Από κι ως πού Σουφραζέτες;

Πρέπει να γίνουμε όλοι φεμινιστές για να έρθει η ισότητα.

Από πού κι ως πού Σουφραζέτες;

Ξημέρωνε 20ός αιώνας όταν στο Ηνωμένο βασίλειο μια παρέα γυναικών ξεκινούσε ένα κίνημα με σκοπό το δικαίωμα ψήφου των γυναικών.

Η εφημερίδα Daily Mail κοροϊδευτικά τις αποκάλεσε suffrazettes από το suffrage = δικαίωμα ψήφου, όρος που τελικά έμεινε και σιγά σιγά έχασε τον υποτιμητικό χαρακτήρα.

Κατά τη διάρκεια του 1ου Παγκοσμίου Πολέμου και εξαιτίας της λειψανδρίας, οι γυναίκες κατέκτησαν αρκετά αντρικά πόστα με αποτέλεσμα να μπορούν να πιέσουν ακόμα περισσότερο για την πολυπόθητη ψήφο.

Βροχής αγάπη

Ελένης Σταθοπούλου

Φθινοπωρινής βροχής αγάπη

πανάρχαιους ρυθμούς κρατεί

στο σιγανό μουρμούρισμά της

παρηγορώντας και ξεδιψώντας

τη γη και τους ανθρώπους.

Η παρέα του Μίκυ και το τραγούδι της χαράς

Η παρέα του Μίκυ και το τραγούδι της χαράς, σε κείμενο και σκηνοθεσία Γιώτας Τζουάνη, στο Γυάλινο Μουσικό θέατρο.

Μια φανταστική παρέα: ο Μίκυ, η Μίνι, ο Ντόναλντ, ο Γκούφυ, η Νταίζη, ο σκίουρος και ο κακός λύκος με εντυπωσιακές στολές, πολύ κέφι, τραγούδι, χορό.

Σπουδή και δίκη

Γιώργου Αλεξανδρή

Τα θαύματα γίνονται στους δρόμους,

εκεί που ανασαίνει η ζωή.

Να τα σηκώνουν οι άνθρωποι στους ώμους

και να ξαφνιάζονται οι εύθραυστοι θεοί.

Δύο ή τρία πράγματα που ξέρω γι' αυτόν

Δύο ή τρία πράγματα που ξέρω γι' αυτόν, του Ανέστη Αζά, στο θέατρο Προσκήνιο με τους Γιώργο Βαλαή, Κωνσταντίνο Μωραΐτη, Μάρω Σταυριανού, Κωνσταντίνα Τάκαλου, Ρίνο Τζάνι.

Ο ρόλος του άντρα ως πατέρας και ως σύντροφος στο σήμερα και στο παρελθόν. Η σχέση του με τα παιδιά του και τη σύντροφό του. Οι αγωνίες του, τα θέλω του, οι ανησυχίες του, οι επιθυμίες του και όλα όσα τον απασχολούν, σε μια εκπληκτική παράσταση με ζωντανή μουσική και τραγούδι, που μας γέννησε πρωτόγνωρα συναισθήματα.

Η στήλη του λόγου

Πλάσματα λατρείας

Ο παγκόσμιος κύκλος των ιερών ζώων

Η κατανόηση της ζωολατρίας από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα

Μέρος 6ο [συνέχεια από το προηγούμενο]

Εμβαθύνοντας στην κατανόηση της λατρείας των ζώων

«Οι άνθρωποι προχωρούν στη σχηματοποίηση γενικεύσεων, στερεοτύπων και αντιλήψεων για να διαμορφώσουν ένα πεδίο κατανόησης για την πραγματικότητά μας», τονίζουν οι Smelik και Hemelrijk. Αυτό επιτρέπει στους ανθρώπους να αντιδρούν άμεσα και κατάλληλα σε οποιαδήποτε κατάσταση τους παρουσιαστεί. Τέτοιες ιδέες καθορίζονται από ένα κληρονομημένο σύνολο πολιτιστικών κανόνων με τους οποίους κάθε νέο μέλος μιας πολιτιστικής ομάδας εξοικειώνεται σταδιακά. Είναι απαραίτητο, μερικές τουλάχιστον από αυτές τις γενικεύσεις, τα στερεότυπα και τις αντιλήψεις να αφομοιωθούν από το άτομο που πρόκειται να γίνει αποδεκτό και να αναγνωριστεί ως μέλος της πολιτιστικής ομάδας. Αυτές οι ιδέες είναι, επίσης, κανονιστικές, γιατί η προσέγγισή μας στην πραγματικότητα καθορίζεται από το σύνολο των αξιών, που χαρακτηρίζουν την ομάδα στην οποία ανήκουμε. Επιπλέον, τα στερεότυπα μπορούν να θεωρηθούν περισσότερο ως παράλογες και αβάσιμες απόψεις, που έχουν εγκριθεί από την ομάδα λόγω των δοκιμασμένων πρακτικών τους. Αυτό μπορεί να φανεί στο παράδειγμα από την Αινειάδα, που αναφέραμε προηγουμένως.

