Επικίνδυνος οίκτος

Ένα από τα κορυφαία μυθιστορήματα στον κόσμο, που συνάρπασε όσους το διάβασαν, είναι ο Επικίνδυνος οίκτος, που έγραψε το μακρινό 1939 ο Stefan Zweig. Επιτέλους, με ευθύνη της εταιρείας Θέσις, που έχει αναλάβει την παραγωγή, θα το δούμε για πρώτη φορά στο ελληνικό θέατρο πλαισιωμένο με πολύ καλούς ηθοποιούς και με σκηνοθέτη την έμπειρη Κερασία Σαμαρά. Το θέατρο Χώρος φιλοξενεί αυτή την παράσταση, ένας χώρος που προβάλει το ποιοτικό θέατρο.

Η πτώση μου

Χρήστου Ντικμπασάνη

Όπου ταξίδεψα στην υδρόγειο

συνάντησα μόνο αδιαφορία, ανευθυνότητα

και ξαφνικές αλλαγές του καιρού

που δεν ενέπνεαν καμιά εμπιστοσύνη

στο ανθρώπινο γένος

Είμαι βέβαιος πως το πρόσωπό μου

Εμμονή

Πέτρου Βαζακόπουλου

Τον έπιασε από το γιακά και τον πέταξε στον βρόμικο τοίχο του συνεργείου. Μερικά εργαλεία ταρακουνήθηκαν και έφυγαν από τη θέση τους κάνοντας εκείνο τον βαρύ μεταλλικό θόρυβο, ώσπου έπεσαν τελικά στο πάτωμα.

Ήταν δυο αχώριστοι φίλοι, αλλά αυτή τη φορά πιανόντουσαν στα χέρια. Μόνο ο ένας ήξερε τον πραγματικό λόγο και ήταν τυφλωμένος από ζήλια και τώρα κόντευε να σπάσει το κεφάλι του καλύτερού του φίλου απλά επειδή ξεστόμισε εκείνες τις λέξεις.

«Καλά ρε φίλε τρελάθηκες; Τι έπαθες ξαφνικά;»

«Μη το ξαναπείς αυτό άκουσες; Μην τολμήσεις να την πεις έτσι».

«Τι είπα ρε φίλε; Μπορείς να μου εξηγήσεις τι είπα; Δεν σε καταλαβαίνω».

«Την επόμενη φορά που θα πεις κάτι αντίστοιχο θα σε φυτέψω κάτω από το έδαφος, με άκουσες;»

Έσφιγγε κι άλλο τα χέρια στο τζάκετ του φίλου του τόσο που τα χέρια του άρχισαν να μουδιάζουν. Αυτό μαζί με την τρομάρα που είχε πάρει στα μάτια ο κολλητός του, τελείωσε τον τσακωμό και χαλάρωσε το σφίξιμο της λαβής του αφήνοντάς τον να ανασάνει.

Αρχαίο δράμα

Το αρχαίο δράμα, όπως έλεγε και ο Αλέξης Μινωτής, είναι ένα διαρκές παρόν, είναι διαχρονικό και θίγει μεγάλα θέματα για τον άνθρωπο, την ανάγκη του –όχι τη βιολογική, βέβαια, μα– την συναισθηματική και την τάση που έχει για να ξεφύγει από τη μοίρα του. Οι ήρωες στο αρχαίο δράμα ζουν και βιώνουν καταστάσεις έντονες που η θεματική τους δεν έχει καμία σχέση με τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο σύγχρονος άνθρωπος σε όλα τα μέρη του πλανήτη. Το θέμα είναι, αν η αρχαία τραγωδία, που θεωρείται το άλφα και το ωμέγα του θεάτρου, έχει αναγνωστικό κοινό ή θεατές να τιμούν τις παραστάσεις αρχαίου δράματος που ανεβαίνουν.

Η γέννηση ενός φασίστα: Η απολογία του Θεόφιλου Τσάφου

Μια, δυστυχώς, αληθινή ιστορία για έναν άνθρωπο που προσπάθησε να αποφύγει έξυπνα τις συνέπειες μιας αποτρόπαια πράξης. Ένα έργο που γράφτηκε από τον εξαιρετικό Νίκο Κούνδουρο που τότε ήταν στο Λονδίνο, μακριά από τη Χούντα που δυνάστευε την Ελλάδα.

