Από πού κι ως πού Πρωτομαγιά;

Μέρα Μαγιού μου μίσεψες,

μέρα Μαγιού σε χάνω

έγραψε ο Γιάννης Ρίτσος στον Επιτάφιο, ποίημα που δημοσιεύτηκε στον Ριζοσπάστη τον Ιούνιο το 1936 ύστερα από τα θλιβερά γεγονότα που συνέβησαν τον Μάιο της ίδιας χρονιάς όταν αστυνόμοι της δικτατορίας του Μεταξά έπνιξαν στο αίμα την συγκέντρωση καπνεργατών που διαδήλωναν για τα δικαιώματά τους.

Πώς φτάσαμε όμως ως εκεί;

Στις Η.Π.Α. έγινε η αρχή και πιο συγκεκριμένα στο Σικάγο.

Αυτόχειρας

Πώς είναι η λογική της διαρκούς αναζήτησης προτύπων, ηρώων, ακόμα κι αν αυτοί δεν υπάρχουν;

Οι κοινωνίες δημιουργούν ψευδαισθήσεις για πρόσωπα που δεν έχουν καμία σχέση με το ιδανικό που αναζητούν παρόλο που, αυτή η ανάγκη για ήρωες, τους δημιουργεί από το πουθενά.

Κάτι τέτοιο, ή ακριβώς αυτό, έχει γράψει ο Νικολάι Έρντμαν με το έργο του Αυτόχειρας.

Η τιμή και το χρήμα

Το θέατρο Μαυρομιχάλη στα Εξάρχεια, ένας μικρός μα όμορφος χώρος, φιλοξενεί το έργο Η τιμή και το χρήμα του Κωνσταντίνου Θεοτόκη. Το μακρινό 1914 πρωτοεμφανίστηκε το βιβλίο, που αποτελεί την πρώτη μεγάλη του νουβέλα και αναφέρεται στην τότε Κέρκυρα και ειδικά σε ένα προάστιο, το Μαντούκι, όπου η πείνα θερίζει τους ανθρώπους και όλοι προσπαθούν με θεμιτά και αθέμιτα μέσα να επιβιώσουν, γεγονός που εκμεταλλεύεται εντόνως η πολιτική ζωή του τόπου.

Το μπάλωμα

Μια τρυφερή αλληγορία για το παιδί μέσα μας και τη δύναμη της επούλωσης!

Υπάρχουν κάποια βιβλία που δεν διαβάζονται αλλά σε βρίσκουν. Τρυπώνουν αθόρυβα μέσα σου και, χωρίς να το καταλάβεις, αρχίζουν να ξεκλειδώνουν πράγματα που νόμιζες πως είχες αφήσει πίσω. Το μπάλωμα της Ιουλίας Λυμπεροπούλου είναι ένα τέτοιο βιβλίο. 

Ξεκινά σαν μια απλή παιδική ιστορία. Η μικρή Ειρήνη, ένα ροζ παντελονάκι, μια καθημερινότητα γεμάτη από εκείνη τη γνώριμη, ζεστή ασφάλεια της παιδικής ηλικίας. Και όμως… κάτω από αυτή την απλότητα, κάτι άλλο κινείται. Κάτι βαθύτερο. Γιατί πολύ γρήγορα καταλαβαίνεις ότι αυτό το παντελονάκι δεν είναι απλώς ένα ρούχο. Είναι μνήμη, είναι συναίσθημα. Είναι το παιδί που ήμασταν. Όλοι κουβαλάμε μέσα μας εκείνο το παιδί. Δεν το αφήσαμε ποτέ πραγματικά πίσω. Απλώς μάθαμε να ζούμε χωρίς να το ακούμε τόσο συχνά, να το βάζουμε στην άκρη, να το σωπαίνουμε, να το ξεχνάμε. Και ναι, το ξεχνάμε και το ξεχάσαμε όταν η ζωή άρχισε να ζητάει άλλα πράγματα από εμάς. Υποχρεώσεις, ρόλους, αντοχές… αλλά εκείνο… έμεινε.

Δεύτερη φωνή II: Δηλήδονες

Αν το παιδί μας ζούσε - Ολόκληρη τη ζωή μου είδα σε μια νύχτα

Θα μας είχε σουβλίσει - πέθανα την ίδια νύχτα και γεννήθηκα

Με τα μολυβάκια του - ξανά μες στα σκοτάδια της.

