«Δεν θα άλλαζα απολύτως τίποτα», Αλέξανδρος Αδαμόπουλος

Μια ιδιαίτερη προσωπικότητα, άνθρωπος της τέχνης, πολύπλευρος με μια πορεία ξεχωριστή, διαφορετική από τους περισσότερους, με πολλές γραφές στο ενεργητικό του, πιστός στα ιδανικά του. Ο Αλέξανδρος Αδαμόπουλος –είχα την τιμή να γνωριστώ μαζί του και να ακούσω τις τόσες ιστορίες που έχει να διηγηθεί– σε μια μίνι συνέντευξη που μου παραχώρησε στο γραφείο του στο Κολωνάκι.

Σπούδασε νομικά, σκηνοθεσία, κλασική κιθάρα και κοινωνιολογία του δίκαιου στο Παρίσι. Ξεκάθαρα μια προσωπικότητα που δεν αρέσκεται σε αυτά που έχει ήδη κατακτήσει αλλά μένει πάντοτε ταγμένος στην ανακάλυψη νέων αναζητήσεων.

Δεύτερη φωνή II: Δηλήδονες

ΥΓ.:

Αααα ρε μπακλαβά, φυστικοβούτυρα

Έκλασες μέντες σαν με είδες

Και νόμιζες πως θα σου τράβαγα μαχαίρι

Ή μήπως καλάσνικοφ να σε θερίσω;

Ήντα θαρρείς μωρέ στακομπουχέσα

Θα χαλάλιζα τον κόπο μου για μια χέστρα;

Τόσο χαμηλά θα έριχνα τα συναισθήματά μου

Έστω κι αν αυτή είχε γαμηθεί μαζί σου;

Stand upάντεχα

Stand upάντεχα, στη θερινή θεατρική αυλή του θεάτρου Από Κοινού της Ελένης Γερασιμίδου με την ίδια και τον σύζυγό της Αντώνη Ξένο στην σκηνή.

Αν θέλετε να περάσετε μια ευχάριστη βραδιά στον φιλόξενο αυτό χώρο και να απολαύσετε αυτό το ζευγάρι σε μια ομαδική συνεδρία όπου ο ασθενής γίνεται «ειδικός» θεραπευτής, μην το σκέφτεστε λεπτό. Να πάτε και θα περάσετε καλά.

Lemon

Μία από τις καλύτερες κινηματογραφικές ταινίες είναι Ο θρύλος του 1900 με πρωταγωνιστή τον Tim Roth και σκηνοθέτη τον Giuseppe Tornatore που μας ταξιδεύει στην ιστορία ενός ανθρώπου που γεννήθηκε μέσα σε ένα πλοίο και δεν θέλησε να το εγκαταλείψει ποτέ. Υπάρχουν πολλά στοιχεία που κάνουν το κείμενο του Alessandro Baricco ένα ξεχωριστό και αξέχαστο κινηματογραφικό δημιούργημα.

Υπόθεση Πολέτη

Επιτέλους!

Ήρθε ένα αστυνομικό μυθιστόρημα με έντονο νουάρ στοιχείο –πόσο μου αρέσουν αυτές οι ιστορίες!– και αισθηματικό υπόβαθρο που να έχει τις ολόδικές του ιδέες, χωρίς κλασικά κλισέ, χιλιοειπωμένα σχήματα, προβλεπόμενους χαρακτήρες ή εξελίξεις, τετριμμένα κ.ο.κ. – το πιάσατε.

Το πρώτο βιβλίο του Νίκου Μαριώτη Υπόθεση Πολέτη, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Βακχικόν, προσφέρει μια αξιοσημείωτη αναγνωστική εμπειρία και δείχνει μία πένα με δικό της στιλ που έχει να δώσει πολλά πράγματα λογοτεχνικά.

Ο Μεσσίας

Η ιστορία γράφεται με αίμα και διαβάζεται με κομμένη την ανάσα

Η ιστορία γράφεται με αίμα και διαβάζεται με κομμένη την ανάσα γράφει στο εξώφυλλο του βιβλίου και αυτό το ανακαλύπτει ο αναγνώστης όταν ολοκληρώσει την ανάγνωση αυτού του συναρπαστικού αστυνομικού μυθιστορήματος.

Στέφανος Ληναίος και Έλλη Φωτίου

Ο Στέφανος Ληναίος και η Έλλη Φωτίου γνωρίστηκαν το 1957. Στις φωτογραφίες, δημοσίευμα του περιοδικού Σινεμά (1/3/1966).

Γυναίκες οργανοπαίκτριες ανά τους αιώνες

Από τις αρχαίες αυλητρίδες, στις μεσαιωνικές τροβαδούρους και τις σύγχρονες οργανοπαίκτριες παραδοσιακών οργάνων

Χρυσούλας Διπλάρη

Ιωάννα Ρήγα (σαντούρι)

Η Ιωάννα Ρήγα ξεκίνησε να παίζει πιάνο από πολύ μικρή ηλικία, μόνο και μόνο γιατί υπήρχε στο σπίτι της γιαγιάς της. Ήταν μόλις τεσσάρων ετών. Αργότερα όμως, στο μουσικό σχολείο της Παλλήνης όπου φοίτησε, συναντήθηκε με το σαντούρι και η συνάντηση αυτή υπήρξε καθοριστική για το μουσικό της μέλλον.

Άρχισε να παίζει επαγγελματικά στα 18 της, έχοντας πολύ άγχος για το πως θα την αντιμετωπίσουν οι συνάδελφοι και το κοινό, αλλά τελικά δεν αντιμετώπισε προβλήματα στο ξεκίνημά της και φυσικά είχε και την συμπαράσταση του δασκάλου της Παναγιώτη Βέργου.

