Ο Ανδρέας Δαλδάκης Περί φύσεως: Η νέα πόλη

Τι είναι εκείνο που σας ωθεί να γράφετε;

Ανδρέας Δαλδάκης: Δεν ξέρω αν θα μπορούσα να ξεχωρίσω και να πω κάτι συγκεκριμένο. Το γράψιμο, όπως τουλάχιστον το βιώνω εγώ, είναι μέρος της καθημερινότητας. Σηκώνεσαι το πρωί, κάνεις έναν καφέ, μια βόλτα, αφήνεις τα παιδιά στο σχολείο ή κάνεις γυμναστική και μετά κάποια στιγμή θα κάτσεις να δουλέψεις. Εκείνη την στιγμή για μένα μπαίνει το γράψιμο στην ημέρα μου, η ανάγκη να δουλέψω και να εκφράσω κάτι, να φτιάξω κάτι χρήσιμο. Από εκεί και πέρα, αν αυτό που κάνουμε μας ευχαριστεί, τις περισσότερες φορές τουλάχιστον, θα το κάνουμε κι ευχάριστα.

Τι με ωθεί λοιπόν; Η ανάγκη να είμαι χρήσιμος και ευτυχισμένος. Θα μπορούσα να σας δώσω και μια άλλη απάντηση όμως. Και ποια είναι αυτή; Αυτή που θα ακολουθούσε μετά από δύο ή τρία κρασιά. Σε αυτή την περίπτωση, θα σας έλεγα ότι αυτό που με ωθεί είναι η πρόκληση του να μπορέσω να ζήσω μια ζωή όπως την φανταζόμουν μικρός. Εκείνη του ελεύθερου συγγραφέα, που γράφει, ταξιδεύει, με τον καιρό μαθαίνει όλο και περισσότερα πράγματα, το πρόσωπο του γλυκαίνει, μέχρι που γίνεται παππούς και περνάει τον καιρό του με παιδάκια ώσπου να πεθάνει χαμογελαστός. Και τότε πρώτα να τον θυμούνται γιατί έκανε τον κόσμο να γελάει και μετά να τον ξεχάσουν όλοι σαν να μην πέρασε ποτέ από αυτό τον άτιμο ντουνιά. Σας έδωσα δύο, κρατήστε όποια θέλετε, είναι και οι δύο δικές μου και αληθινές.

Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι για εσάς είναι να καταφέρετε να εκφράσετε τη σκέψη σας πάνω στο χαρτί;

Πέρα από τη θάλασσα

Το Πέρα από τη θάλασσα είναι μια συλλογή που λειτουργεί με τη λογική της προσέγγισης. Πλησιάζει αργά και χαμηλόφωνα τον αναγνώστη με εκείνη τη σιγουριά που έχει μόνο ο λόγος που έχει πρώτα δοκιμαστεί στη ζωή.

Η ποίηση της Νίκης Σιγάλα είναι βαθιά βιωματική, χωρίς να γίνεται απαραίτητα εξομολογητική. Οι στίχοι της γίνονται συνοδοιπόροι σ' ένα ταξίδι όπου ο χρόνος, η απώλεια, η μνήμη, η μητρότητα, η πίστη και η καθημερινή αγωνία της ύπαρξης συγκροτούν έναν εσωτερικό προορισμό, στον οποίο η θάλασσα λειτουργεί ως όριο και πέρασμα μαζί, από το σημείο όπου τελειώνει το οικείο και αρχίζει η ίδια η αυτογνωσία.

Από πού κι ως πού Άγιος Ιωάννης Ρέντης και Φάληρο;

Γιώργου Ζώτου

Πριν απ' όλα να πούμε χρόνια πολλά στους Γιάννηδες και τις Γιαννούλες που γιορτάζουν αυτή την εβδομάδα. Και με την ευκαιρία, ας πάμε να δούμε…

Από πού κι ως πού Άγιος Ιωάννης Ρέντης;

Η εκδοχή του δήμου Νίκαιας - Ρέντη είναι ότι στην αρχαιότητα υπήρξε κάποιο «Ρένδιον πεδίον» και τον 16ο αιώνα ονομάστηκε Ρέντης που σημαίνει «εκ των έσω ρέον ύδωρ». Λίγο κουκουρούκου εκδοχή αλλά σχετικά βολική καθότι στην εκδοχή Νο 2 ο επώνυμος ήρωας δεν ήταν και το καλύτερο παιδί.

Ο Δημήτριος Ρέντης ήταν συμβολαιογράφος κατά την περίοδο (1370 περίπου) που οι Καταλανοί είχαν τον έλεγχο της Αθήνας. Από τους λίγους ντόπιους που ήταν υπέρ του καθεστώτος, μετά τα έκανε πλακάκια και με το νέο καθεστώς των Φλορεντίνων και του νέου δούκα των Αθηνών Νέριο Ατσαγιόλι.

Στην αγορά

Γιώργου Αλεξανδρή

Μπροστά από την πραμάτεια γυρολόι.