Στην σάκα του θα 'ταν το - Στην ψυχιατρική φοβήθηκαν τις τάσεις μου

Fuck the parents - με κατέταξαν στις επείγουσες περιπτώσεις

Και για πρωινό - και βρέθηκα στον κλειστό σταθμό μ' έναν Τούρκο

Θα μας έριχνε δυο μπουκέτα - κι έναν Ρώσο. Εκεί γνώρισα

Η Βίκη Κοσμοπούλου και το Ικεμπάνα: Μια σύνθεση πεζών

Τι σας ώθησε να γράψετε αυτό το βιβλίο;

Βίκη Κοσμοπούλου: Τα διηγήματα του βιβλίου γράφτηκαν σε διαφορετικούς χρόνους. Η σύνθεσή τους, όπως διαμορφωνόταν σταδιακά, ήταν εκείνη που με ωθούσε να γράφω και άλλα διηγήματα που θα έφτιαχναν μια ενότητα ως προς την ιδέα.

Πώς βιώνετε την εμπειρία της ανάγνωσης των έργων σας μετά από ένα χρονικό διάστημα, όταν αυτά έχουν τυπωθεί σε ένα βιβλίο και έχει περάσει καιρός από τη δημιουργία τους; Εξακολουθείτε να συμφωνείτε και να έχετε τον ίδιο ενθουσιασμό;

Β.Κ.: Είναι ιδιαίτερο το συναίσθημα κάθε φορά που κρατάω στα χέρια μου τυπωμένα τα κείμενα. Η αποστασιοποίηση από την συγγραφική κατάσταση με κάνει και μένα απλό αναγνώστη. Υπάρχει μια μίξη ενθουσιασμού και κριτικής ματιάς.

Τελευταία έξοδος: Ρίτα Χεϊγουόρθ

Τελευταία έξοδος: Ρίτα Χεϊγουόρθ, στο θέατρο Άνεσις, σε διασκευή Owen O'Neill και Dave Johns από το βιβλίο του Stephen King. Σκηνοθεσία: Δημήτρης και Ορέστης Σταυρόπουλος. Παίζουν: Νίκος Ψαρράς, Δημήτρης Παπανικολάου, Μάνος Βακούσης, Γιάννης Μποσταντζόγλου, Νέστορας Κοψιδάς, Γιώργος Ρούφας, Κρις Ραντάνοφ, Αναστάσης Γεωργούλας, Βασίλης Μπεσίρης, Αντώνης Χρήστου, Νίκος Ιατρού.

Έχοντας δει την ταινία ήξερα το θέμα της παράστασης και λόγω και της μεγάλης της διάρκειας πήγα με επιφυλάξεις. Θεώρησα ότι δεν θα καταφέρουν να ανεβάσουν στη σκηνή αυτό το αριστούργημα και χαίρομαι πολύ που διαψεύστηκα.

Αυγουστιάτικη λέσχη μοναστών

Το σημερινό βιβλίο διηγημάτων, αποτελείται από δεκαοκτώ ιστορίες. Οι ήρωές του, ή καλύτερα οι μοναστές του, είναι παιδιά, έφηβοι και άνδρες. Ένα βιβλίο χωρισμένο σε τρεις ενότητες, ένα βιβλίο όπου η σκυτάλη ξεκινά με αφετηρία την παιδικότητα, θα προωθηθεί στην εφηβεία και θα καταλήξει αβίαστα στη μεστή ωριμότητα, την πείρα αλλά και το τέλμα.

Στις παρατηρήσεις, που έχω συγκεντρώσει, ξεχώρισα κάποια από τα ονόματα των πρωταγωνιστών των διηγημάτων, τόσο γιατί η ιδιοσυγκρασία τους με ενέπνευσε να το κάνω όσο και γιατί η πορεία τους ήταν ξεχωριστή για διαφορετικούς λόγους.

Μαρινέλλα

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 20 Μαΐου 1938 και πέθανε στις 28 Μαρτίου 2026. Στη φωτογραφία, δημοσίευμα του περιοδικού Echo and Artis (Μάιος 2003).

Η στήλη του λόγου

Πλάσματα λατρείας

Ο παγκόσμιος κύκλος των ιερών ζώων

Η κατανόηση της ζωολατρίας από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα

Μέρος 9ο [συνέχεια από το προηγούμενο]

Είμαι ο θεός Κροκόδειλος που κατοικεί μέσα στον τρόμο (των νεκρών). Είμαι ο θεός Κροκόδειλος και αρπάζω τη λεία μου σαν αδηφάγο τέρας.

Το βασίλειο της Αιγύπτου κυβερνιόταν από βασιλείς, τους φαραώ, και πριν από 3.500 χρόνια εισήλθε σ' ένα καταπληκτικό στάδιο της ιστορίας του. Στην καρδιά του, την κυρίαρχη θέση κατείχε η πόλη των Θηβών. Στην κοιλάδα του ποταμού Νείλου ξετυλίγεται η αρχή του Νέου Βασιλείου (περίπου 1539-1070 π.Χ.), η Χρυσή Εποχή των μεγάλων φαραώ, όπως ο Ραμσής και ο Τουταγχαμών.