«Το πρώτο μου έργο είναι η απόδειξη πως ποτέ δεν είναι αργά», Μοσχούλα Μπέστα

Πώς μετράμε... την ευτυχία;

Μοσχούλα Μπέστα: Η ευτυχία δεν είναι ένα αντικείμενο που μετριέται, αλλά μια εμπειρία που βιώνεται. Βρίσκεται βαθιά μέσα μας και είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το νόημα που δίνουμε στην ύπαρξή μας. Δεν αποτελεί μια στατική κατάσταση που «κατακτιέται», αλλά μια δυναμική εμπειρία που εξελίσσεται και μεταβάλλεται.

Για μένα, η ευτυχία είναι το αποτέλεσμα της ευθυγράμμισης ανάμεσα σε αυτά που νιώθουμε, αυτά που πιστεύουμε και αυτά που πράττουμε.

Πώς μετράμε... τη δημιουργία;

Μ.Μ.: Η δημιουργία μετριέται:

Από το πόσο τολμάμε να εκτεθούμε, χωρίς να φοβόμαστε την αποτυχία,

Από την αποφασιστικότητα να ξεκινήσουμε και να δώσουμε μορφή σε αυτό που νιώθουμε, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα,

Από το πόσο επιτρέπουμε στον εαυτό μας να εξερευνά, να κάνει λάθη και να συνεχίζει.

Η στήλη του λόγου

Πλάσματα λατρείας

Ο παγκόσμιος κύκλος των ιερών ζώων

Η κατανόηση της ζωολατρίας από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα

Μέρος 8ο [συνέχεια από το προηγούμενο]

Τι μπορεί έπειτα να δηλωθεί, όσον αφορά την ελληνική λατρεία των ζώων, η οποία εξετάστηκε ως παρόμοια με την αιγυπτιακή; Η μόνη δήλωση μπορεί να είναι ότι η ελληνική λατρεία των ζώων ήταν τελείως διαφορετική από την αιγυπτιακή λατρεία, ακόμα και στο ν' αναρωτιέται κανείς, εάν ο όρος «ζωολατρία» μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε αυτό το πλαίσιο. «Εντούτοις», τονίζουν οι Smelik και Hemelrijk, «το γεγονός ότι τα ζώα έπαιξαν έναν ρόλο στην ελληνική θρησκεία (όσον αφορά τις ιδιότητες των θεών), πιθανώς κατέστησε τους Έλληνες συγγραφείς κάπως πιο προσιτούς στην αιγυπτιακή πρακτική της ζωικής λατρείας. Κατά συνέπεια, το λάθος που γίνεται από τον Διόδωρο τον Σικελιώτη, που δηλώνει ότι ο αετός τιμήθηκε ως βασιλικό ζώο και αντάξιο του Διός στις αιγυπτιακές Θήβες (ενώ εννοούσε πιθανότατα τον γύπα), μπορεί να αποδοθεί στο γεγονός ότι ο αετός συνδέθηκε με τον Δία στην Ελλάδα».

Ο τελευταίος κύκλος του Μιχαήλ

Το βιβλίο του Γιώργου Γιαννακόπουλου Ο τελευταίος κύκλος του Μιχαήλ είναι ένα φιλοσοφικό μυθιστόρημα που δεν περιορίζεται στην εξωτερική δράση, αλλά χαρτογραφεί μια εσωτερική, μυσταγωγική πορεία προς την αυτογνωσία και την πνευματική ολοκλήρωση. Το βιβλίο θέτει κεντρικά υπαρξιακά ερωτήματα: «Θα αλλάξει ποτέ ο κόσμος;», «Θα αλλάξουμε εμείς;» και εξετάζει τη σχέση του ανθρώπου με την ελευθερία, την ευθύνη, τη σκιά, την ψυχή και την αναζήτηση της αλήθειας. Ο ήρωας, γεννημένος στη μυθική χώρα των Κενταύρων και μετανάστης στη Βενετία, ξεκινά ένα ταξίδι που τον οδηγεί στην Αρχαία Κόρινθο και τον Ναό του Απόλλωνα, αναζητώντας νόημα και λύτρωση.

