Ο χρησμός της κουκουβάγιας

Συναρπαστικό μυθιστόρημα που αφήνει αποτύπωμα και σε αποζημιώνει πλήρως για τον χρόνο σου είναι Ο χρησμός της κουκουβάγιας της Ειρήνης Μαλάμου, το οποίο διάβασα από τις εκδόσεις Μίνωας.

Η υπόθεση αφορά την ιστορία μιας οικογένειας Αρβανιτών που πληρώνουν το τίμημα των άγραφων νόμων της φάρας τους και συγκεκριμένα της Μαρίας που, στα δεκαέξι της μόλις χρόνια, εξαφανίζεται από προσώπου γης.

Τα τρία μέρη, που αποτελούν την αφήγηση, είναι συγκλονιστικά με την όμορφη ροή της πένας της κυρίας Μαλάμου να κερδίζει ακόμα και τους δυσκολότερους φιλαναγνώστες κρατώντας αμείωτο το ενδιαφέρον και την αγωνία για τις τύχες των ηρώων από την αρχή ως το τέλος.

Πολλά πρόσωπα μπορούν να χαρακτηριστούν ως άκρως τραγικά όμως η τραγικότερη όλων –ένεκα και της εστίασης που γίνεται προς εκείνη– είναι η Μαρία η οποία σε όποιο στάδιο της ιστορίας κι αν τη «δει» κανείς κατακλύζεται από πόνο.

Δαιμόνια στο ρέμα

Δαιμόνια στο ρέμα, στο Δημοτικό θέατρο Πειραιά, σκηνή Ωμέγα. Σκηνοθεσία από τη Μαρία Φραγκή. Παίζουν: Νερίνα Ζάρπα, Μανώλης Ζαχείλας, Τάσσος Ζιάκας, Τάσος Μπλάτζιος, Μαρία Φραγκή, Δημήτρης Μαρούδας (θέατρο σκιών).

Σε κείμενα του κορυφαίου μας Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, αυτού του ιδιαίτερου λογοτέχνη που με το ύφος του στιγμάτισε την ελληνική λογοτεχνία.

Περασμένα, ξεχασμένα

Ο τίτλος του βιβλίου είναι μια φράση χιλιοειπωμένη, μια φράση η οποία πολλές φορές κρύβει μέσα της τη συγχώρεση και έχει τη δύναμη να μας απελευθερώσει από τα δεσμά της, έτσι ώστε να προχωρήσουμε μπροστά. Δεν είναι λίγες όμως οι φορές όπου τα περασμένα, δεν κατατάσσονται στα ξεχασμένα. Περασμένα μεν μα ικανά να σε βασανίζουν, να σε αποδιοργανώνουν, να σε ταλαιπωρούν και να σε κρατούν δέσμιο σε ένα παρελθόν τοξικό και μνησίκακο.

Αφήνοντας τα περασμένα να ξεχαστούν, ξεφορτώνεσαι βαρίδια, αποδυναμώνεις την ισχύ τους και ανάλαφρος οδεύεις στο μέλλον, ατενίζοντας όλα όσα άφησες να περάσουν στη λήθη με μελαγχολία, θυμό μα και σθένος.

Ο Ακύλας Άρωνας και Ο ήλιος πάγωσε

Δεν μου είναι εύκολο να μιλήσω για ένα έργο που γράφτηκε εξαρχής και σκοπίμως φέροντας την ταυτότητα της ψευδωνυμίας. Ίσως το ίδιο το βιβλίο να μιλά πολύ καλύτερα για μένα απ' ότι εγώ γι' αυτό. Το μόνο σίγουρο είναι πως δεν πολυσυμπαθώ τον κεντρικό πρωταγωνιστή: έναν ιερέα που αναγκάζεται (έτσι λέει κι έτσι πιστεύει) να χωθεί εκεί που δεν τον σπέρνουν, έναν άνθρωπο που φτάνει στα όρια της αυτοκαταστροφής, σε τέτοιο μάλιστα βαθμό που σχεδόν σκορπά τον όλεθρο στους γύρω του. Η παρουσία του αντιήρωα πρωταγωνιστή είναι, ασφαλώς, σύμβαση της αστυνομικής λογοτεχνίας και του νουάρ γενικότερα. Όμως υποπτεύομαι –όχι συνεχώς και όχι υπό το φως της μέρας– πως η αίσθηση αμηχανίας, έως και ήπιας αντιπάθειας που με διακατέχει απέναντι στον δικό μου αντιήρωα, είναι προϊόν μιας αμοιβαίας οικειότητας.

Παιχνίδι του υπολογιστή

Χρήστου Ντικμπασάνη

Το κρύο του διαστήματος

παγώνει τις μνήμες μου

Μια εκκωφαντική σιωπή

εισβάλλει στο είναι μου

Ρίχνω στην άβυσσο τη μοναξιά μου

για να γεμίσει με το φως των αστεριών

μα μεγαλώνει η σιγή μέσα μου

Βουλιάζω σιγά σιγά

στη μαύρη τρύπα της λήθης

Από πού κι ως πού Κάβο Ντόρο και Κάρυστος;

Από πού κι ως πού ακρωτήριο Καφηρεύς ή Κάβο Ντόρο;

Αλήθεια, τι γίνεται τελικά με το Κάβο Ντόρο;

Είναι χρυσό όπως ακούγεται από την πρώτη γνωριμία ή είναι δαιμονισμένο όπως λένε οι ναυτικοί; Ή μήπως τελικά είναι πολύ μεγάλος ο ντόρος και τίποτ' άλλο;

Ίσως να ήταν κατ' ευφημισμό χρυσό, λόγω των κινδύνων που ελλόχευαν κατά την περίπλευσή του.

