Όνομα μητρός Λίλιθ

Όνομα μητρός Λίλιθ, στο θέατρο Μικρός Κεραμεικός, σε κείμενο και σκηνοθεσία Μαριάντζελας Κατσιαβριά. Παίζουν: Σύλβια Ευστρατιάδου, Μυρσίνη Πετρίδη, Βασιλική Μανουσάκη, Γεωργία Αμανατίδου-Καδόγλου.

Οι τέσσερις μοίρες –Κλωθώ, Άτροπος, Λάχεσις, Τύχη– υφαίνουν τον ιστό της μοίρας, δουλεύοντας αδιάκοπα, καθορίζοντας τις ζωές των ανθρώπων. Κόβουν και κινούν το νήμα πλέκοντας ανάμεσα στις κλωστές τραγικές φιγούρες γυναικών, κραυγάζοντας την πραγματικότητα.

Η στήλη του λόγου

Πλάσματα λατρείας

Ο παγκόσμιος κύκλος των ιερών ζώων

Η κατανόηση της ζωολατρίας από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα

Μέρος 10ο [συνέχεια από το προηγούμενο]

Το αρχικό κίνητρο που κρύβεται κάτω από την ένωση ορισμένων ζώων με ορισμένους θεούς δεν μπορεί πλέον να επισημανθεί, γιατί πιθανότατα αυτές οι ενώσεις, λίγο πολύ, τυχαία αναπτύχθηκαν στους προϊστορικούς χρόνους. Οι εξηγήσεις που δίνονται στην κλασική περίοδο δεν είναι ικανοποιητικές. Ένα σημαντικότερο πρόβλημα είναι η ερώτηση, γιατί οι Αιγύπτιοι θεώρησαν τα ζώα ως ιερά όντα. Οι εξηγήσεις που δίνονται στην αρχαιότητα θα συζητηθούν κάτω από το πρίσμα ότι μόνο μερικές μπορούν να θεωρηθούν αποδεκτές σήμερα.

Δεύτερη ευκαιρία

Μαρίας Καρυτινού

Για όσους προσμένουν να

βρουν την αγάπη, έστω κι

αργά...

Το φως του απογεύματος έπεφτε γλυκά πάνω στα παλιά ξύλινα πατώματα του σπιτιού, δημιουργώντας σκιές που έμοιαζαν να χορεύουν στον ρυθμό μιας σιωπηλής μελωδίας. Η Ελένη, στα πενήντα της πλέον χρόνια, στεκόταν μπροστά στο παράθυρο της κουζίνας, κρατώντας μια ζεστή κούπα καφέ. Έξω, ο κήπος της Αθήνας μοσχοβολούσε από νυχτολούλουδα και ο θόρυβος της πόλης έφτανε στ' αφτιά της σαν ένας μακρινός ψίθυρος.

Για πολλά χρόνια η σιωπή αυτού του σπιτιού δεν ήταν γλυκιά, παρά βαριά, ασήκωτη σαν πέπλο που σκέπαζε κάθε της όνειρο. Μετά το διαζύγιο, κοντά στα σαράντα της, η Ελένη ένιωθε πως το βιβλίο της ζωής της είχε κλείσει οριστικά, αφήνοντας τις τελευταίες σελίδες του λευκές και άδειες.

Η μοναξιά είχε τη σάρκα μιας εσωτερικής παγωνιάς, ώστε ν' αναρωτιέται αν η ύπαρξή της έχει αξία, καθώς όσα γνώριζε τσακίστηκαν στο χθες. Πολλές νύχτες, ακούγοντας τραγούδια που μιλούσαν για χαμένους έρωτες, ένιωθε πως ο Θεός την είχε ξεχάσει σε μια απόμακρη γωνιά του σύμπαντος. Όμως, η πίστη της, αν και τσακισμένη, δεν είχε σβήσει, γι' αυτό και ζητούσε ένα καινούριο μονοπάτι, μια διέξοδο από το κενό που μάστιζε την καθημερινότητά της.

Η αγάπη άργησε μια μέρα

Η αγάπη άργησε μια μέρα, στο θέατρο Πτι Παλαί, της Λιλής Ζωγράφου, σε σκηνοθεσία Ένκε Φεζολλάρι με τις Ηρώ Λούπη, Ιωάννα Παγιατάκη, Λίλιαν Παλάντζα, Πολυξένη Σπυροπούλου, Δανάη Σταματοπούλου, Άννη Τσολακίδου, Μαρία Χατζηϊωαννίδου.

Θα ξεκινήσω λέγοντας ότι είναι από τις καλύτερες παραστάσεις που έχω δει φέτος μέχρι αυτή τη στιγμή που σας γράφω.

