Δεύτερη φωνή II: Δηλήδονες

Κι έπρεπε να μείνω μόνος - Και συγκρίνω εμένα που είχα το εστιατόριο

Με τη φρίκη μου - και εισέρχονταν οι κολλητοί του πατέρα μου να μου

Να βρίζω την καταδίκη μου - την πουν για την υποψηφιότητά μου

Από μέσα της να τραβάω την οργή - με το κόμμα σε γεμάτη σάλα

Και τα ψέματα να πνίγουν τη φωνή - και στο τέλος ο δεξιός πατέρας μου

Αριμάν

Από την πρώτη ματιά ήθελα να απαντήσω στο ερώτημα τι ή ποιος είναι το/ο Αριμάν αλλά δεν υπέκυψα στην παρόρμηση να τον αναζητήσω. Σκέφτηκα ότι θα ήταν πιο ενδιαφέρον να αφεθώ στη μυθοπλασία και να μάθω μέσω του βιβλίου, δηλαδή του αστυνομικού του Παναγιώτη Κωνστανόπουλου, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Βακχικόν.

Κατ' αρχάς, για να μη χαλάσω με εμβολές τα σχετικά του εν λόγω βιβλίου, αφήνω εδώ μερικά linkάκια καθώς αυτόν τον συγγραφέα τον διαβάζω χρόνια τώρα. Νομίζω πως τον γνώρισα σΤο μνημόσυνο όμως τον ξεχώρισα σε κάθε του πόνημα καθώς, έκτοτε, διάβασα τον Θάνατο του συλλέκτη, τον Θησαυρό όπως και τα Βραχέα ρήματα. Για το Αριμάν είχε γράψει ο ίδιος, οπότε όσα στοιχεία αναφέρει δεν τα επαναλαμβάνω και με αυτόν τον τελευταίο σύνδεσμο ας προχωρήσουμε στο προκείμενο.

Νίκος Εγγονόπουλος

Ο Νίκος Εγγονόπουλος υπήρξε από τους σπουδαιότερους Έλληνες· καθηγητής του Ε.Μ. Πολυτεχνείου σκηνογράφος, ποιητής και ζωγράφος.

Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους εκπρόσωπους της Γενιάς του '30 που είχε ως αποτέλεσμα να είναι ένας από τους κύριους εκφραστές του υπερρεαλιστικού κινήματος στην Ελλάδα.

Η συλλογή από τα έργα του περιλαμβάνει δοκίμια, μεταφράσεις και κριτικές μελέτες.

Στέφανος Ληναίος

Ο Στέφανος Ληναίος γεννήθηκε στη Μεσσήνη στις 6 Αυγούστου 1928.

Το Λίνε: Μια ευθεία που έγινε καμπύλη

Αγαπημένοι μου φίλοι,

Όταν έφτασε στα χέρια μου το παιδικό βιβλίο που θα σας παρουσιάσω σήμερα, οφείλω να ομολογήσω ότι μου δημιούργησε πολλά ερωτηματικά. Το Λίνε, έλεγε ο τίτλος του και στο εξώφυλλό του φιλοξενούνταν ένας περίεργος ήρωας, ένας ήρωας ο οποίος έμοιαζε με μια ευθεία γραμμή. Διάβασα πολύ προσεκτικά το κείμενο στο οπισθόφυλλό του και ήμουν έτοιμη να βουτήξω στις σελίδες του.

Αρχικά να πω ότι είναι ένα βιβλίο με ιδιαίτερη εικονογράφηση. Ένα βιβλίο με πολύ τρυφερά νοήματα, ένα βιβλίο που κάνει λόγο για αξίες και έννοιες σημαντικές για τη ζωή μας.

Συναίνεση

Συναίνεση, της Νίνα Ρέιν, σε σκηνοθεσία Τάκη Τζαμαργιά, στο Σύγχρονο θέατρο. Παίζουν: Αλέξανδρος Μαυρόπουλος, Κίττυ Παϊτατζόγλου, Βαλέρια Δημητριάδου, Παναγιώτης Γαβρέλας, Ερρίκος Μηλιάρης, Καλλιόπη Παναγιωτίδου, Μανταλένα Καραβάτου.

Μπορεί να υπάρξει συναίνεση όταν δεν ακούω και δεν αισθάνομαι την κραυγή του άλλου; Τι σημαίνει στην κυριολεξία η λέξη συναίνεση; Πού σταματά ο θύτης και ποια η ανοχή του θύματος;

Αυτά είναι τα βασικά ερωτήματα που θίγονται στη συγκεκριμένη παράσταση.

Το στέρεο βήμα της Αντιγόνης

Η δικαιοσύνη μέσα από μια σύγχρονη Αντιγόνη είναι ένα δράμα του Τάσου Μακράτου εμπνευσμένο από την αρχαία τραγωδία που όμως δεν μας οδηγεί σε αντιγραφή αλλά μόνο στην προσεκτική άντληση στοιχείων από το έργο του Σοφοκλή συνθέτοντας κάτι καινούργιο, μοντέρνο και κατά κάποιον τρόπο βασισμένο σε αλήθειες που συμβαίνουν στις οικογένειες.

Ζητείται φωνή

Η διάγνωση του γιατρού
το αναφέρει ξεκάθαρα:
«Τα αναπάντεχα σφιξίματα
οφείλονται στην κατάποση…
φωνής».

Κάπως έτσι ξεκινά το ποιητικό ταξίδι με τη συλλογή της Άννας Σιμιτσοπούλου Ζητείται φωνή, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Βακχικόν.

Και ποιος δεν έχει καταπιεί τη φωνή του; Και ποιος δεν έχει χάσει τη φωνή του; Υπάρχει, άραγε, κανείς που δεν έχει σιωπήσει; Υπάρχει κάποιος που δεν ακούστηκε;

Κάτω από το ηφαίστειο: Γεωγραφικός περίπατος στην Καμπανία

Ο τίτλος του περιπάτου είναι δανεισμένος από το υπέροχο μυθιστόρημα Under the Volcano του Malcolm Lowry[1] που διαδραματίζεται κάτω από ένα άλλο ηφαίστειο· το Ποποκατέπετλ (Popocatépetl), στο Μεξικό. Το δικό μας είναι ο Βεζούβιος. Ξέρουμε βέβαια ότι βρίσκεται πολύ πιο κοντά σ' εμάς, τόσο γεωγραφικά όσο και πολιτιστικά. Λιγότερες από δύο ώρες χρειάζονται για να πας αεροπορικά περισσότερα από τρεις χιλιάδες χρόνια πίσω.

Για να βρεθούμε κάτω από το ηφαίστειο του διαρκώς μεθυσμένου Lowry ή του alter ego του, του Βρετανού πρόξενου Geoffrey Firmin, ούτε που ξέρω πόση ώρα θα χρειαζότανε και σίγουρα θα κόστιζε πολύ πιο ακριβά. Φαντάζομαι πάντως ότι θα ήταν συναρπαστική εμπειρία· χωρίς να πίνουμε μεσκάλ όμως, για να θυμόμαστε και τίποτα μετά την επιστροφή. Παραβλέπω το γεγονός ότι ο πρόξενος πέθανε εκεί την «ημέρα των νεκρών».

Γυμνά παράθυρα

Γιάννη Κίντζιου

Μια βουτιά η ζωή, όσο κρατάει μια ανάσα

Με τους πόθους μπροστάρηδες και τους φόβους βαρίδια

Ελπίζουμε σε έναν ευτυχισμένο θάνατο στην αγκαλιά μιας αγάπης