Το μαύρο κουτί

Το μαύρο κουτί, στο Δημοτικό θέατρο Πειραιά (σκηνή Ωμέγα), σε σκηνοθεσία Αλέξανδρου Κοέν και σε κείμενο Γιώργου Ηλιόπουλου. Παίζουν: Στέφανος Κυριακίδης, Νικολέτα Καρρά, Μαρία Κανελλοπούλου, Σταύρος Καραγιάννης, Κατερίνα Κυριαζή.

Μετά τη συντριβή του αεροπλάνου, οι εμπειρογνώμονες πάντα αναζητούν το μαύρο κουτί για να βρουν τα αίτια της τραγωδίας. Το ίδιο συμβαίνει και στην παράσταση. Οι πρωταγωνιστές κρύβουν καλά το «μαύρο κουτί» της ζωής τους το οποίο εμπεριέχει μέσα του πικρές αλήθειες, όχι επειδή θέλουν να καλύψουν γεγονότα αλλά από αγάπη. Μόνο που, σε αυτό το κουτί, η αλήθεια πονάει αφόρητα γι' αυτό και την έχουν καλά κρυμμένη.

Toxicity

Της φυλακής τα σίδερα... που οπωσδήποτε δεν μπορεί να κάνει κάποιον καλύτερο.

Με την καμία.

Είναι προφανές ότι θα γνωρίσει και άλλους ανθρώπους πολύ χειρότερους από τον ίδιο και θα ενσωματωθεί σε μια κοινότητα διαφθοράς.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ένα έργο που έχει να κάνει με τρεις γυναίκες κρατούμενες, κάθε μία με το δικό της παράπτωμα, που αδημονούν να φύγουν από εκεί μέσα και αυτό –έστω και προσωρινά– τις κάνει να συνεργαστούν για να πετύχουν την απόδραση που όλες θέλουν...

Με έμπνευση από το American Buffalo, το Toxicity –με αρκετές ομοιότητες αλλά και διαφορές– είναι ένα νέο σύγχρονο έργο γραμμένο και σκηνοθετημένο από τον Γιώργο Νικολόπουλο με βοήθεια στην συγγραφή από την Μαρία Δαμασιώτη.

Γυναίκες οργανοπαίκτριες ανά τους αιώνες

Από τις αρχαίες αυλητρίδες, στις μεσαιωνικές τροβαδούρους και τις σύγχρονες οργανοπαίκτριες παραδοσιακών οργάνων

Χρυσούλας Διπλάρη

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Από σήμερα ξεκινάμε να δημοσιεύουμε μια νέα στήλη. Πρόκειται για μια σειρά άρθρων που θα αναφέρεται σε ομάδες γυναικών, οι οποίες, ενώ έχουν παράγει σημαντικό έργο σε πολλούς και διάφορους τομείς, παραμένουν ακόμα στην αφάνεια ή είναι ελάχιστα γνωστές, σε σχέση με τους άντρες συναδέλφους και ομότεχνούς τους, οι οποίοι συνήθως δρέπουν τις δάφνες και μάλιστα σε πολλές περιπτώσεις εις βάρος τους.

Η κάθαρση

Χρήστου Ντικμπασάνη

Απαθής στέκεσαι

μπροστά στην κομματιασμένη σου ημέρα

Την έκοβες αιώνες τώρα

για να βρεις μέσα της το γιατρικό σου

απ' τους άσπονδους ιούς και τα ύπουλα βακτήρια

του σώματος και της ψυχής

Έφθασες μέχρι το μεδούλι της μα τίποτα δε βρήκες

Από πού κι ως πού Σπάρτη;

Πριν ξεκινήσουμε τη σημερινή μας ανάρτηση να σας προειδοποιήσουμε ότι για τα ορθογραφικά λάθη δεν φταίει το αγαπημένο σας κουκκιδάκι, που κάνει λαμπρή δουλειά, αλλά ο Λακε-δαίμων του τυπογραφείου.

Συνεχίζουμε…

Ο Λακεδαίμων ήταν βασιλιάς της Σπάρτης και ήταν αυτός που έδωσε το όνομά του στο κράτος των Λακεδαιμονίων.

Δύο οι εκδοχές για το όνομα και οι δύο από τον Ησύχιο (λεξ. LSJ).