Ο Σπύρος Φλώρος Και εγένετο ειρήνη - Και εγένετο φως

Δεν είναι, υποθέτω, εύκολο και, συνήθως, δεν είναι ούτε και επιθυμητό να μιλά κανείς για το έργο του. Όταν δημιουργείς, δίνεσαι με όλο σου το είναι στο έργο σου, καταθέτεις την ψυχή σου μέσα στις λέξεις, στις νότες, στις εικόνες, στα χρώματα, στον πηλό ή στο μέταλλο. Και μετά σιωπάς. Αφήνεις το έργο σου να μιλήσει, να ψιθυρίσει ή να κραυγάσει και να πει ό,τι έχει να πει σε όποιον έχει κάτι να δει, να βιώσει, να ανακαλύψει μέσα σε αυτό. Έτσι, λοιπόν, προσπαθώντας να μιλήσω για το έργο μου, νιώθω αυτή τη δυσκολία, ίσως την επιφυλακτικότητα και τον φόβο για μία ενδεχόμενη οίηση και ναρκισσισμό που ενδέχεται να αναδίδει το γεγονός ότι μιλώ, εγώ, ο ίδιος για το έργο μου.

Τάμα

Τάμα, στο Σύγχρονο θέατρο, σε κείμενο και σκηνοθεσία Γιώργου Χριστοδούλου, βασισμένο σε πραγματικές μαρτυρίες. Παίζουν: Μαρία Προϊστάκη, Χρύσα Κοτταράκου, Φανή Παναγιωτίδου.

Ο Γιώργος Χριστοδούλου, εκτός από εξαιρετικός ηθοποιός, είναι και φοβερός σκηνοθέτης. Έχοντας δει παλαιότερες δουλειές του και ξεχωρίζοντας την παράσταση Παλιά Εθνική ήμουν σίγουρη ότι και αυτή του η παράσταση θα ήταν εξίσου αξιόλογη και φυσικά δεν απογοητεύτηκα.

Μάκβεθ

Μάκβεθ, του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, σε μετάφραση Γιώργου Χειμωνά, στο θέατρο Από Μηχανής, σε σκηνοθεσία Παναγιώτη Εξαρχέα. Παίζουν: Βαγγέλης Αμπατζής, Θανάσης Ζερίτης, Γιώργος Χριστοδούλου, Άρης Μπαλής.

Ένας αγώνας κυριαρχίας ανάμεσα στους άντρες του παλατιού. Μια μάχη ενηλικίωσης. Ο απογαλακτισμός του αρσενικού από τα στήθη της μάνας αλλά και η αποκοπή από την ίδια του την οικογένεια.

Ο Λουκάς Τσικλητάρης και η Αντιόπη

Πώς σας ήρθε η ιδέα για το βιβλίο;

Λουκάς Τσικλητάρης: Η σύλληψη της «Αντιόπης» δεν προήλθε από μία ξαφνική έμπνευση της στιγμής. Ωρίμασε και «κατασκευάστηκε» στον νου μου στο πέρασμα του χρόνου, συνθέτοντας τις γνώσεις μου από τις σπουδές μου, το υλικό από τα αναγνώσματά μου (φυσική, λογοτεχνία, ψυχολογία, ιστορία), τις προσωπικές κι επαγγελματικές μου εμπειρίες. Όλα αυτά διαμόρφωσαν την αντίληψή μου. Καίριο ρόλο έπαιξε εδώ και η προετοιμασία μου για την εισαγωγή στην Εθνική Σχολή Δημόσιας και Αυτοδιοίκησης, όπως και η αποφοίτησή μου απ' αυτή, χάρη στην οποία μελέτησα και την πολιτική επιστήμη, τη δημόσια διοίκηση, την οργάνωση και λειτουργία του κράτους. Επίσης, επειδή η «Αντιόπη» είναι ένα φουτουριστικό δυστοπικό μυθιστόρημα, με φόντο πολλαπλές κρίσεις, με ενέπνευσαν τα βιώματά μου από τη μακροχρόνια ελληνική οικονομική κρίση, καθότι ως millennial την έζησα έντονα, οι εμπειρίες από την περίοδο του κορωνοϊού και την κλιματική κρίση. Είμαι ένα ανήσυχο πνεύμα, που διαβάζει και προβληματίζεται για τα συμβαίνοντα και την επικαιρότητα. Έτσι, δεν θα μπορούσα να μην εντάξω, με μία κριτική ματιά, όσα έχουμε ζήσει και ζούμε σήμερα, τα οποία προσπάθησα νοητά να προβάλω στο αύριο, να δείξω το πώς οραματίζομαι τον κόσμο μας στο κοντινό μέλλον.

Πού γράψατε το βιβλίο σας;

Στέλιος Καλογερόπουλος

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1949. Η φωτογραφία είναι από το πρόγραμμα της θεατρικής παράστασης «Καημένε μου Μάρικ» (του Αλεξέι Αρμπούζοφ, θέατρο Αθηνά, 1977-1978).

Δόξα (sin)

Μια θεατρική ομάδα με το όνομα Ταράτσα, με πολλές ανησυχίες, από την Θεσσαλονίκη, φιλοξενείται από το θέατρο Δρόμος, για λίγες παραστάσεις, θέλοντας να γνωρίσει και στο αθηναϊκό κοινό τον τρόπο που χειρίζεται, από το μηδέν, παιχνίδια ρόλων για να ξεκινήσει η κατασκευή ενός έργου επί σκηνής.

Το έργο που παρακολούθησα ονομάζεται Δόξα (sin) και είναι ένα μυθοπλαστικό διήγημα της Σοφίας Αλεβιζάτου που περιέχει αρκετά στοιχεία από αληθινές μαρτυρίες για σεξουαλική κακοποίηση από την Ορθόδοξη Εκκλησία.