Η Ελένη Μπεντίλλα και οι Δυο καφέδες μέτριοι

Τι σας ώθησε να γράψετε αυτό το βιβλίο;

Ελένη Μπεντίλλα: Η ανάγκη να μιλήσω για την κατανόηση των διαφορών ανάμεσά μας που γεννούν εχθρότητες. Αν κατανοήσουμε πρώτα ο ένας τον άλλον μετά θα δώσουμε ευκαιρίες να συνυπάρξουμε ειρηνικά.

Πώς βιώνετε την εμπειρία της ανάγνωσης των έργων σας μετά από ένα χρονικό διάστημα, όταν αυτά έχουν τυπωθεί σε ένα βιβλίο και έχει περάσει καιρός από τη δημιουργία τους; Εξακολουθείτε να συμφωνείτε και να έχετε τον ίδιο ενθουσιασμό;

Ε.Μ.: Κάθε μυθιστόρημα που γράφω αποτελεί ένα βήμα της προσωπικής μου ωριμότητας. Όταν τα ξαναδιαβάζω ξαναζώ το παρελθόν μου.

Η Κυριακή Πλαϊνάκη και οι Συγκάτοικοι στη σιωπή

Πώς σας ήρθε η ιδέα;

Κυριακή Πλαϊνάκη: Η σύγχρονη κοινωνία, μέσα στην οποία ζει και κινείται ο κάθε συγγραφέας, είναι η πηγή της έμπνευσής του. Κι επειδή είναι παρατηρητής του κόσμου και των γεγονότων που, άλλοτε θετικά άλλοτε αρνητικά, κατακλύζουν την καθημερινότητα του, μπορεί να περιγράψει καταστάσεις που τον ερεθίζουν. Η μυθοπλασία αναλαμβάνει την παρουσίαση τους με τρόπο γλαφυρό που συγκινεί ή προβληματίζει τον αναγνώστη.

Πού γράψατε το βιβλίο σας;

Κ.Π.: Ζω στην Αθήνα κι εδώ εμπνέομαι και συγγράφω.

Ο φίλος μου, ο Λευτεράκης

Μια καταπληκτική ταινία του 1962 από τον εξαιρετικό Αλέκο Σακελλάριο, στη σκηνοθεσία και το σενάριο, με τίτλο Ο φίλος μου, ο Λευτεράκης διατηρεί την αίγλη της εδώ και 63 χρόνια, πάντα επίκαιρη, πάντα αστεία... μία από τις καλύτερες κωμωδίες του παλιού σινεμά που, από τότε μέχρι σήμερα, έχει παιχθεί πολλές φορές στην θεατρική σκηνή. Αυτή τη φορά την είδα στο όμορφο θέατρο Αθηναϊκή σκηνή Κάλβου Καλαμπόκη, στην καρδιά της Πλάκας, σε παραγωγή της εταιρείας Φωτόνιο τέχνης και πολιτισμού με τις προσκλήσεις που μου διέθεσε η ευγενική Άντζυ Νομικού, η υπεύθυνη επικοινωνίας.

Η έννοια της αγωγής και η συναισθηματική ζωή των πρωτόγονων

Η αγωγή είναι το βασικό γνώρισμα της ανθρωπότητας· είναι η εκδήλωση και ενέργεια η οποία χαρακτηρίζει καλύτερα το ανθρώπινο γένος. Είναι το φαινόμενο το οποίο επέτρεψε στον άνθρωπο να πραγματοποιήσει την πνευματική εξέλιξή του και να εξασφαλίσει διαμέσου των αιώνων τη μετάδοση στις επερχόμενες γενιές όλων των προόδων και επιτευγμάτων των προηγούμενων γενεών.

Είναι αλήθεια ότι η αγωγή, ως οργανωμένος θεσμός, δεν υφίσταται στους πρωτόγονους λαούς. Η οργανωμένη και κατά σχέδιο αγωγή είναι μια κατάκτηση της ανθρωπότητας, μια ενέργεια η οποία προϋποθέτει άνεση, ελευθερία και ανεξαρτησία το ανθρώπου έναντι των βασικών βιοτικών αναγκών του. Πράγματι, ο άνθρωπος, εφόσον παραμένει δέσμιος των καθημερινών φροντίδων της ζωής του, δεν μπορεί να σκεφτεί πέρα των άμεσων αυτών αναγκών του και να φροντίσει για τη μόρφωσή του.

