Από πού κι ως πού «Από πού κι ως πού»;

Σήμερα κλείνουμε έναν χρόνο εδώ στο αγαπημένο κουκκιδάκι.

Κι αφού ευχαριστήσουμε από καρδιάς γι' αυτή τη θερμή φιλοξενία ήρθε η ώρα να δούμε...

Από πού κι ως πού βγήκε η φράση Από πού κι ως πού;

Ο μεγάλος μας λαογράφος Νικόλαος Πολίτης δημοσίευσε στην εφημερίδα Εστία του 1885 τον ακόλουθο μύθο:

Δώδεκα και ένα ψέματα

Αλλότρια ψέματα για εμάς τους ίδιους

Τα ενδιαφέροντα βιβλία, τα σημαντικά, εμπνέουν· είναι φωτιά. Πυροδοτούν μια φλόγα μέσα μου κι αρχίζω να καίγομαι· να καίω λέξεις, τύπους, πνεύματα, τόνους άτονους, άξεστους παρατατικούς και μελλοντικούς μέλλοντες. Κάπως έτσι ένιωσα διαβάζοντας τα εξαιρετικά αυτά μικρά διαμάντια· τα Δώδεκα και ένα ψέματα του Αλέξανδρου Αδαμόπουλου, σε ένα κομψό και ιδιαίτερα επιμελημένο μικρό βιβλίο των εκδόσεων Οδός Πανός, με εξώφυλλο και σκίτσα της Σάντρας Χρήστου και πρόλογο της Μαργαρίτας Καραπάνου.

Να ταξιδεύω ελεύθερη

Ευαγγελίας Αλιβιζάτου

Να ταξιδεύω ελεύθερη

Χωρίς τις κλειδαριές μου,

να ζήσουμε όλες τις στιγμές

δίχως καθόλου αποσκευές.

Να εξερευνούμε θάλασσες,

σπηλιές και αστερίες!

Να ζήσουμε το μαγικό

του χρόνου το ονειρικό.

Κιάρα ή Το τρίλημμα

Από καιρό είχα στον νου μου να γράψω ένα βιβλίο που θα μιλούσε για τη νιότη μου, τα φοιτητικά μου χρόνια, τους πρωτογονισμούς του εκπαιδευτικού συστήματος, την έλλειψη ανέσεων που δεν τη βιώναμε ως στέρηση γιατί δεν τις είχε κανείς, τη μικροπρέπεια, το κουτσομπολιό, που αν δεν κατάφερνες να το χειριστείς σωστά, μπορούσε να σου καταστρέψει τη ζωή. Και όλα αυτά μέσα σε μια ατμόσφαιρα ευφορίας, πολιτιστικής έξαρσης, παθιασμένων ερώτων... οι μπουάτ, το Νέο Κύμα, η Αρλέτα, η Χωματά, ο Βιολάρης με το δελφινοκόριτσο και στο χέρι το βερμουτάκι.

Yes, Aurora (InsideOut, 2026)

Όλα είναι μάλλον μέσα στο κουτί, παρά έξω απ' αυτό!

Το νέο άλμπουμ των Yes, το 24ο τους και το τρίτο μέσα στα τελευταία πέντε χρόνια, έρχεται γεμάτο με όλα όσα θα περίμενε κανείς από τους γερασμένους prog-rockers, αλλά χωρίς πολλά περισσότερα.

Το Aurora είναι εντυπωσιακά μιξαρισμένο και mastered, τεχνικά άρτιο και σχετικά οικονομικό, τραγούδισμα και παίξιμο, με μια αίσθηση λιτότητας που δεν υπήρξε πάντα χαρακτηριστικό του είδους και μια γενικά ευχάριστη, αν όχι πραγματικά συναρπαστική, συνοχή.

Στη δέσποινα

Γιώργου Αλεξανδρή

Στης νύχτας την πρόσχαρη και ανοιχτή αγκαλιά,

κόρη του ουρανού και αδελφή των άστρων

με μάτια βαθυγάλαζα και χείλη ροδοκόκκινα,

την απλωσιά του ουρανού απλώνεις παραπέρα

το μικροστένεμα της γης πιο δώθε το σιμώνεις,

να είναι μάγεμα η ζωή κι αγκάλιασμα οι πόθοι.

