Μαρία Μαλταμπέ: Εκεί που σκίζεται η ταπετσαρία!

Μια συζήτηση για το θέατρο, τη φωνή και τη λεπτή στιγμή που ο ρόλος γίνεται προσωπική υπόθεση!

Υπάρχει μια στιγμή λίγο πριν ανάψουν τα φώτα, που η σκηνή δεν ανήκει ακόμα σε κανέναν. Είναι άδεια, σχεδόν ήσυχη, σαν να κρατάει την αναπνοή της. Από εκεί ξεκινά και η Μαρία Μαλταμπέ. Όχι από τα λόγια, αλλά από το σώμα, από μια εσωτερική διαδρομή που κάθε φορά οδηγεί αλλού. Με την Κίτρινη ταπετσαρία στις αποσκευές της και μια μικρή περιοδεία εκτός Αθήνας, μιλάει για τον φόβο που δεν φεύγει, για τη φωνή που μαθαίνει να στέκεται μόνη της και για εκείνες τις στιγμές που κάτι μέσα σου σπάει, όχι για να χαθεί, αλλά για να φανερωθεί.

Τίτος Πατρίκιος

Ο Τίτος Πατρίκιος είναι από τους σπουδαιότερους, πνευματικούς Έλληνες. Πεζογράφος, ποιητής, επίτιμος διδάκτωρ του Ιονίου Πανεπιστημίου και του Πανεπιστημίου Πατρών, καθώς επίσης μεταφραστής της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς.

Γεννήθηκε το 1928 στην Αθήνα και τείνει να θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους και πολυγραφότατους, εν ζωή, που είναι εξίσου πολύ αγαπητός και πολυδιαβασμένος σε όλο τον κόσμο ανεξαρτήτως από την ηλικία.

Πολύ πλούσιο και ευανάγνωστο το έργο του, με μια σπουδαία βιβλιογραφία.

Δόγμα Μπέγκιν

Δόγμα Μπέγκιν, στο θέατρο του Νέου Κόσμου, σε κείμενο Αφροδίτης Φλώρου, σκηνοθεσία Κατερίνας Μπουζάνη, με την ομάδα Κλεψύδρα.

Έτος 2125. Οι άνθρωποι δεν έχουν ονόματα αλλά αριθμούς, σε μια κοινωνία όπου κάποιοι αποφασίζουν ποιοι θα παραμείνουν και ποιοι όχι.

Η Ραφαέλα Σταματάκη και το Σατωρέ

Δεν ξέρω πότε ακριβώς ξεκίνησε το Σατωρέ. Δεν γεννήθηκε ως βιβλίο. Ήταν διάσπαρτες στιγμές, σημειώσεις σε χαρτιά, φράσεις που έμεναν ανοιχτές μέσα μου, σαν ερωτήσεις. Κάποια βράδια ένιωθα ότι αν δεν τις γράψω, θα χαθούν. Κι άλλες φορές ότι αν τις γράψω, θα γίνουν οριστικές. Κινήθηκα για καιρό ανάμεσα σε αυτές τις δύο σκέψεις.

Γυναίκες οργανοπαίκτριες ανά τους αιώνες

Από τις αρχαίες αυλητρίδες, στις μεσαιωνικές τροβαδούρους και τις σύγχρονες οργανοπαίκτριες παραδοσιακών οργάνων

Χρυσούλας Διπλάρη

Νίνα Καραμολέγκου (τσαμπούνα)

Ο μέγας τσαμπουνιέρης Μπαμπέλης από την Μύκονο είχε πει κάποτε ότι οι γυναίκες δεν μπορούν να παίξουν τσαμπούνα, γιατί δεν έχουν αρκετή δύναμη. Αργότερα όμως άλλαξε γνώμη και, προς τιμήν του, το δήλωσε. Οι γυναίκες όχι μόνο δύναμη έχουν, αλλά και μεγάλο πάθος για την τσαμπούνα και το αποδεικνύουν υπηρετώντας την με θέρμη και μεράκι. Παράδειγμα, η Νίνα Καραμολέγκου, που η ρίζα της κρατάει από την Σαντορίνη.