«Έχω αισθανθεί μειονεκτικά, επειδή είμαι γυναίκα. Επικρατεί μια άποψη ότι οι γυναίκες δεν αναπτύσσουν δεξιοτεχνία αντίστοιχη των ανδρών και όταν μια γυναίκα παίζει δυναμικά, θα ακουστεί συχνά η φράση: αυτή παίζει σαν άντρας, γι' αυτό είναι καλή. Ωστόσο σήμερα, μετά από 16 χρόνια στον χώρο, είμαι ευγνώμων για κάποιες συνεργασίες με άντρες μουσικούς, οι οποίοι μου έχουν φερθεί με πολύ σεβασμό.

»Όσον δε αφορά στις διακρίσεις των αμοιβών, εξαρτάται από τη συνθήκη. Σε κάποιες δουλειές αμείβομαι το ίδιο, σε κάποιες όχι. Νομίζω πως η αμοιβή εξαρτάται από το πόσο εδραιωμένος είναι κάποιος στον χώρο. Επίσης, οι τραγουδιστές αμείβονται συνήθως πολύ περισσότερο από τους οργανοπαίκτες», μας εξομολογείται η Ιωάννα.

Παρ' όλα αυτά, το μέλλον για τις γυναίκες του χώρου δείχνει ευοίωνο, αρκεί οι γυναίκες να είναι προσεκτικές σε σχέση με το «φαίνεσθαι» που επιτάσσει η σημερινή κοινωνία και να δώσουν μεγαλύτερη σημασία στην ουσία, ώστε να αναδυθεί η γυναικεία ματιά περί μουσικής και όχι μόνο.

Η Ιωάννα Ρήγα, τελειόφοιτη του τμήματος Λαϊκής και Παραδοσιακής Μουσικής στην Άρτα, έχει την άποψη πως «για να έχει μέλλον η παραδοσιακή μουσική, χρειάζεται να έχει κανείς επίγνωση για το τι σημαίνει παράδοση και να μην αναπαράγεται απλά ως φολκλορικό γεγονός, που θυμίζει την στείρα παρουσίαση ενός μουσειακού εκθέματος».

Η Ιωάννα, που καταπιάνεται με διάφορα είδη μουσικής απ' όλο τον κόσμο, θα ήθελε να βιώνει μια πιο ουσιαστική σχέση με τους ομότεχνούς της και να μην συναντιέται απλώς «διεκπεραιωτικά» μαζί τους, απλά για να «βγει το πρόγραμμα». Θα ήθελε «να συναντιούνται τα βλέμματα και να δονούνται οι ψυχές και η καρδιά ν' ανοίγει» κι όχι απλώς να παίζουν μαζί για να πουν ιστορίες ανθρώπων που έζησαν κάποια μακρινή εποχή, της οποίας οι ίδιοι στερούνται βιωμάτων.

Μας λέει επίσης κάτι πολύ σημαντικό: «Ζούμε στην εποχή της φίρμας, ο στόχος είναι να φτιάξουμε ένα καλό όνομα για να μπορέσουμε να σταθούμε και να ελέγχουμε τα πράγματα. Το κουμάντο το κάνει ο διάσημος τραγουδιστής ή ο διάσημος οργανοπαίκτης. Θα ήθελα, λοιπόν, να αλλάξω εγώ πρώτα τη δική μου νοοτροπία και να πάψω να ασχολούμαι με το ποιος κάνει κουμάντο, μπας και θυμηθούμε ότι παίζουμε μουσική και ότι δεν κάνουμε μουσική. Το κουμάντο και η φίρμα δεν χωρούν στην τέχνη, την αφυδατώνουν, με αποτέλεσμα να την μετατρέψουν σε άνυδρο, στείρο έδαφος, το οποίο παύει σιγά σιγά να καρποφορεί.».

Και ως επιστέγασμα του μεστού της λόγου, η ευχή και τ' όνειρό της: «Να κοιταζόμαστε στα μάτια και να μοιραζόμαστε το παρόν διαμέσου του μεγαλείου της μουσικής...».

Copyright © Χρυσούλα Διπλάρη All rights reserved, 2026

Πρώτη δημοσίευση

Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου

Το δοκίμιο της Χρυσούλας Διπλάρη Γυναίκες οργανοπαίκτριες ανά τους αιώνες: Από τις αρχαίες αυλητρίδες, στις μεσαιωνικές τροβαδούρους και τις σύγχρονες οργανοπαίκτριες παραδοσιακών οργάνων εκδόθηκε στο koukidaki.gr τμηματικά κάθε Δευτέρα από τις 4 Μαΐου 2026. Ξεκινήστε από εδώ ή διαβάστε το επόμενο στις 29 Ιουνίου.

Το καμαρίνι της Αλίκης Βουγιουκλάκη

Στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, εκεί όπου άρχισαν όλα, θα βρίσκεται από εδώ και στο εξής το καμαρίνι της εθνικής μας σταρ Αλίκης Βουγιουκλάκη. Δίπλα στον πατέρα του παιδιού της Δημήτρη Παπαμιχαήλ.

Στον Πειραιά ξεκίνησε τη θεατρική της καριέρα το 1953, μικρό κορίτσι, όπου εμφανίστηκε στην παράσταση Ο κατά φαντασίαν ασθενής του Μολιέρου. Εκεί έδωσε και την τελευταία της παράσταση το 1996, τΗ μελωδία της ευτυχίας.

Ανα-τίναξε την ανθισμένη αμυγδαλιά

Ανα-τίναξε την ανθισμένη αμυγδαλιά, στο θέατρο Άλσος.

Ό,τι πρέπει για τις ζεστές Τετάρτες του καλοκαιριού.