Γυναίκες οργανοπαίκτριες ανά τους αιώνες

Από τις αρχαίες αυλητρίδες, στις μεσαιωνικές τροβαδούρους και τις σύγχρονες οργανοπαίκτριες παραδοσιακών οργάνων

Χρυσούλας Διπλάρη

Αγγελίνα Κλαυδιανού (ασκομαντούρα, λάφτα, κρητική λύρα)

Η Αγγελίνα Κλαυδιανού, που λάτρεψε Χατζιδάκι, Σοπέν και Τσαϊκόφσκι σπουδάζοντας και παίζοντας αρχικά πιάνο, στα 29 της χρόνια κάνει στροφή και μαθαίνει μόνη της, σχεδόν, να παίζει παραδοσιακά πνευστά ενώ από τον, επίσης, μουσικό σύντροφό της μαθαίνει να παίζει ασκομαντούρα (που είναι η κρητική λέξη για την τσαμπούνα) και κρητική λύρα και, ταυτόχρονα, σπουδάζει πολίτικο λαούτο (λάφτα). Οι επιρροές της πλέον πηγάζουν από τον Ψαρογιώργη και τον Ψαραντώνη, στοιχεία έμπνευσης όμως παίρνει από παντού (Bjork, Aurora...).

Ο ψιθυριστής

Τον συγκεκριμένο συγγραφέα τον θαυμάζω απεριόριστα. Το ταλέντο του είναι σπάνιο. Τα βιβλία του γίνονται αμέσως best seller, κυκλοφορούν σε πολλές χώρες και γίνονται ανάρπαστα.

Πιο σκοτεινό βιβλίο από αυτό δεν έχω διαβάσει τα τελευταία χρόνια.

Ανδρέας Καρκαβίτσας

Ο Ανδρέας Καρκαβίτσας υπήρξε από τους σημαντικότερους και πολυγραφότατους Έλληνες λογοτέχνες.

Έμεινε στην ιστορία καθώς ήταν από τους μεγαλύτερους εκπροσώπους της μαζί με τον Γεώργιο Βιζυηνό και τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη. Επίσης, έμεινε ως εκπρόσωπος του νατουραλισμού στη νεοελληνική λογοτεχνία.

Η ασχολία του ήταν επιτυχής και αξία θαυμασμού, σε όλα τα γραπτά του εκτός, όμως, από τα θεατρικά έργα, όπως ποίηση, ιστορικά σημειώματα, παιδικά βιβλία, χρονογραφήματα, μελέτες, διηγήματα και ιστορικά ανέκδοτα.

Η συχνότητα του λάθους

Ένα έργο που πραγματεύεται τους μελλοντικούς κινδύνους που θα δημιουργήσει η κοινωνία σε ένα γραφειοκρατικό σύστημα που εγκλωβίζει την ανθρώπινη πρωτοβουλία καθιστώντας τον άνθρωπο έρμαιο του συστήματος.

Ίσως ακραίο αλλά μήπως δεν είναι και τόσο;

Από πού κι ως πού Σπάτα;

Να ξεκαθαρίσουμε ορισμένα πράγματα πριν πάμε στην ετυμολογία.

Πρώτον, είναι: τα Σπάτα, των Σπάτων και όχι των Σπατών. Αν ήταν των Σπατών θα έπρεπε να είναι και τα Σπατά κι αν κανείς βαριακούει μπαίνουμε σε πολύ επικίνδυνα και δύσοσμα μονοπάτια.

Δεύτερον, οι κάτοικοι ονομάζονται Σπαταναίοι και σε καμία περίπτωση Σπατιάτες.

Και τώρα που τα ξεκαθαρίσαμε αυτά ας μιλήσουμε για τα Σπάτα.

Ιδρυτής τους ήταν ένας πολέμαρχος του 14ου αιώνα ο Ιωάννης Μπούας Σπάτας, όπου shpatë στα αλβανικά σημαίνει σπαθί, άρα σπάτας είναι ο σπαθοφόρος (ή, για τους μυημένους, ο Ρήγας ο σπαθάτος).

Αυτός ο τύπος πέτυχε το κατάλληλο σημείο για να πει το This is Spata, εκεί που βρισκόταν η αρχαία Ερχία (από τον μυθικό ήρωα Έρχιο), πάνω σε έναν λόφο κάτι που, εκτός από αμφιθεατρική πόλη, την κάνει και λειτουργική καθώς εξοικονομείται χώρος για περισσότερη καλλιεργήσιμη γη που έτσι κι αλλιώς είναι πάρα πολύ εύφορη και φουλ σε ελιές και αμπέλια.