Ο θόλος

Γεωργίου Κονίδη

Ενας άυλος κύβος που έχει δημιουργηθεί για να κατατάξει μέσα του όλες τις κοινωνικές τάξεις.

Κάθε τάξη ζει τη δική της πραγματικότητα βλέποντας τον θόλο που έχει δημιουργηθεί για την τάξη του.

Οι θόλοι μεταξύ τους δεν τέμνονται, δεν έχουν κοινό παρονομαστή και κανένα σημείο επαφής.

Η κατώτερη κοινωνική τάξη περιβάλλεται από έναν θόλο που περιέχει αυστηρά δεδομένα, νόμους και θεωρίες που έχουν θεσπιστεί από τα πιο πάνω στρώματα.

Ο θόλος της μεσαίας τάξης αυξομειώνεται.

Ένας αριθμός φθείρεται και οδηγείται στην κατώτερη τάξη και ένας μικρός προχωρά στην ανώτερη.

Ο θολός τους παρουσιάζει περισσότερες ευκαιρίες αλλά και πάλι, οι νόμοι έχουν θεσπιστεί από τα πιο πάνω στρώματα.

Το φάντασμά της μέσα στην ομίχλη

Πέτρου Βαζακόπουλου

Εκείνη

Στεκόταν ακριβώς μπροστά μου. Λίγα μέτρα μακριά μου. Έμοιαζε με πλάσμα από κάποιον άλλο κόσμο, σχεδόν αέρινη και το περπάτημά της αρκετά αλλόκοτο καθώς δεν έμοιαζε να πατά στο έδαφος αλλά ούτε να έχει κάποια ισορροπία. Ερχόταν προς το μέρος που βρισκόμουν αργά, νωχελικά. Το σκοτάδι πίσω της έμοιαζε να είχε πτυχές που μόλις είχαν ξεδιπλώσει το περιτύλιγμα ενός περίεργου σκοτεινού χάρτινου κόσμου που μετασχηματιζόταν και διαχεόταν καλύπτοντας αργά αλλά σταθερά τον δικό μου χώρο.

Ένιωθα πως εκείνο το ομιχλώδες περίεργο σκοτεινό υλικό που αναδυόταν είχε προηγηθεί της σκέψης μου και είχα πειστεί για το σκοτεινό μεγαλείο του καθώς είχα ήδη παραδοθεί στην επιτακτικότητα μιας κατάστασης που με πλαισίωνε απόλυτα, κυριαρχικά. Η σκέψη μου, όσο βρισκόμουν απέναντι της, έμοιαζε με ένα καρυδότσουφλο, μια βαρκούλα που πάλευε μέσα σε έναν τεράστιο ωκεανό. Ήμουν ένας θαλασσοπόρος, που πνιγόταν στη θάλασσα παρακαλώντας να διασωθεί μπροστά στο τεράστιο προσωπείο της, που αναδυόταν μέσα από μεγαλειώδη κύματα σκοταδιού και ομίχλης.

Έργο δύο προσώπων

Έργο δύο προσώπων, στο θέατρο Ροές, του Tennessee Williams, σε σκηνοθεσία Νάνας Παπαδάκη, με την ίδια στη σκηνή και τον Βαγγέλη Παπαδάκη.

Ένα έργο που ακροβατεί ανάμεσα στη φαντασία και την πραγματικότητα.

Δύο αδέρφια που τελούν υπό καθεστώς εγκλεισμού. Υπερβάσεις που είναι αναγκασμένοι να κάνουν.

Ένας καθρέφτης ατομικής και συλλογικής ευθύνης.

Ομολογία

Γιώργου Αλεξανδρή

Μου 'λεγες για τις αλήτισσες μέρες που έζησες,

για τις τσιγγάνες νύχτες στις οποίες δραπέτευσες,

δείχνοντάς μου παλιές εφηβικές φωτογραφίες.

Μου ιστορούσες για τα κρυφομιλήματα της νύχτας,

τότε που τραβιόσουν στις πιο απόμερες γωνιές του νου

και τον άφηνες να σε ταξιδεύει ύποπτος κι ανυπάκουος

Το φως της Λαμπρής

Μαρίας Καρυτινού

Μες στη σιγαλιά της νύχτας η ελπίδα ανατέλλει,

η Ανάσταση του κόσμου τη χαρά αγγέλλει.

