Η Ραφαέλα Σταματάκη και το Σατωρέ

Δεν ξέρω πότε ακριβώς ξεκίνησε το Σατωρέ. Δεν γεννήθηκε ως βιβλίο. Ήταν διάσπαρτες στιγμές, σημειώσεις σε χαρτιά, φράσεις που έμεναν ανοιχτές μέσα μου, σαν ερωτήσεις. Κάποια βράδια ένιωθα ότι αν δεν τις γράψω, θα χαθούν. Κι άλλες φορές ότι αν τις γράψω, θα γίνουν οριστικές. Κινήθηκα για καιρό ανάμεσα σε αυτές τις δύο σκέψεις.

Γυναίκες οργανοπαίκτριες ανά τους αιώνες

Από τις αρχαίες αυλητρίδες, στις μεσαιωνικές τροβαδούρους και τις σύγχρονες οργανοπαίκτριες παραδοσιακών οργάνων

Χρυσούλας Διπλάρη

Νίνα Καραμολέγκου (τσαμπούνα)

Ο μέγας τσαμπουνιέρης Μπαμπέλης από την Μύκονο είχε πει κάποτε ότι οι γυναίκες δεν μπορούν να παίξουν τσαμπούνα, γιατί δεν έχουν αρκετή δύναμη. Αργότερα όμως άλλαξε γνώμη και, προς τιμήν του, το δήλωσε. Οι γυναίκες όχι μόνο δύναμη έχουν, αλλά και μεγάλο πάθος για την τσαμπούνα και το αποδεικνύουν υπηρετώντας την με θέρμη και μεράκι. Παράδειγμα, η Νίνα Καραμολέγκου, που η ρίζα της κρατάει από την Σαντορίνη.

Η Νίνα Καραμολέγκου, ένα κορίτσι μεγαλωμένο στο Σικάγο, ακολούθησε προς τα πίσω τ' αρχαία χνάρια αυτού του ιδιόμορφου οργάνου, μαγεμένη από τον μοναδικό ακατέργαστο ήχο του, που μιλάει βαθιά στο είναι του ανθρώπου, συνδέοντάς τον απ' ευθείας με τον φυσικό κόσμο από τον οποίο προέρχεται.

Έρημος Ατακάμα

Ένα ακόμα έργο που παρακολούθησα για το Off-Off festival Athens του θεάτρου Επί Κολωνώ είναι το Έρημος Ατακάμα από την ομάδα Los Nadies με κείμενο από την ίδια την ομάδα και σκηνοθεσία από την Άννα-Μαρία Ιακώβου.

Μια αναζήτηση μας παρουσιάζουν τρεις ηθοποιοί που περιφέρονται στην έρημο Ατακάμα της Χιλής αναζητώντας τον χώρο και τον τρόπο να ξανανιώσουν τη δημιουργία που έχει χαθεί.

Από πού κι ως πού Σαντορίνη;

Αυτό το καλοκαίρι θα ασχοληθούμε αποκλειστικά (καλά δεν παίρνουμε και όρκο) με τα νησιά μας. Πάμε λοιπόν με ένα οδοιπορικό στην νησάρα μας που έρχονται απ' όλα τα μέρη της γης για να την δούνε.

Από που κι ως που Θήρα και Σαντορίνη;

Κάποτε, πριν εκραγεί το ηφαίστειο, ήταν ένα στρογγυλό νησί.

Φυσικό ήταν να το ονομάσουν Στρογγύλη.

Μετά την έκρηξη, άλλαξε σχήμα, παρέμεινε όμως το καλυτερότερο νησί.

Γι' αυτό την είπανε Καλλίστη.

Μετά ήρθε ένας Σπαρτιάτης, ο Θήρας, ο οποίος ήταν και ο πρώτος που αποίκησε στο νησί.

Γι' αυτό την είπαν Θήρα.

Δεύτερη φωνή II: Δηλήδονες

Στο κλειστό τμήμα οι καταστάσεις ήταν ζόρικες.

Παρότι μετά από μια εβδομάδα

είχα το δικαίωμα εξόδου στο προαύλιο της κλινικής

συμπεριλαμβανομένου του εσωτερικού κήπου,

η ατμόσφαιρα, εξαιτίας των επιθετικών συμπεριφορών των ασθενών, ήταν ηλεκτρισμένη. Επιπλέον, είχα την εντύπωση πως οι Γερμανοί νοσηλευτές

με αντιμετώπιζαν μ' επιφύλαξη. Έτσι νόμιζα

Δυνάμωνε η τάση φυγής, ήθελα να γυρίσω στην Ελλάδα,

ζήτησα να μου βρουν εισιτήριο.

