Αγαπώ τον κινηματογράφο και ειδικά τις παλιές ταινίες. Κι όταν λέω «παλιές» αναφέρομαι στις πρώτες ταινίες, δηλαδή σε εκείνες του βωβού, από τις οποίες, βέβαια, δεν έλειπε μόνο ο ήχος αλλά και το χρώμα.
Προφανώς και αφορούν κάθε φίλο της μεγάλης οθόνης όπως και κάθε δημιουργό –συγγραφέα, σκηνοθέτη κ.λπ.– με αντικείμενο που σχετίζεται με το σινεμά. Η ιστορία του κινηματογράφου, της έβδομης τέχνης, είναι αναπόσπαστο κομμάτι της σύγχρονης εποχής και έχει μεγάλο και ειδικό ενδιαφέρον – μεγαλύτερο από εκείνο της φωτογραφίας, κατά τη γνώμη μου, αφού ο κινηματογράφος, ως μέσο, είναι πιο περίπλοκος.
Τις βλέπω με μανία τα τελευταία χρόνια, χωρίς εξαιρέσεις, και μελετώ την εξέλιξη αυτής της τέχνης ενώ σημειώνω τις τάσεις και τις ματιές του εκάστοτε δημιουργού ή τις μανιέρες που συναντώ...
Δύο αξιολογότατες περιπτώσεις αφορούν δύο από τις ταινίες του Fritz Lang: Οι ιππότες της ομίχλης και Η εκδίκηση της Κρίμχιλντ. Πρόκειται για μυθολογικό έπος μεγάλης διάρκειας (η δεύτερη ταινία είναι η συνέχεια της πρώτης), με υπέροχα κοστούμια, μουσική και εφέ (στο πλαίσιο των δυνατοτήτων που προσέφεραν οι συνθήκες της εποχής) και ενδιαφέρουσα πλοκή.