Θα υπάρχουν οι Rolling Stones το 2056;

Ναι, το ξέρω, ο Mick Jagger έγινε 83 (26/7/1943), ο Keith Richards θα τον ακολουθήσει σε λίγο (18/12/1943) και η σκέψη ενός live των Rolling Stones το 2056 μοιάζει γελοία και παράλογη, εκτός αν υπάρξει μια άμεση ιατρική ανακάλυψη πρωτοφανούς μεγέθους. Φυσικά, οι άνθρωποι πιθανότατα θα ένιωθαν το ίδιο διαβάζοντας αυτόν τον τίτλο πριν από 30 χρόνια, όταν ο Mick και ο Keith ήταν στα 50 τους, αλλά να που φτάσαμε εδώ.

«Ένα κομμάτι σου νιώθει ότι οι Stones θα υπάρχουν για πάντα», είπε ο Keith σε έναν δημοσιογράφο το 1994, «αλλά ξέρεις ότι αυτό δεν μπορεί να ισχύει». Ή μήπως μπορεί; Για να το ξεκαθαρίσω, δεν φαντάζομαι πραγματικά ένα σενάριο όπου οι ίδιοι οι Glimmer Twins θα συνεχίζουν να περιοδεύουν και να χορεύουν μέχρι τα 100 τους χρόνια. Το ερώτημα αφορά περισσότερο στο μέλλον των Rolling Stones ως επιχείρηση του πιο αναγνωρίσιμου brand rock 'n' roll στον κόσμο. Παραδοσιακά, ενώ αμέτρητα επιτυχημένα rock γκρουπ έχουν συνεχίσει να παίζουν ζωντανά πολύ μετά την αποχώρηση –ή τον θάνατο– των περισσότερων αρχικών μελών τους, είναι πιο σπάνιο για ένα γκρουπ να «αναγεννηθεί» πλήρως, τύπου Doctor Who, χωρίς καμία απολύτως σύνδεση με την αρχική ή την πιο διάσημη σύνθεσή της. Κατά έναν περίεργο τρόπο, οι αφοσιωμένοι fans συνήθως χρειάζονται κάποιον «τελευταίο επιζώντα». Έναν ρυτιδιασμένο, γκριζομάλλη (τα βάφει) τύπο από τα παλιά που να επικυρώνει την αυθεντικότητα των υπόλοιπων αγνώστων που παίζουν τα αγαπημένα τους τραγούδια.

Όλα λάθος

Η κωμωδία είναι πραγματικά ένα δύσκολο είδος θεάτρου.

Από τις πολλές που ανεβαίνουν κατά καιρούς, λίγες αφήνουν τους στίγμα τους και συζητιούνται καιρό μετά.

Παρακολουθώντας την πρεμιέρα της κωμωδίας των Henry Lewis, Jonathan Sayer και Henry Shields, με τον τίτλο Όλα λάθος στο όμορφο θέατρο Αθηνά, γρήγορα διαπίστωσα ότι και το νέο καστ συνεχίζει δυνατά να προσφέρει το γέλιο σε αυτή την πολύ δυνατή κωμωδία που διανύει άλλη μια χρονιά. Άλλωστε, η σκηνοθέτης Θέμις Μαρσέλλου δεν αφήνει τίποτα στην τύχη του.

Ίριδα: Η πόλη της ψυχής μας

Η Ίριδα ήταν το πρώτο ελληνικό μυθιστόρημα που διάβασα από Ελληνίδα συγγραφέα. Εφηβικό μυθιστόρημα φαντασίας, με μάγους, κατάρες, πριγκίπισσες, κάστρα και μυστικά. Μα πάνω από όλα είναι μια τρυφερή ιστορία αγάπης.

Το διάβασα μονορούφι (με θυμάμαι να μένω ξάγρυπνη τις νύχτες και να το ξεφυλλίζω, τρώγοντας τα νύχια μου από την αγωνία). Μαζί με τη Λίλλυ και τον Σον έκλαψα, γέλασα, ονειρεύτηκα. Έζησα μέσα από αυτό το βιβλίο στον κόσμο της συγγραφέως και επισκέφτηκα ξανά και ξανά τα ονειρικά μέρη της και τους μαγεμένους της τόπους.

Κρυμμένες

Διάβασα αυτή την τόσο ενδιαφέρουσα και καλαίσθητη ποιητική συλλογή της Έλσας Κορνέτη, τις Κρυμμένες, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Μελάνι, και το πρώτο πράγμα που σκέφτομαι είναι πώς να χαρακτηρίσω γενικά το βιβλίο: ποίηση για τη γυναίκα, γυναικεία ποίηση ή κάπως αλλιώς; Όλα σωστά και όλα ελλιπή τελικά, γιατί αυτό το σύνολο κειμένων, που μπορεί να έχει τη γυναίκα στο (επι-)κέντρο του και βασικό του πυλώνα, αδικείται βάναυσα αν χαρακτηριστεί βάσει αυτής ένεκα των αντίστοιχων μυθιστορηματικών χαρακτηρισμών που, όταν μιλήσει κανείς για γυναικεία λογοτεχνία, συσχετίζονται με ελαφρά αναγνώσματα, ρομάντζα και συναισθηματικά θρίλερ τύπου Άρλεκιν.