Στα δικά μου μεγάλα ζόρια, βέβαια, βεβαιότατα, τι πλάνη Θεέ μου

Για πάντα δικός σου

Χρήστου Ντικμπασάνη

Κοιτάζω το θολό φεγγάρι

μέσα στις νύχτες του πληγωμένου φθινοπώρου

Βγάζω το κεφάλι μου απ' το παράθυρο των ονείρων

Αντικρίζω τη φωτιά που καίει το σώμα μου

ν' απλώνεται σε ολόκληρη την πόλη,

σε ολάκερη την υδρόγειο

Όλα το ένα μετά το άλλο

μετατρέπονται σε χρυσή στάχτη,

Προσδοκίες

Γιώργου Αλεξανδρή

Αυταρχικό, αδέσποτο και βεβηλωμένο το χθες,

το αύριο ευδόκιμη παρουσία και σύνταξη

σε προσδοκίες και όνειρα, σε ευρύχωρες συνάξεις,

να είναι η ζωή μας κατάνυξη και προσφορά,

δέουσα αναζήτηση και ευπρόσδεκτη τελετή,

αποδοχής ανάγνωσμα και στέριωμα συνέχειας.

Γιώργος Παπαδόπουλος: Η σκιά της Ιστορίας και το φως της αφήγησης!

Ο Γιώργος Παπαδόπουλος μιλά για την έμπνευση, την εξουσία, τον έρωτα και τη λογοτεχνία πίσω από Το τέλος των Πεφωτισμένων

Σε μια εποχή όπου η ιστορία συχνά αντιμετωπίζεται ως παρελθόν χωρίς παρόν, ο Γιώργος Παπαδόπουλος επιλέγει να τη μετατρέψει σε ζωντανό αφηγηματικό πεδίο. Με αφετηρία την περίοδο του Όθωνα και με φόντο τις κοινωνικές και πολιτικές εντάσεις του 19ου αιώνα, το βιβλίο του Το τέλος των Πεφωτισμένων δεν αποτελεί απλώς ένα ιστορικό μυθιστόρημα, αλλά μια βαθιά εξερεύνηση της εξουσίας, της ανθρώπινης φύσης και της αλήθειας. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, ο συγγραφέας μιλά με ειλικρίνεια για τη δημιουργική του διαδρομή, τις επιρροές του και τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στην ιστορική ακρίβεια και τη λογοτεχνική ελευθερία.

Στα νύχια άμμος

Οι νουβέλες, ένα αφηγηματικό είδος της πεζογραφίας, τοποθετούνται ανάμεσα στο διήγημα και το μυθιστόρημα. Μικρό σε έκταση κείμενο, μα συνήθως συμπυκνωμένο σε εικόνες. Ο δημιουργός τους, αποδέχεται νοερά ένα στοίχημα με τον ίδιο του τον εαυτό. Να καταφέρει σε λίγες σελίδες να μοιραστεί με τον αναγνώστη όλα όσα επιδιώκει, να κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον του μέχρι το τέλος και βέβαια να αποδώσει στην ιστορία του όσο περισσότερα μπορεί. Δύσκολο εγχείρημα μα όχι ακατόρθωτο.

Κάθε φορά που επιλέγω να διαβάσω νουβέλα, γνωρίζω εκ των προτέρων ότι θα πρέπει να κρατήσω γερά στα χέρια μου το νήμα της ιστορίας, να συλλέξω και να αναλύσω τις πληροφορίες που μου παρέχει καταφέρνοντας με αυτόν τον τρόπο να συλλάβω το βαθύτερο νόημα της ιστορίας, εκείνο που πολλές φορές, επιμελώς, έχει κρυφτεί από τον δημιουργό του.

Συνθήκες διαβίωσης

Η ομάδα Άλμα παρουσιάζει, σε κείμενο και σκηνοθεσία από την Χριστίνα Γκέγκα, το έργο Συνθήκες διαβίωσης περιγράφοντας πώς αντιλαμβάνεται ο κάθε άνθρωπος τον χώρο του με συγκάτοικο, με γείτονες αλλοπρόσαλλους, με ανύπαρκτο χώρο, σε μια μάχη που δεν τελειώνει ποτέ αφού οι διεκδικητές πουλάνε πιο ακριβά το τομάρι τους... με διάθεση σαρκαστική, άλλοτε αστεία και άλλοτε δραματική.