εικόνες, αλλά είναι τρόποι να κρατάς κάτι σταθερό μέσα στη ροή της επιστροφής.

Animal Love: Όταν ένα γκρουπ παύει να συστήνεται και δηλώνει ποιο είναι

Οι Black Tabasco ανακοινώνουν το δεύτερό τους άλμπουμ με τίτλο Animal Love, που έρχεται ως συνέχεια του ντεμπούτου Bite The Pepper και σηματοδοτεί την επιστροφή τους στην εγχώρια rock μουσική σκηνή.

Το Animal Love δεν είναι απλώς η δεύτερη δουλειά των Black Tabasco. Είναι η στιγμή που ένα συγκρότημα παύει να συστήνεται και αρχίζει να δηλώνει –καθαρά και χωρίς περιστροφές– ποιο είναι. Από την πρώτη ακρόαση γίνεται ξεκάθαρο πως εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με μια «λογική συνέχεια» του Bite The Pepper, αλλά με μια συνειδητή μετατόπιση. Εκεί που το ντεμπούτο είχε μια ωμή, σχεδόν ενστικτώδη ενέργεια, το Animal Love μοιάζει πιο ανοιχτό, πιο φωτεινό και πιο εξωστρεφές. Σαν να βγήκε το συγκρότημα από έναν κλειστό χώρο και να αποφάσισε να παίξει με τον ήλιο κατάματα και αυτό ακριβώς είναι που το κάνει να δουλεύει.