Το μεγάλο μας τσίρκο

Το μεγάλο μας τσίρκο, στο θέατρο Ελληνικός Κόσμος, του Ιάκωβου Καμπανέλλη, σε σκηνοθεσία Πέτρου Ζούλια, στίχους και μουσική Σταύρου Ξαρχάκου.

Ένας πολυμελής θίασος που αποτελείται από τους Ελεωνόρα Ζουγανέλη, Γιάννη Ζουγανέλη, Δημήτρη Γκοτσόπουλο, Κώστα Καζάκα, Άννα Μονογιού, Δημήτρη Καπετανάκο, Δημήτρη Γαλάνη, Μανώλη Γεραπετρίτη, Ευθύμη Γεωργόπουλο, Παναγιώτη Καρμάτη, Μιχάλη Καζάκα, Άννα Μαρία Κατσουλάκη, Μάρκο Ξύδη, Βασίλη Παπαδημητρίου, Βασίλη Λέμπερο, Τόνια Ρόκκα, Μαριάννα Τουντασάκη, Γιώργο Τσούρμα, Γιώργο Τσουρουνάκη, Ιάσονα Χρόνη, Παντελή Ψακίδη. Τραγουδάει ο Κώστας Τριανταφυλλίδης.

Όλη η ιστορία της Ελλάδας σε μια υπερπαραγωγή, με πλούσια σκηνικά και κοστούμια, μουσική, τραγούδι.

Η συμβολή των εθνικών επετείων στην Ελλάδα

Οι σύγχρονες παιδαγωγικές θεωρίες, σκοπεύοντας στην ανάπτυξη των γνωστικών, συναισθηματικών και ψυχοκινητικών δεξιοτήτων όλων των παιδιών, προτείνουν τα προγράμματα σπουδών να επιτρέπουν την αυτενέργεια του εκπαιδευτικού να οργανώσει τη διδασκαλία του ανάλογα με τις ανάγκες τους.

Αναπόσπαστο κομμάτι της σχολικής ζωής μέχρι και σήμερα αποτελεί ο εορτασμός των εθνικών επετείων. Στα σχολεία, τόσο της Πρωτοβάθμιας όσο και Δευτεροβάθμιας, γιορτάζονται με κάθε επισημότητα οι εθνικές επέτειοι, οι οποίες απεικονίζουν το «εθνικό όραμα» και την «εθνική εικόνα», που έχει η συγκεκριμένη κοινότητα για τον εαυτό της. Μέσω των εκδηλώσεων αυτών, οι οποίες αποτελούν το προσφορότερο μέσο εξύψωσης του έθνους, νομιμοποιείται η εκάστοτε εξουσία και ο θεσμικός μηχανισμός του έθνους-κράτους και ιδιαίτερα τονίζεται το μεγαλείο του.

Ανάνηψη

Πέτρου Βαζακόπουλου

Ενα προς χίλια. Δύο προς χίλια. Τρία προς χίλια. Η καρδιά μου χτυπάει σαν τρελή. Νομίζω συντονίζεται με εκείνου του ανθρώπου, που κρατώ τη ζωή του στα χέρια μου, αλλά δεν είναι αλήθεια. Η ελπίδα μου να αναζωογονηθεί άμεσα υπερέχει των δικών μου χτύπων και υπερκαλύπτει τα πάντα με την δική μου αγωνιώδη καρδιακή λειτουργία. Πρέπει άμεσα να δώσω ώθηση σε εκείνο το κρύο σώμα.

