Το φως της Λαμπρής

Μαρίας Καρυτινού

Μες στη σιγαλιά της νύχτας η ελπίδα ανατέλλει,

η Ανάσταση του κόσμου τη χαρά αγγέλλει.

Ακούστε πώς ηχούν οι χαρμόσυνες καμπάνες,

διώχνουν τις λύπες, τις παλιές, τις πλάνες.

Εσύ κι εγώ και ο Φεϊντώ

Είναι γεγονός ότι οι καλές κωμωδίες σπανίζουν στις μέρες μας αλλά υπάρχουν και κάποιες εξαιρέσεις, ευτυχώς, διότι ο κόσμος χρειάζεται το γέλιο στη ζωή του. Μια από αυτές παρακολούθησα στο όμορφο θέατρο Μικρός Κεραμεικός, ένα θέατρο που επιθυμεί να προσφέρει, κατά το πλείστον, καλά, ποιότητα έργα.

Το Εσύ κι εγώ και ο Φεϊντώ, που φιλοξενεί αυτή την εποχή, είναι μια κωμωδία με τα όλα της. Μία δημιουργία του Δημήτρη Αλεξίου εμπνευσμένη από διάφορες κωμωδίες του Γάλλου συγγραφέα Φεϊντώ, αλλά με την δική του απόχρωση αφού παρουσιάζει, εντέλει, κάτι διαφορετικό –παίζοντας ο ίδιος δύο ρόλους και σκηνοθετώντας το εγχείρημα– και που παρουσιάζεται από τη θεατρική ομάδα Αντικλείδι, μια πολύ δεμένη ομάδα που νωρίτερα, με δημιουργό και πάλι τον Αλεξίου, έκανε επιτυχία το έργο Το κουδούνι που ήταν επί της ουσίας ψυχολογικό δράμα. Εδώ, κάνοντας στροφή 180 μοιρών, δημιουργεί μια κωμωδία καταστάσεων που δεν σταματάει σε ρυθμό από την πρώτη στιγμή μέχρι την τελευταία.

Ο Άρης Παπαδόπουλος και τα Λίγα πορτοκάλια για την Σίσσυ

Τι σας ώθησε να γράψετε αυτό το βιβλίο;

Άρης Παπαδόπουλος: Όταν υπηρετούσα τη θητεία μου στο Χαϊδάρι, δούλευα για το χαρτζιλίκι μου ως μπάρμαν στο Παγκράτι. Εκεί, σχεδόν κάθε βράδυ, ερχόταν η Σίσσυ μετά τη δουλειά της να πιει κάνα ποτό και να ηρεμήσει… Σιγά σιγά γίναμε φίλοι παρά το γεγονός ότι από την πρώτη στιγμή δεν έκρυψε ότι διατηρούσε οίκο ανοχής. Ήταν όμορφη, καλλιεργημένη και με χιούμορ. Δεν αργήσαμε να γίνουμε φίλοι. Κέρδισα την εμπιστοσύνη της, προφανώς, και μία ημέρα μου ζήτησε, αν θέλω, να γράψω την ιστορία της. Όντως, σε διάστημα ενός χρόνου, σταδιακά μου εξομολογήθηκε τη ζωή της σε μαγνητοφωνάκι. Όταν απολύθηκα, έφυγα για το Σικάγο και το 1987 έγραψα το βιβλίο «μονορούφι» που λένε, για να της το στείλω… Ανάμεσα στη δουλειά μου και τις σπουδές μου όμως έμπλεξα, το βιβλίο ξεχάστηκε και το 1990 έφυγα για Νέα Υόρκη. Το θυμήθηκα όταν επέστρεψα στην Αθήνα μόνιμα. Όμως η Σίσσυ είχε πεθάνει και έτσι θεώρησα υποχρέωσή μου να το εκδώσω προς τιμήν της. Άργησε η στιγμή αλλά πραγματοποιήθηκε τον Σεπτέμβριο του '25. Γιατί άργησα; Γιατί η δημοσιογραφία, τουλάχιστον στα χρόνια πριν τα κοινωνικά μέσα και τα pod casts και κυρίως πριν το διαδίκτυο σε κατανάλωνε ως άνθρωπο και δεν σου άφηνε πολύ ελεύθερο χρόνο…

Jacques Prevert: Ένας ποιητής που έγινε περισσότερο γνωστός από ένα τραγούδι του

Άκουγα χθες το βράδυ, σε ρομαντική διάθεση, τον σαξοφωνίστα Julian "Cannonball" Adderley και τους μουσικούς που τον συνόδευαν (μεταξύ των οποίων και ο Miles Davis) να αποδίδουν την περίφημη σύνθεση Autumn Leaves. Περιλαμβάνεται στο εξαιρετικό άλμπουμ του Somethin' Else· «το κάτι άλλο», στην κυριολεξία όμως.