Ίσως πάλι η αρχική (λατινική) του ονομασία να χάθηκε στην αντιγραφή.

Δηλαδή, να ονομαζόταν, λόγω της αγριότητας, Cavo Duro, σκληρό, κωλοπετσωμένο, ντούρο και κάποιος πουριτανός χαρτογράφος να του έκανε λογοκρισία «δεν κάνουμε εδώ διαφήμιση για προφυλακτικά, μαλακώστε το λίγο, κάντε το... d' oro» και κάπως έτσι το ακρωτήρι που στον μεσαίωνα λεγόταν Ξυλοφάγος επειδή κατάπινε τα ξυλοκάραβα σαν κοτομπουκιές του ΚΦΨ, απέκτησε χρυσοποίκιλτη φορεσιά και ντελικάτο όνομα.

Δεύτερη φωνή II: Δηλήδονες

8

Στο δέρμα της γης, σε τυφλή εγκοπή

δύσμορφο φιλί

την ανάπηρη ματιά του

κρύβει από έρωτα αιμοδιψή,

για να αφουγκραστεί γρυλλισμούς αυτοφυούς χροιάς

σε πανδαισία αλλόκοτης αυθυπαρξίας ενστίκτου,

τ' οποίο αναπνέοντας

στ' ανύπαρκτα νησιά του κενού

συνθέτει πράξη

στην ύστατη ισχνή του λάμψη

εφορμώντας σε παραπλανήσεις

με το στέγνωμα των ονειρώξεων τις δεήσεις.

Σιμόν: Mon cherry, χάιδεψέ με να, εκεί,.. ναι στο γόνατο, απαλά, ναι, ναι, και αχ, στη γάμπα, αργά,.. εγώ θα σε καθοδηγώ και συ με το αριστερό χέρι θα οδηγείς... χμχμχμμμμ, μην ανησυχείς, πάτα αμπραγιάζ, αλλάζω εγώ ταχύτητα... ναι, ναι... Χμ, χμ, μμμ, τώρα με τα δάχτυλά σου

Η Eurovision ως πεδίο πολιτιστικής διπλωματίας

Η συμμετοχή, η ψήφος και η διεκδίκηση της ευρωπαϊκότητας των βαλκανικών χωρών

Ο διαγωνισμός τραγουδιού της Eurovision παρουσιάζεται διαχρονικά ως ένας μουσικός θεσμός ψυχαγωγικού χαρακτήρα και προβάλλεται ως ένα «α-πολιτικό» μουσικό γεγονός με στόχο την ενοποίηση των ευρωπαϊκών λαών. Παρ' όλα αυτά, η ιστορική του εξέλιξη αποδεικνύει ότι αποτελεί ένα εξαιρετικά προνομιακό πεδίο άσκησης πολιτιστικής διπλωματίας και προβολής της διεθνούς εικόνας των κρατών. Παράλληλα λειτουργεί ως πεδίο διαμόρφωσης εθνικής εικόνας.

Στην περίπτωση των Βαλκανίων, η συμμετοχή αποκτά ιδιαίτερη σημασία, καθώς η περιοχή συνδέεται ιστορικά με στερεότυπα πολιτικής αστάθειας και «ετερότητας». Ειδικά μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, ο διαγωνισμός λειτούργησε ως μέσο προβολής μιας «ευρωπαϊκής» ταυτότητας, επιτρέποντας στα έθνη, ως «φαντασιακές κοινότητες» να παρουσιάσουν μια επιθυμητή εικόνα του εαυτού τους στο διεθνές κοινό. Παράλληλα, τα μοτίβα ψήφου μεταξύ των βαλκανικών χωρών υπερβαίνουν τις αισθητικές προτιμήσεις, αντανακλώντας γεωπολιτικές συμμαχίες και λειτουργώντας ως χώρος συμβολικής πολιτικής επικοινωνίας.

Άκου την ανάσα μου

Ευαγγελίας Αλιβιζάτου

Ψάχνω να βρω το βλέμμα σου

Μα τυραννιέμαι άδικα.

Αρνείται το σύμπαν να σταθεί πλάι μου.

Στο καταφύγιο της νύχτας

Γιώργου Αλεξανδρή

Μετέωρη, αβέβαιη κι ασπούδαστη και η σημερινή ημέρα,

αχαρτογράφητη στο διάβα των καιρών και της ακολουθίας,

δρομάρισσα απ' το ξέφωτο σε δρόμους λιοφωτισμένους

κι αναστενάρισσα στο σούρουπο, φευγάτη και διαγουμισμένη,

χωρίς γύρισμα και αυγή, θα ξεχαστεί σε ισκιώματα και άπλες,

ομοίωμα γλυπτό με τη χθεσινή κι αδέσποτη στη σειρά της.