Ακούστε πώς ηχούν οι χαρμόσυνες καμπάνες,

διώχνουν τις λύπες, τις παλιές, τις πλάνες.

Εσύ κι εγώ και ο Φεϊντώ

Είναι γεγονός ότι οι καλές κωμωδίες σπανίζουν στις μέρες μας αλλά υπάρχουν και κάποιες εξαιρέσεις, ευτυχώς, διότι ο κόσμος χρειάζεται το γέλιο στη ζωή του. Μια από αυτές παρακολούθησα στο όμορφο θέατρο Μικρός Κεραμεικός, ένα θέατρο που επιθυμεί να προσφέρει, κατά το πλείστον, καλά, ποιότητα έργα.

Το Εσύ κι εγώ και ο Φεϊντώ, που φιλοξενεί αυτή την εποχή, είναι μια κωμωδία με τα όλα της. Μία δημιουργία του Δημήτρη Αλεξίου εμπνευσμένη από διάφορες κωμωδίες του Γάλλου συγγραφέα Φεϊντώ, αλλά με την δική του απόχρωση αφού παρουσιάζει, εντέλει, κάτι διαφορετικό –παίζοντας ο ίδιος δύο ρόλους και σκηνοθετώντας το εγχείρημα– και που παρουσιάζεται από τη θεατρική ομάδα Αντικλείδι, μια πολύ δεμένη ομάδα που νωρίτερα, με δημιουργό και πάλι τον Αλεξίου, έκανε επιτυχία το έργο Το κουδούνι που ήταν επί της ουσίας ψυχολογικό δράμα. Εδώ, κάνοντας στροφή 180 μοιρών, δημιουργεί μια κωμωδία καταστάσεων που δεν σταματάει σε ρυθμό από την πρώτη στιγμή μέχρι την τελευταία.

Ο Άρης Παπαδόπουλος και τα Λίγα πορτοκάλια για την Σίσσυ

Τι σας ώθησε να γράψετε αυτό το βιβλίο;

Άρης Παπαδόπουλος: Όταν υπηρετούσα τη θητεία μου στο Χαϊδάρι, δούλευα για το χαρτζιλίκι μου ως μπάρμαν στο Παγκράτι. Εκεί, σχεδόν κάθε βράδυ, ερχόταν η Σίσσυ μετά τη δουλειά της να πιει κάνα ποτό και να ηρεμήσει… Σιγά σιγά γίναμε φίλοι παρά το γεγονός ότι από την πρώτη στιγμή δεν έκρυψε ότι διατηρούσε οίκο ανοχής. Ήταν όμορφη, καλλιεργημένη και με χιούμορ. Δεν αργήσαμε να γίνουμε φίλοι. Κέρδισα την εμπιστοσύνη της, προφανώς, και μία ημέρα μου ζήτησε, αν θέλω, να γράψω την ιστορία της. Όντως, σε διάστημα ενός χρόνου, σταδιακά μου εξομολογήθηκε τη ζωή της σε μαγνητοφωνάκι. Όταν απολύθηκα, έφυγα για το Σικάγο και το 1987 έγραψα το βιβλίο «μονορούφι» που λένε, για να της το στείλω… Ανάμεσα στη δουλειά μου και τις σπουδές μου όμως έμπλεξα, το βιβλίο ξεχάστηκε και το 1990 έφυγα για Νέα Υόρκη. Το θυμήθηκα όταν επέστρεψα στην Αθήνα μόνιμα. Όμως η Σίσσυ είχε πεθάνει και έτσι θεώρησα υποχρέωσή μου να το εκδώσω προς τιμήν της. Άργησε η στιγμή αλλά πραγματοποιήθηκε τον Σεπτέμβριο του '25. Γιατί άργησα; Γιατί η δημοσιογραφία, τουλάχιστον στα χρόνια πριν τα κοινωνικά μέσα και τα pod casts και κυρίως πριν το διαδίκτυο σε κατανάλωνε ως άνθρωπο και δεν σου άφηνε πολύ ελεύθερο χρόνο…