Περιμένω λίγo, μετά πιέζω με τις παλάμες μου ενωμένες ξανά, τοποθετημένες την μία επάνω στην άλλη. Έπειτα δίνω με τα χείλη μου στο στόμα του πνοή και περιμένω με αγωνία στον λιγοστό χρόνο που απομένει ανάμεσα από τις αναπνοές μου. Νιώθω ευτυχής που η ανάσα μου ακόμα υπάρχει ενώ εκείνου του ανθρώπου δεν βγαίνει καν από το σώμα του. Στην πραγματικότητα εκείνος μοιάζει με αμάξι που κάποιος μηχανικός επισκευάζει, ένα σκουριασμένο και ταλαιπωρημένο από τον χρόνο αυτοκίνητο που έχει ανάγκη τα βασικά υγρά για να λειτουργήσει, λίγο γράσο, μερικά καλώδια και λίγο ρεύμα για να δώσει μια μικρή ώθηση ώστε να πάρει μπροστά το σώμα του άψυχου ανθρώπου.

Νίκος Καββαδίας

Ο Νίκος Καββαδίας υπήρξε ένας από τους σπουδαιότερους Έλληνες ποιητές· ήταν και μεταφραστής, πεζογράφος καθώς και ναυτικός.

Είχε γίνει αγαπητός στο ευρύ κοινό καθώς ήταν ένας άνθρωπος με απλά χαρίσματα, εγκάρδιος, με ανεξάντλητη δόση χιούμορ.

Γεννήθηκε το 1910 στο Νίκολσκ Ουσουρίσκι. Καταγόταν από μια μεγάλη αριστοκρατική οικογένεια εφοπλιστών της Κεφαλονιάς. Όταν ξέσπασε ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος, το 1914, η οικογένειά του επέστρεψε στην Ελλάδα όπου και διέμεινε στο Αργοστόλι.

Η Άννα Ξανθοπούλου και το Διέσχισα την πόλη

Γεννήθηκα δυτικά, στη Θεσσαλονίκη των χωματόδρομων, του σάμαλι σε χαρτάκι, με το αμύγδαλο στη μέση. Του πιάτου με το καλό φαΐ που αντάλλασσαν οι γειτόνισσες μεταξύ τους. Του ταψιού της Κυριακής φερμένου από τον φούρνο και λεηλατημένου κατά το ήμισυ από παιδιά λιανά, παρατημένα στην τύχη τους –που ήταν οι δρόμοι–, παιδιά που τα λαμπερά τους μάτια έσβηναν για λίγο το χειμώνα στη διαδρομή από το σπίτι στο σχολείο και αντίστροφα.

Τάκης Εμμανουήλ

Ο Τάκης (Παναγιώτης) Εμμανουήλ γεννήθηκε στο Μεσολόγγι το 1933 και σπούδασε στην δραματική σχολή του Ωδείου Αθηνών έχοντας δάσκαλο τον εμβληματικό Έλληνα σκηνοθέτη Δημήτρη Ροντήρη.

Πραγματοποίησε την πρώτη του θεατρική εμφάνιση το 1960 δίπλα στην αξέχαστη ηθοποιό Μαλαίνα Ανουσάκη. Ερμήνευσε τον Γελαδάρη στην ευριπίδεια τραγωδία Ιφιγένεια εν Ταύροις. Εν συνεχεία συνεργάστηκε με τον Αλέξη Δαμιανό και το θέατρο Πορεία στα έργο Κόκκινα φανάρια του Αλ. Γαλανού (όπου υποδύθηκε τον ρόλο του Πέτρου). Θα πραγματοποιήσει ακόμα λίγες αλλά αξιόλογες συνεργασίες στο θέατρο ενώ αργότερα θα λάμψει στον κινηματογράφο όπου θα τον υπηρετήσει με αγάπη και επαγγελματισμό. Από τις ελάχιστες λοιπόν σκηνικές του εμφανίσεις θα είναι και αυτή με την κορυφαία Ελληνίδα τραγωδό Άννα Συνοδινού, που είχε ιδρύσει την Ελληνική Σκηνή, αναλαμβάνοντας τον ρόλο του κορυφαίου στην τραγωδία του Σοφοκλή Αντιγόνη.

Ένας ακάλυπτος απόσταση: Ένα πολύ νόστιμο παραμύθι

Πρόκειται για ένα πολύ νόστιμο παραμύθι (όπως γράφει και στο εξώφυλλο).