Εδώ, λοιπόν, έχουμε και γυναικεία ποίηση, αφού το πόνημα γράφτηκε από γυναίκα, αλλά και γυναικεία ποιητική, αφού το βιβλίο πραγματεύεται πλήθος θεμάτων, προβλημάτων και θέσεων της γυναίκας, σήμερα αλλά και σε όλες τις εποχές.

Η γυναίκα ως συμπαντικό κέντρο, η γυναίκα σε κάθε της διάσταση, η γυναίκα με κάθε ιδιότητα... Η γυναίκα που νιώθει μοναξιά, ανασφάλεια... Η γυναίκα που ποθεί... Ένα κυριολεκτικό, μεταφορικό και αλληγορικό μίγμα γύρω από τη γυναικεία ψυχοσύνθεση, θέση και φύση... Και μία γυναίκα που εμπνέεται και εκφράζεται για όλες τις άλλες.

Δεύτερη φωνή II: Δηλήδονες

Είναι τόσο πολλά αυτά που με προβληματίζουν. Δεν δέχομαι τίποτα έτσι όπως φαίνεται. Μπορεί όλα να είναι μπροστά στη μύτη μας, να έχουν ήδη στα μάτια μας αποκαλυφθεί, αλλά να μην είναι συνειδητοποιημένα, να λείπει κάτι ώστε να παραμένουν ανούσια, αδιάφορα, σαν να μην έχουν πραγματοποιηθεί, δίχως καμία ισχύ να διαθέτουν. Το ασυνείδητο δεν είναι ένα κουτί το οποίο ανοίγει με κάποια πασπαρτού. Η είσοδος του επιτρέπεται από αυτό το ίδιο με την δική μας προσωπική έγκριση ως ατομικότητα, αλλά εφόσον λάβουμε την απαραίτητη απόσταση εσωτερική κι εξωτερική από τα δρώμενα διαμορφωτές των φαινομένων της περιρρέουσας ατμόσφαιράς μας. Αυτή δεν είναι μόνο εξωτερική, αλλά ενδο-εκτός και χωροχρονική.

Η πιο υπέροχη χειρότερη του κόσμου

Η πιο υπέροχη χειρότερη του κόσμου, στο θέατρο Ιλίσια Βολανάκης, σε σκηνοθεσία Προμηθέα Αλειφερόπουλου. Παίζουν: Χριστίνα Χειλά Φαμέλη, Φωτεινή Αθερίδου, Μιχάλης Τιτόπουλος.

Η Αγάπη προσπαθεί να επιβιώσει σε έναν κόσμο που δεν είναι αγγελικά πλασμένος. Βάλλεται από παντού. Εργασία, οικογένεια, φίλοι, κοινωνικός περίγυρος, σύντροφοι... όλοι και όλα εναντίων της κι εκείνη στη μέση, παρατηρητής της ίδιας της της ζωής.

Μείνε θνητός

Ευαγγελίας Αλιβιζάτου

Είπε ο ουρανός «Κρατήσου στη γη»

Μην θαρρείς πως δεν σε θέλω.

Μα εκεί έχεις την ευκαιρία της αγάπης.

Την εύνοια του έρωτα...

Εδώ το σώμα, γίνεται βωμός

του Θεού, η αναπνοή μια φλόγα

Από πού κι ως πού Γορτυνία, Δημητσάνα, Καρύταινα, Μαίναλο;

Από πού κι ως πού Γορτυνία;

Κατά τη μυθολογία, η περιοχή πήρε το όνομά της από τον ιδρυτή της, τον Γόρτυνα. Κι αυτό είναι το πιο άχρηστο πράγμα που θα μάθετε σήμερα.

Γιατί σήμερα θα ακούσετε διαφημίσεις που παίχτηκαν στην Ελληνική Επανάσταση, θα αναπολήσετε μνήμες αξέχαστες σχετικά με τα αλήστου μνήμης πεντοχίλιαρα και θα ξεσαλώσετε με τις γυναίκες μαινάδες που χοροπηδούσαν στα βουνά της Αρκαδίας.

Ξεκινάμε!

Η πριγκίπισσα και η μαγική της βεντάλια

Η πριγκίπισσα και η μαγική της βεντάλια, στο Ωδείο Αθηνών (Αμφιθέατρο Ιωάννης Δεσποτόπουλος).

Η Guo Guang Opera Company από την Ταϊβάν, από τους σημαντικότερους πολιτισμικούς οργανισμούς της Ασίας, σε μια παράσταση για μικρούς και μεγάλους.

Η μύτη

Η παράσταση Η μύτη του Νικολάι Γκόγκολ στο θέατρο Lib'ro, μας μεταφέρει σε έναν κόσμο όπου η κοινωνική θέση, η εικόνα και η ανάγκη για αναγνώριση απειλούν να ακυρώσουν την ίδια την ανθρώπινη ταυτότητα.

Η μύτη του Κοβαλιόφ εγκαταλείπει το πρόσωπό του και αποκτά αυτόνομη υπόσταση κάνοντας τον ιδιοκτήτη της να βρίσκεται αντιμέτωπος με την απώλεια της κοινωνικής του αξιοπρέπειας.