Συνέντευξη με τον Κώστα Μουστάκα

Ο Κώστας Μουστάκας μπήκε στον κόσμο της μουσικής στα 14-15 του χρόνια, κρατώντας μια κιθάρα, αλλά δεν το διάλεξε ο ίδιος –όπως λέει– τον διάλεξε εκείνη. Από τότε, η τέχνη τον συνόδευσε σαν μια μυστική δύναμη, άλλοτε μεταφυσική, άλλοτε απρόβλεπτη σαν «ατύχημα», πάντα όμως παρούσα. Με επιρροές που ξεκινούν από τον Μπαχ και φτάνουν στον Χατζιδάκι, με ένα βλέμμα που ακουμπάει και στις άλλες τέχνες –δεν είναι τυχαίο πως ο πρώτος μέντοράς του ήταν ζωγράφος– ο Μουστάκας έχει χτίσει μια πορεία που ξεπερνάει τα όρια της μουσικής. Στη συνέντευξη, που ακολουθεί, μιλάει με ειλικρίνεια για την αγωνία πριν ανέβει στη σκηνή, για τη μοναξιά του να γράφεις, για την παιδικότητα της έμπνευσης και για τις μέρες που η δημιουργικότητα μπλοκάρει και εκείνος απλώς... πλήττει! Ο Κώστας είναι ένας άνθρωπος που θα διάλεγε τη ζωγραφική αν δεν ήταν μουσικός, ένας καλλιτέχνης που δεν κυνηγάει τη μουσική αλλά την αφήνει να τον οδηγεί.

Γάμα

Το θέατρο Sureal παρουσίασε το Γάμα του Νίκου Ρουμπάκη, μια μαύρη κωμωδία για όλα όσα μπορούν να πάνε στραβά – και τελικά θα πάνε. Στο κέντρο της παράστασης βρίσκεται μια γυναίκα που δεν ζητά πολλά: λίγα μακαρόνια με κόκκινη σάλτσα, έναν ήσυχο ύπνο και να μη συμβαίνουν όλα ταυτόχρονα. Το σύμπαν, ωστόσο, έχει άλλα σχέδια.

Το έργο ξεδιπλώνεται μέσα από έναν αιχμηρό μονόλογο. Μια τραπεζική υπάλληλος, ικανή να ξεχωρίζει τα κέρματα από τη μυρωδιά, επιχειρεί να εξηγήσει γιατί ο κόσμος δεν είναι φτιαγμένος για multitasking καταστροφών. Από την «τέλεια» πτώση από το μπαλκόνι, σχεδιασμένη με μαθηματική ακρίβεια, μέχρι τη φιγούρα μιας «βαμπίρ» μητέρας, που χαμογελά μόνο στις κηδείες, το Γ. λειτουργεί σαν ένας ιδιότυπος οδηγός επιβίωσης για όσους νιώθουν ότι έχουν γεννηθεί κατευθείαν σαράντα χρονών, με ρυτίδες, υποχρεώσεις και χρέη. Μια παράσταση για το σεξ, τα τσιγάρα, τις σφραγίδες και την αφόρητη ελαφρότητα του να τα χάνεις όλα – και παρ' όλα αυτά να επιβιώνεις για να το κοροϊδέψεις.

Μενέλαος Παλλάντιος

Συνεχίζοντας τα αφιερώματα για τους αφανείς ήρωες μιας παράστασης, σήμερα θα σταθώ στον εμβληματικό μουσουργό Μενέλαο Παλλάντιο που έδωσε το ταλέντο του και την πείρα του για τις παραστάσεις αρχαίου δράματος στο Εθνικό Θέατρο. Γεννήθηκε το 1914 στον Πειραιά και σπούδασε στην Ιωνίδειο Σχολή. Εν συνεχεία σπούδασε νομικά ενώ λίγο αργότερα συνέχισε τις μουσικές του σπουδές.

Ανάδυση

Πρωτόλειο πόνημα της Μαρίνας Καρτελιά αποτελεί η ποιητική της συλλογή Ανάδυση που κυκλοφόρησε από την Άνεμος εκδοτική.

