Ορφέας Ζάχος

Μια ξεχωριστή περίπτωση ηθοποιού που, ενώ η διαδρομή του ως ηθοποιός ξεπερνάει τις τέσσερις δεκαετίες, από προσωπική του επιλογή, δεν γνωρίζαμε τίποτα για εκείνον αφού φρόντισε, σε όλη τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του, να απασχολεί με τους ρόλους του και με τίποτα άλλο. Μακριά από δημόσιες εμφανίσεις και κοσμικότητες, ο Ορφέας Ζάχος, υπήρξε ίσως ο πιο αθόρυβος ηθοποιός του παλιού καλού ελληνικού κινηματογράφου με εξίσου σημαντική πορεία στα θεατρικά τεκταινόμενα του τόπου μας.

Ένα μνημείο νεότερης ιστορίας στο κέντρο της Αγίας Παρασκευής

Στην κεντρική πλατεία της Αγίας Παρασκευής δεσπόζει το Ηρώο Πεσόντων, ένα λιτό αλλά επιβλητικό μνημείο αφιερωμένο στη μνήμη αυτών που θυσιάστηκαν για την πατρίδα. Το Ηρώο φιλοτεχνήθηκε από τον γλύπτη Βασίλη Αναστόπουλο στο πλαίσιο της διαμόρφωσης της κεντρικής πλατείας ως τόπου συλλογικής μνήμης. Σκοπός της ανέγερσής του ήταν να τιμηθούν οι πεσόντες των πολέμων και των εθνικών αγώνων της νεότερης και σύγχρονης ελληνικής ιστορίας.

Ο Γιώργος Μολέσκης και Τα κλεμμένα σταφύλια

Η ιδέα για το βιβλίο αυτό γεννήθηκε πολύ παλιά, γύρω στα 1970.

Στόχος μου ήταν να καταγράψω διάφορες προσωπικές μου εμπειρίες που, σε μια ιστορικά ταραγμένη εποχή για την Κύπρο, σημάδεψαν τα παιδικά και τα εφηβικά μου χρόνια, δίνοντάς τους μια μυθιστορηματική μορφή, με κάποια δόση μυθοπλασίας. Αναφέρομαι στην περίοδο 1955-1964, που σημαδεύτηκε από τον αγώνα της ΕΟΚΑ του 1955-1959 για την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, την ανακήρυξη της Κυπριακής Ανεξαρτησίας το 1960 και τις διακοινοτικές συγκρούσεις της περιόδου 1963-1964.

Lost & found

Κάτι εντελώς καινούργιο αφού γράφτηκε το πρόσφατο 2022.

Το Altera Pars, που είναι υπεύθυνο για την παραγωγή και εκτέλεση εξαιρετικών και ιδιαίτερων έργων, βρήκε στο έργο Lost & found της Nalini Vidoolah Mootoosamy, που είναι μισή Μαυρικιανή και μισή Ιταλίδα, την ιδιαιτερότητα που ζητούσε να παρουσιάσει.

Ένα έργο που τολμά να μην πάρει επιδερμικά ένα τόσο σοβαρό θέμα όπως αυτό της μετανάστευσης.

Με σοβαρότητα, σαφήνεια, τρυφερότητα κι αιχμηρό εκεί που χρειάζεται, δίνει μια αληθινή διάσταση σε μια πραγματικότητα που είναι επίκαιρη και έχει ήδη χτυπήσει από καιρό την πόρτα μας.

Toc Toc

Toc Toc, στο θέατρο Βρετάνια, σε σκηνοθεσία Κώστα Σπυρόπουλου, με τους Κώστα Σπυρόπουλο, Μιχάλη Μητρούση, Μαρία Γεωργιάδου, Διονύση Κλάδη, Στέλλα Κωστοπούλου, Δήμητρα Κόκκορη, Θαλασσινή Βοσταντζόγλου, Δημήτρη Κανέλλο.

Έξι άνθρωποι στο θεραπευτήριο του γιατρού τους. Ο καθένας με τη δική του ΙΔΨ (OCD), ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή. Μικροβιοφοβία, αριθμομανία, συμμετριομανία, σύνδρομο Tourette, επαναληπτικές συμπεριφορές κι εμμονή με τη θρησκεία είναι οι παθήσεις των ασθενών.

Η βροχή μέσα της

Μεταξύ φανταστικού και πραγματικότητας βρίσκεται το έργο του Γιάννη Παπάζογλου με τίτλο Η βροχή μέσα της.

Μια παράσταση που φιλοξενείται στον ιδιαίτερο χώρο του Τεχνοχώρου Εργοτάξιον. Ένα θεατρικό στέκι που έχει φτιαχτεί με αγάπη κι αυτό μπορεί κανείς να το διαπιστώσει με το που θα περάσει την πόρτα του. Γεμάτο ιδιαίτερα στοιχεία που διακοσμούν τον χώρο και με πολύ ευγενικούς ανθρώπους, με αγάπη για αυτό που κάνουν.

Γράμμα στον μπαμπά μου

Επέλεξα να αρχίζω την παρουσίασή μου λίγο διαφορετικά από ό,τι συνήθως, ορμώμενη από την τελευταία φράση του κειμένου που φιλοξενείται στο οπισθόφυλλο του βιβλίου.

Να είστε περήφανοι για τους γονείς σας.

