Η εμβληματική αισθητική εξέγερση του Ζερικώ

Ο Ζαν-Λουί-Τεοντόρ Ζερικώ (Jean-Louis-Théodore Gericault) γεννήθηκε το 1791 στη Ρουέν. Η εύπορη οικογένεια του μετακόμισε στο Παρίσι και ο νεαρός Ζερικώ φοίτησε στο Αυτοκρατορικό Λύκειο. Αρχίζει το 1808 να φοιτά στο ατελιέ του Carle Vernet, ζωγράφου ειδικευμένου σε σκηνές μάχης, κυνηγιού και ιπποδρομιών. Δύο χρόνια μετά έγινε μαθητής του επιτυχημένου ζωγράφου της εποχής Πιέρ-Ναρκίς Γκερέν. Παράλληλα, περνούσε πολλές ώρες μελέτης στο Λούβρο και σχεδίασε αντιγραφικά χωρίς να πειθαρχεί στους κλασικιστικούς κανόνες. Εκθέτοντας το 1812 στο Σαλόν το έργο Αξιωματικός έφιππος της αυτοκρατορικής φρουράς εφορμά κέρδισε το χρυσό μετάλλιο και τον θαυμασμό του μετρ Ζαν-Λουί Νταβίντ.

Εκκλησιάζουσες

Εκκλησιάζουσες: Γυναίκες στην εξουσία του Αριστοφάνη, σε σκηνοθεσία Θέμη Μουμουλίδη. Παίζουν: Χρήστος Χατζηπαναγιώτης, Μαρίνα Ασλάνογλου, Κωνσταντίνος Ασπιώτης, Ίντρα Κέιν, Φοίβος Ριμένας, Δήμητρα Βήττα, Μαρία Κυρώζη, Διονυσία Μπαλαμώτη, Ερωφίλη Παναγιωταρέα, Αναστασία Τζελέπη.

Ο Αριστοφάνης είναι πασίγνωστος για τον καυστικό λόγο του, τον τρόπο που χειρίζεται τη σάτιρα και το πώς διακωμωδεί καταστάσεις.

Περί φύσεως: Η νέα πόλη

Είναι πάντα δύσκολο να μιλάς για κάτι δικό σου, για κάτι που έχεις φτιάξει, όχι μόνο επειδή θα έπρεπε το ίδιο το έργο να αρκεί και να μην υπάρχει ανάγκη περαιτέρω εξηγήσεων, αλλά κυρίως επειδή η ομιλία στο πρώτο πρόσωπο κρύβει συχνά κινδύνους, μπορεί να οδηγήσει σε παρεξηγήσεις, ακόμα και σε κατηγορίες. Ο κίνδυνος της αυτοπροβολής, της απόλυτης έκθεσης, η κατηγορία της αυταρέσκειας, και αν κάποιος ξεχαστεί ή δεν προσέξει και περιπλανηθεί μακριά από το όριο, ακόμα και η ύβρις δεν απέχει πολύ.

Προφανώς και πρέπει να είμαστε περήφανοι για όσα κάνουμε και να εκτιμάμε τα έργα μας, να παραμένουμε ευαίσθητοι απέναντι σε κάθε τι που παράγουμε κι έρχεται από την ψυχή, αλλά πάντα αυστηρά και μετρημένα.

Το ζεϊμπέκικο της Κατίνας

Μετά τα Αντίπαλοι στην αγάπη και Χωρίς δίχτυ ασφαλείας, που είχα διαβάσει χρόνια πριν, έφτασε στα χέρια μου και αυτό το μυθιστόρημα της Πένυς Παπαδάκη, που κυκλοφόρησε από την Άνεμος εκδοτική σε νέα, αναθεωρημένη έκδοση.

Το ζεϊμπέκικο της Κατίνας βασίζεται σε αληθινή ιστορία –σύμφωνα με το εξώφυλλο– αλλά έτσι κι αλλιώς βασίζεται σε όλη τη σύγχρονη Ιστορία της χώρας αφού η ιστορία της οικογένειας της κεντρικής ηρωίδας του ξεκινά από τη Μικρασιατική καταστροφή και η ζωής της ίδιας της Κατίνας φτάνει ως τις αρχές του 21ου αιώνα – ενδεχομένως και πιο πέρα.