Η Νίνα Καραμολέγκου, ένα κορίτσι μεγαλωμένο στο Σικάγο, ακολούθησε προς τα πίσω τ' αρχαία χνάρια αυτού του ιδιόμορφου οργάνου, μαγεμένη από τον μοναδικό ακατέργαστο ήχο του, που μιλάει βαθιά στο είναι του ανθρώπου, συνδέοντάς τον απ' ευθείας με τον φυσικό κόσμο από τον οποίο προέρχεται.

Έρημος Ατακάμα

Ένα ακόμα έργο που παρακολούθησα για το Off-Off festival Athens του θεάτρου Επί Κολωνώ είναι το Έρημος Ατακάμα από την ομάδα Los Nadies με κείμενο από την ίδια την ομάδα και σκηνοθεσία από την Άννα-Μαρία Ιακώβου.

Μια αναζήτηση μας παρουσιάζουν τρεις ηθοποιοί που περιφέρονται στην έρημο Ατακάμα της Χιλής αναζητώντας τον χώρο και τον τρόπο να ξανανιώσουν τη δημιουργία που έχει χαθεί.

Από πού κι ως πού Σαντορίνη;

Αυτό το καλοκαίρι θα ασχοληθούμε αποκλειστικά (καλά δεν παίρνουμε και όρκο) με τα νησιά μας. Πάμε λοιπόν με ένα οδοιπορικό στην νησάρα μας που έρχονται απ' όλα τα μέρη της γης για να την δούνε.

Από που κι ως που Θήρα και Σαντορίνη;

Κάποτε, πριν εκραγεί το ηφαίστειο, ήταν ένα στρογγυλό νησί.

Φυσικό ήταν να το ονομάσουν Στρογγύλη.

Μετά την έκρηξη, άλλαξε σχήμα, παρέμεινε όμως το καλυτερότερο νησί.

Γι' αυτό την είπανε Καλλίστη.

Μετά ήρθε ένας Σπαρτιάτης, ο Θήρας, ο οποίος ήταν και ο πρώτος που αποίκησε στο νησί.

Γι' αυτό την είπαν Θήρα.

Δεύτερη φωνή II: Δηλήδονες

Στο κλειστό τμήμα οι καταστάσεις ήταν ζόρικες.

Παρότι μετά από μια εβδομάδα

είχα το δικαίωμα εξόδου στο προαύλιο της κλινικής

συμπεριλαμβανομένου του εσωτερικού κήπου,

η ατμόσφαιρα, εξαιτίας των επιθετικών συμπεριφορών των ασθενών, ήταν ηλεκτρισμένη. Επιπλέον, είχα την εντύπωση πως οι Γερμανοί νοσηλευτές

με αντιμετώπιζαν μ' επιφύλαξη. Έτσι νόμιζα

Δυνάμωνε η τάση φυγής, ήθελα να γυρίσω στην Ελλάδα,

ζήτησα να μου βρουν εισιτήριο.

Στα δικά μου μεγάλα ζόρια, βέβαια, βεβαιότατα, τι πλάνη Θεέ μου

Για πάντα δικός σου

Χρήστου Ντικμπασάνη

Κοιτάζω το θολό φεγγάρι

μέσα στις νύχτες του πληγωμένου φθινοπώρου

Βγάζω το κεφάλι μου απ' το παράθυρο των ονείρων

Αντικρίζω τη φωτιά που καίει το σώμα μου

ν' απλώνεται σε ολόκληρη την πόλη,

σε ολάκερη την υδρόγειο

Όλα το ένα μετά το άλλο

μετατρέπονται σε χρυσή στάχτη,

Προσδοκίες

Γιώργου Αλεξανδρή

Αυταρχικό, αδέσποτο και βεβηλωμένο το χθες,

το αύριο ευδόκιμη παρουσία και σύνταξη

σε προσδοκίες και όνειρα, σε ευρύχωρες συνάξεις,

να είναι η ζωή μας κατάνυξη και προσφορά,

δέουσα αναζήτηση και ευπρόσδεκτη τελετή,

αποδοχής ανάγνωσμα και στέριωμα συνέχειας.