Κεφάλια σκυμμένα και ώμοι γερτοί,

πολύφερτα χέρια και πρόσωπα σκαμμένα,

που αδειάζουν την ψυχή τους

στην προσδοκία και την απειλή,

που ξορκίζουν τον αδιόρατο φόβο

μ' ευχές και καλημέρες,

που ζυγιάζουν την ανάγκη

Βελόνι και κλωστή

Ευαγγελίας Αλιβιζάτου

Κενά βλέμματα…

Άνθρωποι ραπτομηχανές.

Βελόνες με μανία κεντούν κάθε λογής φτιαξίδια.

Σημάδια ανεξίτηλα από αίμα αφήνουν για αναμνήσεις.

Το χέρι μου στάζει στο φίνο μεταξωτό ύφασμα.

Η κλωστή χλευάζει τον πόνο μου.

Το δικό της μέλλον φαντάζει ευοίωνο.

Ο τελευταίος Γιάνκης

70 λεπτά φτάνουν και περισσεύουν για την παρουσίαση ενός έργου του Άρθουρ Μίλερ, από τα τελευταία του, με τίτλο Ο τελευταίος Γιάνκης. Μέσα σε αυτό τον χρόνο οι τέσσερις ηθοποιοί, που συμμετέχουν σε αυτή την παράσταση, μας παρουσιάζουν όλες τις πτυχές και τα νοήματα που επιθυμεί ο μεγάλος συγγραφέας με αυτό το καυστικό δράμα.

Η ιστορία ξεκινά σε έναν χώρο μιας δημοσίας ψυχιατρικής κλινικής όπου δύο άνδρες, δύο σύζυγοι περιμένουν υπομονετικά να συναντήσουν τις γυναίκες τους που βρίσκονται εκεί λόγω κατάθλιψης, για διαφορετικούς λόγους η κάθε μία.

Ούγκο Μπέτι

Από τους σημαντικότερους δραματουργούς του ιταλικού θεάτρου, ο Ούγκο Μπέτι γεννήθηκε το 1892 και κατέθεσε κάποια από τα σπουδαιότερα έργα του στην παγκόσμια σκηνή. Αν και αρχικά η μεγάλη του αγάπη υπήρξε το ποδόσφαιρο και ασχολήθηκε με αυτό με μεγάλη επιτυχία, δεν άργησε να το εγκαταλείψει για να αφοσιωθεί στην θεατρική συγγραφή όπου διέπρεψε.

Το πνεύμα που διαπνέουν τα έργα του χαρακτηρίζεται από ποίηση, λυρικότητα και συμβολισμό. Δυστυχώς όμως στα πρώτα ανεβάσματά τους, αξίζει να τονιστεί ότι, οι κριτικές υπήρξαν απογοητευτικές παρόλο που στις διανομές συναντάμε κάποια από τα μεγαθήρια της ελληνικής σκηνής. Την μεγάλη αναγνώριση, ως ένας προικισμένος θεατρικός συγγραφέας, την έλαβε λίγα χρόνια αφού είχε φύγει από τη ζωή. Έτσι, με το πέρασμα του χρόνου, θεωρείται ο πρώτος σημαντικός δραματουργός της Ιταλίας για τον 20ό αιώνα – μετά τον Λουίτζι Πιραντέλο.

Φώτα εκκίνησης

Χρήστου Ντικμπασάνη

Ανάβω τα φώτα του αστρόπλοιού μου

για ένα ταξίδι στους πλανήτες

Διασχίζω έτη φωτός μέσα σε ουράνιες μητροπόλεις

αλλόκοσμων πολιτισμών

Mae Powell, Making Room for the Light (Karma Chief Records, Αύγουστος 2025)

Ή αλλιώς: Ένα κομψό, διαχρονικό σκίτσο για το καλοκαίρι

Το να χαρακτηρίσεις κάτι ως «καλοκαιρινό album» είναι, ίσως, ένα υπερβολικά χρησιμοποιημένο κλισέ στη μουσική δημοσιογραφία και συζήτηση. Συνήθως συνοδεύει δίσκους ανάλαφρους, φωτεινούς και αισιόδοξους, που ταιριάζουν με μεγάλες, ηλιόλουστες μέρες. Από αυτή την άποψη, ο νέος, δεύτερος δίσκος της Mae Powell, είναι άριστος υποψήφιος για «καλοκαιρινό album», αλλά αυτή η απλοϊκή ετικέτα δεν αρκεί για να αποδώσει τη διαχρονική ομορφιά του υλικού της.

Κόκκινα φανάρια

Κόκκινα φανάρια στη σκηνή Brecht-2510, σε σκηνοθεσία Βασίλη Πλατάκη με μια πλειάδα ηθοποιών: Ελένη Ροδά, Πάνος Κορδαλής, Μαρία Συμεών, Τίσσα Βαϊλάκη, Χρίστος Γεωργίου, Τίνα Κοχυλά, Νίκος Μπουρνιάς, Αλέξης Μαρτζούκος, Δημήτρης Πρωτογεράκης, Δέσποινα Χαριάτη, Σπύρος Κατηφόρης, Κυριάκος Καρκάλης και στην πρώτη της θεατρική εμφάνιση η Χρυσή Ολυμπιονίκης 2004 Αθανασία Τσουμελέκα.

Τρούμπα, εποχή 1944-1967 όπου οι οίκοι ανοχής ανθίζουν με τα κορίτσια τους να εργάζονται σε ένα σκληρό περιβάλλον.