Θυμήθηκα, λοιπόν, τον Γάλλο ποιητή, κυρίως, Jacques Prévert που είχε γράψει τους στίχους. Τους είχε μελοποιήσει ο Ούγγρος Joseph Kosma. Ο αυθεντικός τίτλος του ποιήματος και των γαλλόφωνων τραγουδιών που ακολούθησαν είναι Les Feuilles Mortes· Τα νεκρά φύλλα, δηλαδή. Στα αγγλικά μεταφράστηκε, όπως ήδη είπαμε σε Φθινοπωρινά φύλλα. Αυτά όμως θα τα δούμε στη συνέχεια.

Μέσα στην καταιγίδα

Χρήστου Ντικμπασάνη

Όπου και να ταξιδέψω

παντού ξηρασία απρόσμενη

Καίγεται το δέρμα μου,

η νύχτα και η μέρα,

οι επιθυμίες και οι πόθοι,

η εικόνα σου που κρύφτηκε

στις μαραμένες φυλλωσιές των ονείρων

Σταυρός και ανάσταση

Μαρίας Καρυτινού

Σε μια ζωή που ο πόνος κυβερνάει,

και η δικαιοσύνη έχει πια χαθεί,

η αδικία τον αδύναμο χτυπάει,

κι η ηθική στον κόσμο έχει ξεχαστεί.

Από πού κι ως πού Πάσχα;

Εννοείται πως τη σημερινή μέρα δεν θα σας αφήναμε χωρίς το κρίσιμο ερώτημα:

Από πού κι ως πού Πάσχα;

Η λέξη προέρχεται από την εβραϊκή λέξη pesach (πέσαχ) που σημαίνει πέρασμα.

Ποιος πέρασε πού;

Φτιάξτε καφέ, βάλτε το αρνάκι και το κοκορέτσι να γυρίζουν στο ρελαντί και καθίστε να σας πω μια ιστορία που αρχίζει τα πολύ παλιά χρόνια.

Όταν οι Εβραίοι πήγαν στην Αίγυπτο στην αρχή περνούσαν ζωή και κότα. Όμως κάποια στιγμή άρχισαν να πληθαίνουν και τότε οι ντόπιοι φοβούμενοι ότι θα τους πάρουν την πρωτοκαθεδρία άρχισαν να στραβομουτσουνιάζουν. Κι έτσι, σιγά σιγά οι Αιγύπτιοι κατάφεραν να υποδουλώσουν τον λαό του Ισραήλ.

Σαν κανέναν ποτέ

NilavroNill Shoovro

Ευτυχώς, δεν διαβάζω ποτέ

τα μυαλά των άλλων, ποτέ…

άνθρωποι που με περικυκλώνουν.

Ξέρω κάθε λεπτομέρεια

των τρόπων τους, και

πώς συμπεριφέρονται.

Αγκάλιασμα

Θα είμαι ειλικρινής. Σε καθαρά προσωπικό επίπεδο, το Αγκάλιασμα κινείται σε μουσικά μονοπάτια που δεν με εκφράζουν ιδιαίτερα. Παρ' όλα αυτά, αναγνωρίζω την συνοχή του άλμπουμ, την ειλικρίνεια της πρόθεσης και τη σοβαρότητα με την οποία προσεγγίζεται το λαϊκό τραγούδι. Όλα αυτά καθιστούν σαφές ότι πρόκειται για μια δουλειά με καλλιτεχνικό βάθος και ξεκάθαρη ταυτότητα. Ελπίζω να μην παρεξηγηθώ. Εκτιμώ πραγματικά την ποιότητα της μουσικής των Κατσαναίων, αλλά το είδος της μουσικής, που υπηρετούν, δεν ταυτίζεται με τα προσωπικά μου ακούσματα και δεν βρίσκεται κοντά στις προσωπικές μου προτιμήσεις.

Το θαύμα της Λαμπρής

Μαρίας Καρυτινού

Σε μια απόκρημνη γωνιά του κόσμου, εκεί που τα βουνά σκύβουν προστατευτικά πάνω από μια χούφτα πέτρινα σπίτια, βρισκόταν ένα χωριό ξεχασμένο απ' τον χρόνο. Σ' αυτό το χωριό, μέσα σ' ένα χαμόσπιτο που 'στεκε οριακά όρθιο στην άκρη του γκρεμού, ζούσε η Αγνή.

Η Αγνή ήταν ένα κορίτσι πλασμένο από σιωπή και υπομονή. Από τότε που θυμόταν τον εαυτό της, η ζωή της ήταν μια συνεχής άσκηση στην αφάνεια. Είχε μάθει να περπατά στις σκιές, να μην ενοχλεί και να μην ζητά ποτέ τίποτα από εκείνα που θα 'θελε να 'χε αλλά γνώριζε καλά πως κανείς δεν ήταν πρόθυμος να της προσφέρει. Η μοίρα τής είχε διδάξει νωρίς πως ό,τι πολυτιμότερο έχουμε το κερδίζουμε με δάκρυα και κόπο και πως η κακία των ανθρώπων μπορεί να το γκρεμίσει μέσα σε μια στιγμή, εκμεταλλευόμενη την παραμικρή μας αδυναμία.