Διαβάζοντάς τη, χάρηκα ιδιαίτερα γιατί πραγματικά είμαι περήφανη για τους γονείς μου και θα ήθελα αργότερα και τα παιδιά μου να είναι περήφανα για εμένα. Δεν θα μιλήσω για την κατηγορία εκείνη όπου οι γονείς στάθηκαν αντάξιοι των περιστάσεων, γιατί η συζήτηση είναι πολύ μεγάλη. Θα μείνω σε εκείνους τους γονείς οι οποίοι πασχίζουν να μεγαλώσουν τα παιδιά τους με σεβασμό, με ενσυναίσθηση και με αγάπη, σε εκείνους τους γονείς που θα αποτελέσουν με τις πράξεις τους παράδειγμα προς μίμηση, σε εκείνους τους γονείς που στηρίζουν τα όνειρα, τις απόψεις και την ιδιοσυγκρασία των παιδιών τους, σε εκείνους τους γονείς που αγωνίζονται με σθένος για έναν καλύτερο κόσμο για τα παιδιά γενικότερα και φυσικά σε εκείνους τους γονείς οι οποίοι, δημιουργούν παιδιά χαρούμενα και ισορροπημένα, παιδιά με εφόδια, παιδιά με ελπίδα, παιδιά άξια και ικανά.

Άντα Χριστίδου: Σωπαίνουμε για να ανήκουμε!

Η Άντα Χριστίδου μιλάει για την Καμία, το κόστος της προσαρμογής και το θέατρο που δεν χαϊδεύει.

Με την Άντα Χριστίδου γνωριζόμαστε –και είμαστε φίλοι– πολλά χρόνια. Είχα δε την τιμή, να την έχω στο πάνελ της παρουσίασης των δύο τελευταίων μου βιβλίων Rock Around… Women! και Rock Around… Troubadours!. Με μεγάλη μου, λοιπόν, χαρά, δέχτηκα την πρόσκλησή της για να παρακολουθήσω την πρεμιέρα της θεατρικής της παράστασης Η Καμία, στο θέατρο Αλκμήνη και ιδού τα… αποτελέσματα.

Η Καμία είναι μια θεατρική εμπειρία που ξεκινά ως μονόλογος και εξελίσσεται σε προσωπικό ταξίδι αυτογνωσίας. Δεν αφηγείται απλώς μια ιστορία, αλλά ανοίγει έναν χώρο εσωτερικής παρατήρησης, όπου η σκηνή λειτουργεί ως καθρέφτης και ο θεατής καλείται να δει τον εαυτό του. Μέσα από τον λόγο μιας γυναίκας χωρίς όνομα, η παράσταση αγγίζει ζητήματα ταυτότητας, φόβου, ενοχής και αποδοχής, θέτοντας το θεμελιώδες ερώτημα: «Ποιος είμαι;». Η Καμία δεν υπόσχεται εύκολες απαντήσεις, προτείνει όμως μια εμπειρία ουσιαστικής συνάντησης με τον εαυτό, εκεί όπου το θέατρο παύει να είναι απλώς θέαμα και γίνεται συμμετοχή.

Δεύτερη φωνή II: Δηλήδονες

ΤΟΞΙΚΟΣ ΕΡΩΤΑΣ

ΕΝΑΣ ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΣ

Ο παφλασμός των κυμάτων γαργαλούσε τα βότσαλα, τα σώματα κροτάλιζαν χαριτωμένα, η φλυαρία σου για τ' αστρικό πανδαιμόνιο ηχούσε σαν το μουρμουρητό τ' ανέμου, σου σφράγισα τα χείλη απαλά και η μελωδική σιγαλιά της καλοκαιρινής νύχτας μας έγδυσε αστραπιαία, σ' έγλυφα και την ίδια στιγμή έχυνα στα στήθια σου, σαν να ήταν το πέος μου το στόμα της εγκεφαλικής μου υπερδιέγερσης και τα χείλη με την στοματική κοιλότητα το διψασμένο κρησφύγετο της ανεκπλήρωτης επιθυμίας. Το σπέρμα μου ένωσε τα στήθια σου με τους μηρούς μου σχηματίζοντας της αθάνατη σπηλιά της ηδονής. Το μπεντένι είχε ανάψει τόσο ώστε χύθηκε στην δροσερή και ευπροσήγορη θάλασσα να λύσει τους αρμούς από την υπερένταση και να αφεθεί στη γαλήνη στης φεγγαρόλουστης δεσποσύνης. Το φεγγάρι είχε γίνει το σώμα σου, τα μάτια σου άστραφταν από την αδημονία, ζητούσες τον αναβρασμό μου μέσα σου, αυτό το απίστευτο στραβό γελάκι σου με τα αιώνια σεξουαλικά υπονοούμενα να με καρφώνει όλο αδηφαγία, σου είχα κάνει ένα κλικ, άγνωστο σε σένα ως τότε, ντυθήκαμε αστραπιαία, καβαλικέψαμε τη βέσπα και σε χρόνο dt καβαλικεμένοι ο ένας πάνω στον άλλο, γαμούσε ο ένας τον άλλο, ώσπου αποφάσισες να πετάξεις την αρματωσιά του αγοροκόριτσου, ν' αφεθείς στη γυναίκα σου ώστε να εκδηλωθεί και να συγκεντρωθείς στην συνουσία μας, παραδομένη στην φυσική έκσταση του πούτσου μου.

Μπορεί και να λαθέψαμε

Γιώργου Αλεξανδρή

Μπορεί και να λαθέψαμε, εμείς οι θνητοί,

όταν σε στιγμές αυτογνωσίας και ειλικρίνειας,

με περίσσευμα πνεύματος και ψυχής

αποφασίσαμε ν' αναγνωρίσουμε στους θεούς

την αξιοσύνη και το διαφέντεμα της ζωής

και κρατήσαμε για μας,

την αξιοπρέπεια και τη γενναιοψυχία