Το βιβλίο αποτελεί μια αξιοπρόσεκτη και ώριμη συγγραφική προσπάθεια, που δεν περιμένεις να βρεις σε ένα πρώτο εκδοτικό «παιδί», και αφορά την κατάδυση του ανθρώπου ως τον πυρήνα του, τον δρόμο ως τα βάθη της ύπαρξης και τα μαθήματα-εμπειρίες που συλλέγει εκεί ώστε να αναδυθεί νέος, δηλαδή καινός, ανανεωμένος και σοφότερος. Έτσι, η συλλογή χωρίζεται στα μέρη Κατάδυση, Περιπλανήσεις, Αποσυμπίεση και Ανάδυση, με ένα επιπλέον παράρτημα που αποτελείται από δύο αγγλόγλωσσα ποιήματα.

Ο Ανδρέας Δαλδάκης Περί φύσεως: Η νέα πόλη

Τι είναι εκείνο που σας ωθεί να γράφετε;

Ανδρέας Δαλδάκης: Δεν ξέρω αν θα μπορούσα να ξεχωρίσω και να πω κάτι συγκεκριμένο. Το γράψιμο, όπως τουλάχιστον το βιώνω εγώ, είναι μέρος της καθημερινότητας. Σηκώνεσαι το πρωί, κάνεις έναν καφέ, μια βόλτα, αφήνεις τα παιδιά στο σχολείο ή κάνεις γυμναστική και μετά κάποια στιγμή θα κάτσεις να δουλέψεις. Εκείνη την στιγμή για μένα μπαίνει το γράψιμο στην ημέρα μου, η ανάγκη να δουλέψω και να εκφράσω κάτι, να φτιάξω κάτι χρήσιμο. Από εκεί και πέρα, αν αυτό που κάνουμε μας ευχαριστεί, τις περισσότερες φορές τουλάχιστον, θα το κάνουμε κι ευχάριστα.

Τι με ωθεί λοιπόν; Η ανάγκη να είμαι χρήσιμος και ευτυχισμένος. Θα μπορούσα να σας δώσω και μια άλλη απάντηση όμως. Και ποια είναι αυτή; Αυτή που θα ακολουθούσε μετά από δύο ή τρία κρασιά. Σε αυτή την περίπτωση, θα σας έλεγα ότι αυτό που με ωθεί είναι η πρόκληση του να μπορέσω να ζήσω μια ζωή όπως την φανταζόμουν μικρός. Εκείνη του ελεύθερου συγγραφέα, που γράφει, ταξιδεύει, με τον καιρό μαθαίνει όλο και περισσότερα πράγματα, το πρόσωπο του γλυκαίνει, μέχρι που γίνεται παππούς και περνάει τον καιρό του με παιδάκια ώσπου να πεθάνει χαμογελαστός. Και τότε πρώτα να τον θυμούνται γιατί έκανε τον κόσμο να γελάει και μετά να τον ξεχάσουν όλοι σαν να μην πέρασε ποτέ από αυτό τον άτιμο ντουνιά. Σας έδωσα δύο, κρατήστε όποια θέλετε, είναι και οι δύο δικές μου και αληθινές.

Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι για εσάς είναι να καταφέρετε να εκφράσετε τη σκέψη σας πάνω στο χαρτί;

Πέρα από τη θάλασσα

Το Πέρα από τη θάλασσα είναι μια συλλογή που λειτουργεί με τη λογική της προσέγγισης. Πλησιάζει αργά και χαμηλόφωνα τον αναγνώστη με εκείνη τη σιγουριά που έχει μόνο ο λόγος που έχει πρώτα δοκιμαστεί στη ζωή.

Η ποίηση της Νίκης Σιγάλα είναι βαθιά βιωματική, χωρίς να γίνεται απαραίτητα εξομολογητική. Οι στίχοι της γίνονται συνοδοιπόροι σ' ένα ταξίδι όπου ο χρόνος, η απώλεια, η μνήμη, η μητρότητα, η πίστη και η καθημερινή αγωνία της ύπαρξης συγκροτούν έναν εσωτερικό προορισμό, στον οποίο η θάλασσα λειτουργεί ως όριο και πέρασμα μαζί, από το σημείο όπου τελειώνει το οικείο και αρχίζει η ίδια η αυτογνωσία.