Μια συγκλονιστική υπόθεση μιας δολοφονίας από έναν φοιτητή νομικής, που σκότωσε με φρικτό τρόπο την επί τρία χρόνια σχέση του αφού έκανε σεξ και ύστερα την πέταξε από τον τρίτο όροφο του ξενοδοχείου για να σκάσει στο πεζοδρόμιο νεκρή, με πρόφαση ότι η γυναίκα εξυπηρετούσε σκοτεινές δυνάμεις που αυτός μόνο είχε αναγνωρίσει.

Ορφέας Ζάχος

Μια ξεχωριστή περίπτωση ηθοποιού που, ενώ η διαδρομή του ως ηθοποιός ξεπερνάει τις τέσσερις δεκαετίες, από προσωπική του επιλογή, δεν γνωρίζαμε τίποτα για εκείνον αφού φρόντισε, σε όλη τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του, να απασχολεί με τους ρόλους του και με τίποτα άλλο. Μακριά από δημόσιες εμφανίσεις και κοσμικότητες, ο Ορφέας Ζάχος, υπήρξε ίσως ο πιο αθόρυβος ηθοποιός του παλιού καλού ελληνικού κινηματογράφου με εξίσου σημαντική πορεία στα θεατρικά τεκταινόμενα του τόπου μας.

Ένα μνημείο νεότερης ιστορίας στο κέντρο της Αγίας Παρασκευής

Στην κεντρική πλατεία της Αγίας Παρασκευής δεσπόζει το Ηρώο Πεσόντων, ένα λιτό αλλά επιβλητικό μνημείο αφιερωμένο στη μνήμη αυτών που θυσιάστηκαν για την πατρίδα. Το Ηρώο φιλοτεχνήθηκε από τον γλύπτη Βασίλη Αναστόπουλο στο πλαίσιο της διαμόρφωσης της κεντρικής πλατείας ως τόπου συλλογικής μνήμης. Σκοπός της ανέγερσής του ήταν να τιμηθούν οι πεσόντες των πολέμων και των εθνικών αγώνων της νεότερης και σύγχρονης ελληνικής ιστορίας.

Ο Γιώργος Μολέσκης και Τα κλεμμένα σταφύλια

Η ιδέα για το βιβλίο αυτό γεννήθηκε πολύ παλιά, γύρω στα 1970.

Στόχος μου ήταν να καταγράψω διάφορες προσωπικές μου εμπειρίες που, σε μια ιστορικά ταραγμένη εποχή για την Κύπρο, σημάδεψαν τα παιδικά και τα εφηβικά μου χρόνια, δίνοντάς τους μια μυθιστορηματική μορφή, με κάποια δόση μυθοπλασίας. Αναφέρομαι στην περίοδο 1955-1964, που σημαδεύτηκε από τον αγώνα της ΕΟΚΑ του 1955-1959 για την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, την ανακήρυξη της Κυπριακής Ανεξαρτησίας το 1960 και τις διακοινοτικές συγκρούσεις της περιόδου 1963-1964.

Lost & found

Κάτι εντελώς καινούργιο αφού γράφτηκε το πρόσφατο 2022.

Το Altera Pars, που είναι υπεύθυνο για την παραγωγή και εκτέλεση εξαιρετικών και ιδιαίτερων έργων, βρήκε στο έργο Lost & found της Nalini Vidoolah Mootoosamy, που είναι μισή Μαυρικιανή και μισή Ιταλίδα, την ιδιαιτερότητα που ζητούσε να παρουσιάσει.

Ένα έργο που τολμά να μην πάρει επιδερμικά ένα τόσο σοβαρό θέμα όπως αυτό της μετανάστευσης.

Με σοβαρότητα, σαφήνεια, τρυφερότητα κι αιχμηρό εκεί που χρειάζεται, δίνει μια αληθινή διάσταση σε μια πραγματικότητα που είναι επίκαιρη και έχει ήδη χτυπήσει από καιρό την πόρτα μας.

Toc Toc

Toc Toc, στο θέατρο Βρετάνια, σε σκηνοθεσία Κώστα Σπυρόπουλου, με τους Κώστα Σπυρόπουλο, Μιχάλη Μητρούση, Μαρία Γεωργιάδου, Διονύση Κλάδη, Στέλλα Κωστοπούλου, Δήμητρα Κόκκορη, Θαλασσινή Βοσταντζόγλου, Δημήτρη Κανέλλο.

Έξι άνθρωποι στο θεραπευτήριο του γιατρού τους. Ο καθένας με τη δική του ΙΔΨ (OCD), ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή. Μικροβιοφοβία, αριθμομανία, συμμετριομανία, σύνδρομο Tourette, επαναληπτικές συμπεριφορές κι εμμονή με τη θρησκεία είναι οι παθήσεις των ασθενών.