Η ποιητική γραφή της Νανάς Ησαΐα

Σταχυολογίες από τη λογοτεχνική της υφή

Η λογοτεχνική γραφή της Νανάς Ησαΐα αναπτύσσεται ως μια επίμονη συνομιλία με τα όρια της ύπαρξης, με τις απώλειες, τη μνήμη, τον έρωτα και τη μοναξιά. Μέσα από την ποίησή της αναδύεται μια δημιουργός που, παρά τη διάψευση και τη φθορά που σημαδεύουν τον κόσμο της, εξακολουθεί να αναζητά μια χαραμάδα φωτός, μια δυνατότητα αναγέννησης.

Η ποιητική της φωνή δεν επιδιώκει να εξωραΐσει την πραγματικότητα, ούτε να αποκρύψει τις ρωγμές της ανθρώπινης εμπειρίας. Αντίθετα, στρέφεται προς αυτές με τόλμη και ειλικρίνεια, επιχειρώντας να τις μετατρέψει σε υλικό ποιητικής δημιουργίας.

Ο κατά φαντασίαν ασθενής

Οι πολύ γνωστές για τις μεγάλες παραγωγές θεατρικές επιχειρήσεις Τάγαρη παρουσιάζουν ακόμα μία μεγάλη παραγωγή με εκλεκτούς ηθοποιούς επί σκηνής που θα ταξιδεύσει ανά την Ελλάδα το 2026 και που παρακολούθησα στο θέατρο Πέτρας στην Πετρούπολη, μετά από τις προσκλήσεις που μου διέθεσε η υπεύθυνη επικοινωνίας Μαρκέλλα Καζαμία – παρούσα σε πολλές και εξαιρετικές παραστάσεις με ευγένεια και προθυμία να διευκολύνει κάθε φορά που της ζητώ πρόσκληση.

Ρωμαίος και Ιουλιέτα

Ένα από τα τελευταία έργα του μεγάλου μας συγγραφέα Μποστ, Ρωμαίος και Ιουλιέτα, παρακολούθησα στο σινεμά Alex στο Πόρτο Ράφτη μετά την πρόσκληση που μου διέθεσε η υπεύθυνη επικοινωνίας Ελένη Λιλή και την ευχαριστώ πολύ για αυτό.

Του λόφου το παράπονο

Ευαγγελίας Αλιβιζάτου

Στο λόφο στέκομαι θαρρείς και θα γείρω

μπροστά το κουρασμένο μου κορμί.

Βράχια με τσακισμένα όνειρα και τούτα.

Ορθώνω ανάστημα, σαν ηρωίδα του τότε.

Τότε.. που οι γυναίκες ήταν και άνδρες μαζί.

Δεν ήταν σκλάβες... όργωναν, ζύμωναν,

σε μια λεκάνη όλα τους τα όνειρα.

Οι πρώην

Η Ελπίδα, η Άννα, η Χρυσάνθη και η Μαρίνα, είναι τέσσερις γυναίκες, πρώην σύζυγοι πια, μιας παρέας φίλων και παλιών συμμαθητών. Πλέον είναι κολλητές και ουδεμία σχέση έχουν με τους συζύγους τους. Η σχέση τους στην αρχή ήταν τυπική και η παρέα τους περιστασιακή, μα όταν έμειναν μόνες, κούμπωσαν μεταξύ τους και, πια, η καθεμιά αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της άλλης. Μεταξύ τους υπάρχει μία αστυνομικός, μία ευσυνείδητη φιλόλογος, μία ταξιδιωτική πράκτορας και μία αναλύτρια μοριακής βιολογίας.

Αποφάσισα να μην συνδέσω τα πρόσωπα με το επάγγελμά τους και δη τα χαρακτηριστικά τους. Θα μοιραστώ μαζί σας πολλά από στοιχεία τους, μα ασύνδετα με τα πρόσωπά τους, για να κεντρίσω περισσότερο το ενδιαφέρον του αναγνώστη.

Μίλτος Σαχτούρης

Ο Μίλτος Σαχτούρης υπήρξε από τους σπουδαιότερους και σημαντικότερους Έλληνες ποιητές κατά τη διάρκεια της μεταπολεμικής περιόδου.

Γεννήθηκε το 1919 στην Αθήνα, η καταγωγή του ήταν από την Ύδρα και προέρχονταν, από το γένος του πατέρα του, από την υδραίικη οικογένεια των Σαχτούρηδων· ήταν επίσης δισέγγονος του ναυάρχου του '21 Γιώργη Σαχτούρη.