Αντιγόνη

Αντιγόνη του Σοφοκλή, σε σκηνοθεσία Θέμη Μουμουλίδη, σε καλοκαιρινή περιοδεία με τους: Λένα Παπαληγούρα, Ηλία Μελέτη, Μιχάλη Οικονόμου, Θανάση Δόβρη, Γιώργο Νούση, Ιφιγένεια Καραμήτρου, Νάνσυ Μπούκλη, Ιώβη Φραγκάτου, Βαγγέλη Σαλευρή, Λένα Μποζάκη.

Το ΟΧΙ της Αντιγόνης είναι η απόλυτη κατάφασή της στη ζωή, μια ζωή άξια να βιωθεί.

Άγγελος Αντωνόπουλος

Γεννήθηκε στον Πειραιά στις 16/1/1932. Η φωτογραφία είναι από το πρόγραμμα της θεατρικής παράστασης «Ο έρωτας των τεσσάρων συνταγματαρχών» (του Πίτερ Ουστίνωφ, θέατρο Άλφα, 1969-1970).

Δεύτερη φωνή II: Δηλήδονες

ΥΓ. 2

Φίλε Σωτήρη,

Είσαι μια στάση στο δρόμο των μεθυσμένων, ένα στιχάκι χαραγμένο στο μυαλό του ξενιτεμένου, μια σιωπή μπρος στον φόβο της έξωσης, ουρλιαχτό στην στιγμή της αδικίας, το κλάμα του μικρού παιδιού, αποκομμένου από το μητρικό στήθος, ένα ποτήρι νερό γεμάτο άλατα για τον διψασμένο, τ' αγκάθι στο πίσω μέρος του καύκαλου, η βρομισμένη ανάσα στο μπαρ της φρίκης, τα μισά λόγια και οι υπεκφυγές από την υπέρβαση. Στέκεις βουβός μες στο σκοτάδι αγκαλιά, έχοντας την κιθάρα σου, γρατζουνάς ένα τραγούδι των Pink Floyd και καταπίνεις τα δάκρυα καθώς στάζουν από τα ρουθούνια σου. Είναι το κλάμα για σένα παρηγοριά στον σκοτεινό κόσμο των εμμονών. Όνειρα και γέλια, τα τύμπανα της λαχταράς, φιλιά στους μαστούς των ηδονών. Το σουλούπι σου μια κυρτωμένη ανάσα στην αγκαλιά του περιθωρίου τείνει στο μηδέν ή στο όμικρον, ένα πεφταστέρι καίγεται μέσα σου, κλειδώνεις πόρτες, παράθυρα, ανοίγεις την καρδιά σου και ουρλιάζεις στο κενό της μαστουριάρικης ψυχής σου. Σώπα, όπου να 'ναι θα τσιρίξουν οι σειρήνες... αυτή η μολυσμένη ατμόσφαιρα ανήκει στον καθένα... το δηλητήριο είναι κοινό αγαθό μπρος στον μαζικό θάνατο των σαστισμένων.

Θυγατέρα: Το κορίτσι με τα κόκκινα μαλλιά

Είχαμε 2023 όταν διάβασα τη Μάμουσα: Η φωνή της σιωπής του Βασίλη Κασσάρα και ακόμα υπάρχει ο αντίκτυπός του μέσα μου από αυτή την βασανισμένη ηρωίδα που δραπετεύει από το πατρικό της στα Κύθηρα προς αναζήτηση μιας ανθρώπινης πορείας ζωής. Τότε, θυμάμαι, είχα υπογραμμίσει το γεγονός ότι δεν θα περίμενα τόσο καλή σκιαγράφηση της γυναικείας ψυχολογίας από έναν άντρα αλλά ούτε κι έναν άντρα να περιγράφει τόσο παραστατικά άντρες-τέρατα· στοιχεία που θα περίμενα από μια γυναικεία γραφίδα και που με εντυπωσίασαν ένεκα της καλής αφηγηματικότητας του δημιουργού.

Φέτος, λοιπόν, ήρθε στα χέρια μου η Θυγατέρα του ιδίου [και τα δύο κυκλοφόρησαν από τις εκδόσεις Έξη] και έχοντας την εμπειρία του προηγούμενου κατά νου, ήμουν αρκετά σίγουρη ότι θα διαβάσω κάτι αξιόλογο που θα επιβραβεύσει τον χρόνο μου. Δεν έπεσα έξω, φυσικά, αλλά ένιωσα ακόμα πιο εντυπωσιασμένη από εκείνον ενώ και σε αυτό το μυθιστόρημα πρωταγωνιστεί μία γυναίκα που σχετίζεται με το νησί των Κυθήρων και περνάει πολύ πολύ δύσκολες –γεμάτες βία και κακοποίηση– καταστάσεις στη ζωή της.