Η Μαριάνθη Τεντζεράκη και το Φύλο ασθενές

Τι είναι εκείνο που σας ωθεί να γράφετε;

Μαριάνθη Τεντζεράκη: Απλά, καθημερινά πράγματα. Μια εικόνα, ένας διάλογος, ένας τίτλος στις ειδήσεις. Η αφορμή μπορεί να είναι πολύ τετριμμένη, όπως και η ίδια η καθημερινότητα. Το στοίχημα όμως για μένα είναι να πάρω αυτή την αφορμή και να την κάνω ιστορία. Κάποιες φορές μπορεί να είναι και συγκίνηση. Είναι σαν κύκλος – κάτι με συγκίνησε και θέλω να το αποτυπώσω, ώστε να συγκινηθούν κι άλλοι άνθρωποι με αυτό.

Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι για εσάς είναι να καταφέρετε να εκφράσετε τη σκέψη σας πάνω στο χαρτί;

Η φώκια

Ένα δειλινό του φθινόπωρου εξελίσσεται το νέο έργο του Μάνου Θηραίου, σε μια παραλία, δίπλα στη θάλασσα.

Εκεί όπου ένας πατέρας πηγαίνει με τον τριών μηνών γιο του ατενίζοντας τη θάλασσα.

Εκεί όπου ξεκλειδώνει πάντα τις σκέψεις του, αλλά αυτή τη φορά νιώθει διαφορετικά. Έχει κάποιον μαζί του που θα τον ακούσει να περιγράφει τη ζωή του, τις αλλαγές, τους φίλους που χάθηκαν, αυτούς που αγάπησε και δεν ανταποκρίθηκαν, τις απογοητεύσεις του, τις αγάπες του, τα ιδανικά που χάθηκαν απλησίαστα, τα λάθη και τα σωστά του όπως αυτός τα ερμηνεύει.

Σίγουρα, ο γιος του δεν καταλαβαίνει, μα για αυτόν είναι ο πιο αγαπημένος άνθρωπος στον κόσμο.

Lost & found

Lost & Found της Ιταλο-μαυρικιανής συγγραφέως Nalini Vidoolah Mootoosamy, σε μετάφραση και σκηνοθεσία Πέτρου Νάκου, στο θέατρο Altera Pars σε παγκόσμια πρώτη.

Γράφτηκε το 2022 τονίζοντας το θέμα της μετανάστευσης και το όνειρο για μια καλύτερη ζωή.

Η εξπρεσιονιστική τόλμη του νεαρού ζωγράφου Έγκον Σίλε

Ο Έγκον Σίλε γεννήθηκε το 1890 στην Κάτω Αυστρία. Ο πατέρας του Άντολφ εργαζόνταν στους Αυστριακούς Σιδηροδρόμους. Η μητέρα του Μαρί Σουκούποβα ήταν γεννημένη στη Βοημία. Όταν ο Σίλε ήταν 15 ετών, ο πατέρας του πέθανε από σύφιλη και κηδεμόνας του έγινε ο θείος του Λέοπολντ Τσίχατσεκ, ο οποίος, αν και ήταν δυσαρεστημένος που ο Σίλε δεν ενδιαφερόταν για τις ακαδημαϊκές του επιδόσεις, αναγνώρισε το ταλέντο του στη ζωγραφική. Το 1906 ξεκίνησε να σπουδάζει στην Σχολή Καλών Τεχνών της Βιέννης ωστόσο, την επόμενη χρονιά, ο Σίλε εγκατέλειψε την σχολή, καθώς ήταν απογοητευμένος από την παραδοσιακή αυστηρότητά της. Σε ηλικία 17 ετών, ο Σίλε συνάντησε τον 45χρονο κορυφαίο ζωγράφο Γκούσταβ Κλιμτ και αναγνώρισε σε αυτόν τον πνευματικό του πατέρα.