1η: Από το λακεδάμα, αλμυρό νερό που χρησιμοποιείται ως πόσιμο από τους Μακεδόνες αγρότες. Όχι, αγαπητέ Ησύχιε, δεν συμφωνούμε, σε λίγο θα μας πεις ότι από το πολύ αλάτι έγινε ΛακεΡδαιμωνία.

Δεσποινίς Μαργαρίτα

Ένας μονόλογος που μεταφέρεται σε επτά διαφορετικούς ερμηνευτές μέσα στην τάξη ενός δημοτικού σχολείου όπου ο απόλυτος άρχοντας, η δασκάλα της τάξης δεσποινίς Μαργαρίτα, κάνει μια κατήχηση στους μαθητές της δίνοντας έμφαση στην ανάγκη της γνώσης, στους κανόνες της κοινωνίας, τη θέση του ατόμου σε αυτή, με έναν επιτακτικό τρόπο και λόγο μακροσκελές, χωρίς να υπάρχει δυνατότητα αποριών – μία κατήχηση άνευ προηγουμένου.

Ο λόγος είναι σαφής και σε αρκετά σημεία σωστός αλλά ο τρόπος που μεταφέρεται είναι αντιπαιδαγωγικός.

Το σκοτάδι δεν με θέλησε

Ευαγγελίας Αλιβιζάτου

Τα σημάδια της ντροπής

μου θυμίζουν την καύτρα του τσιγάρου σου.

Το χρώμα του ιωδίου αχνοφαίνεται.

Μα ο πόνος στα ενδότερα της ψυχής μου τεράστιος.

Διαμαρτύρονται οι φλέβες δίπλα τους

καθώς χτυπούν στο δέρμα μου με θυμό…

Ξόδεψα όλη μου τη ζωή στην υπομονή.

Συμφορές

Άννας Ζανιδάκη

Καταλήγουμε πάντα να σκεφτόμαστε και να λέμε πως σαν την υγεία δεν έχει.

Όντως, αυτό πρέπει να συζητούμε καθημερινά με τον εαυτό μας και να ευχαριστούμε τον Θεό για ό,τι μας χαρίζει απλόχερα κι αληθινά.

Τη θεωρούμε τόσο δεδομένη που δεν βλέπουμε τριγύρω μας τι γίνεται.

Μικρά παιδάκια, μεγάλα, ενήλικες, γέροι... οι πάντες γινόμαστε ευάλωτοι υπό το πρίσμα της νόσησης που κανένας δεν είναι ικανός να μας εγγυηθεί είτε για την ίασή της είτε για την προστασία μας.

Ιωάννης Γαβριήλ Μπόρκμαν

Ιωάννης Γαβριήλ Μπόρκμαν, του Χένρικ Ίψεν, στο θέατρο Αλκμήνη, σε σκηνοθεσία Μανώλη Ιωνά. Παίζουν: Ανδρονίκη Αβδελιώτη, Φανή Γέμτου, Μανώλης Ιωνάς, Πάνος Κωνσταντέλης, Περικλής Λιανός, Ειρήνη Παπαδημάτου.

Ένα από τα πιο δύσκολα έργα του Ίψεν ανέβηκε στη σκηνή του θεάτρου Αλκμήνη με όλο τον θίασο να δίνει ρεσιτάλ ηθοποιίας.

Τα όρια της ανθρώπινης φιλοδοξίας, η ηθική που καταρρέει, η φιλοδοξία, η πτώση και, τέλος, η ατέλειωτη μοναξιά.

Αρχιμάστορας Σόλνες

Αρχιμάστορας Σόλνες, του Χένρικ Ίψεν, στο Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν [Υπόγειο], σε μετάφραση Μάριου Πλωρίτη και σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Ασπιώτη. Παίζουν: Κάτια Δανδουλάκη, Θόδωρος Γράμψας, Δημήτρης Δεγαΐτης, Θράσος Σταθόπουλος, Άνια Λεμπεντέγκο, Ισιδώρα Δωροπούλου.

Μία πολύ καλή προσέγγιση του έργου με ωραίες ερμηνείες. Η σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Ασπιώτη ανέδειξε τον δύσκολο χαρακτήρα του Σόλνες και η μετάφραση του Μάριου Πλωρίτη βοήθησε σε αυτό.

Μου άρεσε γιατί ήταν εύκολη στο να την παρακολουθήσω, δεν με δυσκόλεψε η κατανόησή της, δεν ήταν τόσο βαριά καθώς είχε μικρές δόσεις χιούμορ που αποφόρτιζαν την ατμόσφαιρα.