Οι από κάτω

Οι από κάτω, στο θέατρο Auditorium, της Ζέτης Φίτσιου, σε σκηνοθεσία Κώστα Σιλβέστρου, με τους Κώστα Καζάκο, Ερρίκο Λίτση, Άνδρη Θεοδότου.

Τι γίνεται όταν τα σκουπίδια του πάνω κόσμου πέφτουν στο κεφάλι των κατοίκων του κάτω κόσμου;

Η απαλλαγή

Χρήστου Ντικμπασάνη

Καλά εσύ γλίτωσες νωρίς

απ' τους αόρατους εχθρούς

της μιαρής εποχής μας,

χορεύοντας στη μουσική του θεού Διονύσου,

στροβιλιζόμενος στη δίνη

της έκστασης και της εξιλέωσης

Μαγδαληνή, Ψυχή τε και Νους

Η παράσταση Μαγδαληνή, Ψυχή τε και Νους κινείται σε ένα ιδιαίτερο και απαιτητικό θεατρικό σύμπαν, εκεί όπου το θρησκευτικό στοιχείο συναντά τη φιλοσοφική αναζήτηση και την ποιητική αφήγηση. Δεν επιχειρεί να προσεγγίσει την Μαγδαληνή ως ιστορικό ή καθαρά θρησκευτικό πρόσωπο, αλλά τη χρησιμοποιεί ως αφετηρία για ένα ευρύτερο στοχαστικό πεδίο γύρω από την ανθρώπινη ύπαρξη και τη διαρκή σύγκρουση ανάμεσα στο σώμα, την ψυχή και τον νου.

Πολίτες Β κατηγορίας

Πολίτες Β κατηγορίας, στο θέατρο Τζένη Καρέζη, του Brian Friel, σε σκηνοθεσία Τζένης Κόλλια. Παίζουν: Χρήστος Σαπουντζής, Βασιλική Διαλυνά, Γιάννης Λατουσάκης, Παναγιώτης Παπαϊωάννου, Αργύρης Λάμπρου, Τίτος Μακρυγιάννης.

Ιρλανδία 1972, Bloody Sunday (Ματωμένη Κυριακή). Στη διαδήλωση που πραγματοποιήθηκε για τα ανθρώπινα δικαιώματα στην περιοχή Μπογκσάιντ είκοσι άτομα, άοπλα, ανάμεσά τους και μικρά παιδιά, πυροβολήθηκαν από τα μέλη του Πρώτου Τάγματος του Βρετανικού Συντάγματος Αλεξιπτωτιστών. 38 χρόνια αργότερα, στις 15/6/2010, μετά από μακρόχρονη και ενδελεχή έρευνα, δημοσιοποιήθηκε ότι κανένα από τα θύματα δεν έφερε την παραμικρή ευθύνη, δεν συνιστούσε απειλή ούτε έκανε κάτι που θα δικαιολογούσε τους πυροβολισμούς.

Το μαύρο κουτί

Μια εξαιρετική ελληνική κωμωδία, από τις πιο πρόσφατες, είναι Το μαύρο κουτί του συγγραφέα Γιώργου Ηλιόπουλου. Είναι μια μαύρη κωμωδία που φιλοξενείται από το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά και συγκεκριμένα στην αίθουσα Ωμέγα.

Tender

Δεύτερη παράσταση στο Επί Κολωνώ, για το Μπιζζζ 2026, με τίτλο Tender.

Αυτή τη φορά συναντάμε στην σκηνή τον Ντάφι, έναν κλόουν που θα γνωρίσουμε από την Μαρία Μέντζα, που αναλαμβάνει τα πάντα σε αυτή τη δημιουργία της αφού, εκτός από την συγγραφή, σκηνοθετεί και τολμά να προσφέρει ερμηνευτικά το δυσκολότερο είδος θεάτρου, τον μονόλογο.

Δεύτερη φωνή II: Δηλήδονες

Και πάλι απόψε στα σπασμένα γυαλιά - Όποτε πάει να σηκώσει κεφάλι ο λαός

Ένας χορός σε καταστροφές - η τοπική ολιγαρχία για να σώσει την

Αιχμηρές προσευχές στο πουθενά - πλιατσικολαφυραγωγική κεφαλαιοκρατία

Ποιος καημός να μ' αγκαλιάσει - επιβάλλει αναγκαστική εξαθλίωση.

Μια και καλή; - Η μεταπολίτευση απέτυχε στα μεγάλα στοιχήματά της

Μαχαίρια πουλιά περνάν - κι αφού πια δεν υπήρχε εισβολή, πολεμική ήττα,

My New Band Believe

Ένα ντεμπούτο που βρίσκει δύναμη μέσα στο χάος!

Η αφετηρία του project μοιάζει ήδη με μισή ιστορία από μόνη της: ο Cameron Picton, όσο βρισκόταν στην Κίνα σε περιοδεία με τους Black Midi, αρρώστησε και έμεινε απομονωμένος στο δωμάτιο του ξενοδοχείου. Μέσα σε αυτή την κατάσταση, ανάμεσα σε πυρετό και παραλήρημα, άρχισε να βλέπει εικόνες και φράσεις που αργότερα μετατράπηκαν σε τραγούδια. Από αυτές (τις φράσεις) έμεινε μία: My New Band Believe. Και κάπως έτσι ξεκίνησε ένας δίσκος που μοιάζει να χτίστηκε πάνω σε θραύσματα.

Σε περιμένουμε καιρό

Το περσινό Μπιζζζ, που οργανώνει πετυχημένα τα τελευταία χρόνια το εξαιρετικό θέατρο Επί Κολωνώ, παρουσιάζει, για άλλη μια φορά, τα τέσσερα καλύτερα έργα νέων ηθοποιών/δημιουργών.

Έτσι βρέθηκα κι εγώ για να παρακολουθήσω το Σε περιμένουμε καιρό, μια από τις παραστάσεις που ξεχώρισε από κριτικούς και κοινό σε σκηνοθεσία Βίκτωρος Νασιούλα και Νίκης Χρυσοφάκη.

Προσοχή, μαμά, στο λάμδα

Αυτό που θα αναφέρω σε κάποιους ίσως φέρει γέλια, μα είναι αλήθεια. Όταν ήρθε το βιβλίο στα χέρια μου, δεν είχα αντιληφθεί ότι πρόκειται για συλλογή διηγημάτων. Μη με ρωτήσετε γιατί, δεν έχω απάντηση. Άρχισα να το περιεργάζομαι, να διαβάζω το οπισθόφυλλό του και όταν πια ήμουν έτοιμη να διεισδύσω στα άδυτά του, με έκπληξη αντιλήφθηκα ότι οι ιστορίες ήταν αυτόνομες.

Μου αρέσουν οι συλλογές διηγημάτων.