Πετάει, πετάει

Πετάει, πετάει στο θέατρο Αλέα, σε σκηνοθεσία και μετάφραση Βάσιας Παναγοπούλου με τους: Θανάση Βισκαδουράκη, Αλέξανδρο Μαρτίδη, Δήμητρα Κολλά, Ειρήνη Τάσσου, Κατερίνα Μπαξεβανάκη και Δήμητρα Δερζέκου.

Η ελληνική απόδοση της φαρσοκωμωδίας του Γάλλου Marc Camoletti Boeing Boeing χαρίζει μια δροσερή, καλοκαιρινή ανάσα στην πολύβουη Τεχνόπολη στο Γκάζι.

Δεύτερη φωνή II: Δηλήδονες

ΥΓ.:

Σύντροφοι δεν διαφέρουμε και πολύ από ένα ζώο ή ένα φυτό. Βιολογικά και μεταφορικά. Άλλωστε πολλές φορές υιοθετούμε χαρακτηριστικά και ιδιότητές τους. Εργάζονται για να μας προσφέρουν οξυγόνο, υλικά για την κατοικία, τροφή, νερό, ομορφιά. Πώς είναι δυνατόν να τρώμε τις σάρκες των ζώων που είναι μέλη της δικής μας τάξης, της εργατιάς, τα φυτά έστω διαθέτουν τη δύναμη της αναγέννησης χάρη στις καλά θαμμένες ρίζες τους. Άλλωστε, είναι επιβεβαιωμένο πως έχουν κώδικα επικοινωνίας, συναισθήματα, νόηση, όλα τα έμβια όντα. Πώς είναι δυνατόν να τ' αντιμετωπίζουμε ως αντικείμενα ή κατώτερους οργανισμούς και να τους φερόμαστε όπως οι δουλοκτήτες, οι επιχειρηματίες, οι επενδυτές, οι μονάρχες, οι αυταρχικοί, οι ολιγάρχες, σαν να είμαστε αριστοκράτες; Πώς είναι δυνατόν να μην τους αναγνωρίζουμε το δικαίωμα να συμμετέχουν στη λήψη των αποφάσεων για την τύχη του πλανήτη, τουλάχιστον έμμεσα εφόσον η επιστήμη έχει αναδείξει τον τρόπο που αντιδρούν στις κλιματολογικές αλλαγές, τον τρόπο εξωτερίκευσης των αντιδράσεών τους. Όταν αυτοχαρακτηρίζονται και αποδίδουμε στους ανώτατους αξιωματικούς των ΗΠΑ τον όρο γεράκια τονίζεται η σαρκοβόρα θηριώδη βάρβαρη αντίληψη για την αντιμετώπιση δύσκολων καταστάσεων. Εεε, δεν είναι δυνατόν στα γλέντια μας να φερόμαστε με τον ίδιο τρόπο καταβροχθίζοντας τόνους κρέας.

Της ζωής το ταξίδι

Γιώργου Αλεξανδρή

Εωθινός ευλογίας ψαλμός ο ευδόκιμος ερχομός

του κάθε νεογέννητου στην ανοιχτή τη ζήση

να έχει μέλλον μακρινό με αγλάισμα την τύχη,

μέρες λιόφαντες κι ανέσπερες γεμάτες ευτυχία,

με την ψυχή στην ευφορία του γέλιου και της χαράς

κι ορθό να στέκει απέναντι σε εμπόδια και προκλήσεις.

Η τέχνη δεν έχει σύνορα

Όλοι λένε ότι η τέχνη δεν έχει σύνορα.

Κάποιοι άνθρωποι γεννιούνται με ένα χάρισμα που ξεχωρίζει μέσα τους και όταν μπορούν να το εφαρμόσουν –είτε ως σύγγραμμα, μέσα από τη δημιουργία ενός πίνακα, ως ένα ποίημα, ως έναν χορό είτε μέσα από τη δημιουργία μουσικής– εξωτερικεύουν το μέσα τους με το έμφυτο ταλέντο που διαθέτουν. Ο τρόπος διαφέρει, αλλά η πράξη μιας δημιουργίας γεννάει τον καλλιτέχνη.

Μιάσματα απόγνωσης

Ευαγγελίας Αλιβιζάτου

Τιθασεύω τον πόθο μου για σένα.

Κρατώ μέσα μου την αγάπη

και τον έρωτά μου φυλαχτό.

Στο σκοτάδι εκεί που

λάμπες δεν υπάρχουν

να ξεθωριάσουν

το πάθος.