Το συγκεκριμένο βιβλίο έχει έξυπνη γραφή και μεγάλες δόσεις χιούμορ, πράγμα που το κάνουν ακόμα πιο ενδιαφέρον.

Το party της ζωής μου

Το party της ζωής μου, στο θέατρο Διάνα, σε σκηνοθεσία Ανέστη Αζά, κείμενο Ελένης Ράντου, με την ίδια στη σκηνή σε ένα ρεσιτάλ ερμηνείας. Παρέα της η Μιρέλλα Πάχου και ο Αλέξανδρος Ιακώβου.

Αν καταφέρετε να βρείτε εισιτήρια δείτε αυτό το έργο και δε θα χάσετε.

Πραγματικός άθλος για την Ελένη Ράντου η οποία για δύο ώρες αλλάζει συνεχώς συναισθήματα, κλαίει, γελάει, πονάει, μιλάει, παραμιλάει, τα κάνει όλα και μάλιστα παρά πολύ καλά.

Η αποστροφή και η εκτροπή: Αναστοχασμοί στην οδό της αναζήτησης

Το δοκίμιο που θα σας παρουσιάσω σήμερα, θα μπορούσα να το χαρακτηρίσω ως εγχειρίδιο το οποίο συγκεντρώνει μέσα του ένα κομμάτι από τη σοφία του κόσμου και παρακαλώ μη βιαστείτε να με κακολογήσετε. Δώστε μου τη δυνατότητα να ξεδιπλώσω στο χαρτί τον συλλογισμό μου και στο τέλος είστε ελεύθεροι να βγάλετε τα προσωπικά συμπεράσματά σας.

Αντί να θελήσεις να μεταφυτευτείς αλλού για να ευδοκιμήσεις, προσπάθησε να ανθίζεις, εκεί όπου φυτεύτηκες.

Όπως αναφέρει ο δημιουργός του στον πρόλογο, το βιβλίο περιέχει σκέψεις του, οι οποίες έχουν καταγραφεί σε διάστημα 10 ετών. Γράφονταν σε χαρτί εν τη γενέσει τους, ακόμα και σε ουρά τραπεζών ή και πλάι στη θάλασσα. Σκέψεις, γνωμικά, ορισμοί και αφορισμοί με ποικίλη θεματολογία, φιλοξενούνται σε ένα pocket βιβλίο το οποίο μπορείς να έχεις πάντα μαζί σου, στα πράγματά σου ή πάνω στο γραφείο ή το κομοδίνο σου και να διαβάζεις σποραδικά τις σελίδες σου, όταν το έχεις ανάγκη.

Η Ελένη Γιοβάνογλου και το Απεταξάμην

Τι είναι εκείνο που σας ωθεί να γράφετε;

Ελένη Γιοβάνογλου: Γράφω για να κατορθώσω ν' αναγνωρίσω κι εγώ η ίδια τι μου συμβαίνει. Είναι σαν να συστηματοποιώ σκέψεις και προβληματισμούς, εσωτερικές διαμάχες και συναισθηματικές αναταράξεις.

Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι για εσάς είναι να καταφέρετε να εκφράσετε τη σκέψη σας πάνω στο χαρτί;

Ε.Γ.: Εκεί ακριβώς έγκειται η δυσκολία, στο να καταφέρω να επιλέξω τη σωστή κάθε φορά λέξη, το κατάλληλο ύφος, πιθανόν κι ένα ωραίο, ευρηματικό τέχνασμα για ν' αποδώσω με όσο περισσότερη ακρίβεια και πιστότητα όσα νιώθω και θέλω να εκφράσω. Αυτό που έχω διαπιστώσει, ωστόσο, είναι ότι πρέπει να τολμήσεις να το βάλεις μπροστά. Μόλις το ξεκινήσεις, έχεις περισσότερες πιθανότητες να το πετύχεις.