Από πού κι ως πού Φεβρουάριος;

Σήμερα θα μπορούσε ο μήνας να έχει 29. Γιατί όμως αυτός ο μήνας έχει μόνο 28 μέρες; Αναρωτηθήκατε ποτέ;

Αν ναι, σήμερα θα βρείτε την απάντηση στην πολυπόθητη ερώτηση.

Αν όχι, σήμερα θα μάθετε την άχρηστη πληροφορία της ημέρας.

Από πού κι ως πού δίσεκτο έτος και Φεβρουάριος;

Να τα πιάσουμε τα πράγματα από την αρχή.

Οι Ρωμαίοι ήταν οι πρώτοι που έκαναν σοβαρή δουλειά παραλαμβάνοντας το μυθικό ημερολόγιο του ιδρυτή της Ρώμης Ρωμύλου που είχε τους εξής 10 μήνες:

Martius 31 μ. (μήνας του Άρη, Mars),

Aprilius 30 μ. (μήνας της Αφροδίτης, Apru),

Maius 31 μ. (μήνας της Μαίας, Maia),

Iunius 30 μ. (μήνας της Ήρας, Juno),

Κική Δημουλά

Η Κική Δημουλά υπήρξε μια εξέχουσα προσωπικότητα, πολυγραφότατη και πολυβραβευμένη, που έμεινε στη Ιστορία ως ποιήτρια της δεύτερης μεταπολεμικής περιόδου. Η δημοτικότητά της είναι πολύ μεγάλη. Ευτύχησε να κερδίσει το αναγνωστικό κοινό που έβρισκε αγαλλίαση και παρηγοριά στην ποίησή της ενώ βρισκόταν ακόμα εν ζωή. Το ποιητικό της έργο αγκαλιάστηκε από μεγάλη μερίδα του αναγνωστικού κοινού που κατέταξε την Δημουλά ως μία από τις μεγαλύτερες ποιήτριες που έβγαλε ποτέ η χώρα. Η παρακαταθήκη που μας άφησε είναι μεγάλη και ανυπολόγιστη και συνεχίζεται να διαβάζεται από τους ανθρώπους που την έχουν αγαπήσει μέσα από τους σπουδαίους στίχους της αλλά την ανακαλύπτουν συνεχώς και καινούργιοι αναγνώστες, η νέα γενιά. Έχουν μελοποιηθεί πολλά από τα ποιήματά της γνωρίζοντας και εκεί στίχοι της την καθολική αποδοχή.

Η κουρτίνα

Delo Isufi

Θυμάμαι το παράθυρό σου εκεί

με κοιτούσες απ' την κουρτίνα πίσω

κι ένα όνειρο, κρυφό σαν προσευχή

μες στο μυαλό μου να σε ζωγραφίσω!

Παραμυθοχώρα

Άννας Ζανιδάκη

Μικροί μεγάλοι, χρόνια τώρα, ήθελαν να την επισκεφθούν μαθαίνοντας τι ήταν εκείνο που είχε κινήσει την περιέργεια του Τάγματος των Γραφών και είχαν κάνει τόσο μεγάλο ταξίδι.

Το τάγμα αυτό δεν ήταν παρά τρεις φίλοι, συνεργάτες, που ήθελαν να ομορφαίνουν τον κόσμο και να σβήσουν κάθε μουντό χρώμα από τον χάρτη της καρδιάς τους και το καβαλέτο της ψυχής τους.

Η ψυχή τους ήταν γεμάτη αλήθεια, καλοσύνη, αξιοπρέπεια αλλά, κυρίως, και οι τρεις από την αρχή κατάλαβαν πως ήταν γεννημένοι ο ένας για τον άλλον, στο να ενωθούν, να βοηθήσουν, αλλά κυρίως στο να κατανοούν ο ένας τη θέση του άλλου.

Στα βιβλία που κυκλοφορούσαν κάτω στη γη, απ' όσο θυμάμαι, αυτό λέγεται ενσυναίσθηση και τη συναντάς πολύ δύσκολα.

Σκεφτείτε πόσο δύσκολο είναι να τη βρούμε εδώ, που τα συναισθήματά μας είναι παγωμένα και, κυρίως, που οι καρδιές μας είναι πέτρινες.

Μνήμη τρελή

Γιώργου Αλεξανδρή

Μνήμη τρελή,

μνήμη αδέσποτη του καημού κι απείθαρχη του χρόνου,

υπέκυψες στον πειρασμό, σαν μου 'πε εφηβάκι

και μ' έσμπρωξες παιδί να πλανηθώ,

έφηβος να παλιννοστήσω,

στις παλιές και έρημες των προσδοκιών αφετηρίες

και στις πλημμυρισμένες των ονείρων κοίτες,

τότε που ασυντρόφευτος την αποζητούσα,

ανιχνεύοντας τη μορφή της σ' όλους τους δρόμους

Πώς αγαπάν ένα χρυσόψαρο

Ποιήματα καθημερινά, ρεαλιστικά, γραμμένα σε απλό και άμεσο λόγο. Ο Θάνος Καπλάνης δημιουργεί με τους στίχους του μικρές ιστορίες και υπέροχες εικόνες.

Ο ταλαντούχος και πολλά υποσχόμενος συγγραφέας, στην πρώτη του ποιητική απόπειρα, μας παρασύρει σε έναν μαγικό κόσμο τόσο άγνωστο αλλά και τόσο γνώριμο ταυτόχρονα.

Ο χορός του θανάτου

Από το αγαπημένο θέμα του Στρίντμπεργκ, η πάλη ανάμεσα στα δύο φύλα. Ποιος κερδίζει και ποιος χάνει. Ποιος θα γίνει νικητής ή, για να το πούμε καλύτερα, ποιος γεννήθηκε νικητής και ποιος είναι αυτός που θα χάσει. Μήπως χάνει, ανάμεσα σε αυτή την πάλη, αυτός που αγαπάει πιο πολύ; Ή μήπως δεν υπάρχει καθόλου αγάπη;

Ο λοχαγός Έντγκαρ είναι παντρεμένος με την Άλις. Μια γυναίκα που βαριέται και πλήττει κοντά του. Ο χορός του θανάτου, μπορεί να είναι και ο χορός της ζωής. Μιας ζωής όμως που δεν θυμίζει σε τίποτα αγάπη ή που θυμίζει την αγάπη που θέλουν αυτοί οι δύο ήρωες να ζουν. Άλλωστε, ο σύζυγος έχει σκοπό να γιορτάσει τους γάμους τους, κάτι που ίσως δεν θέλει ούτε να θυμάται η γυναίκα του.

Ματωμένο φεγγάρι

Ελένης Σταθοπούλου

Φεγγάρι ματωμένο

στη σκιά της γης βολτάρει

με κόκκινο βαθύ το χρώμα,

διαθλώντας του πολέμου

Η αγάπη θάφτηκε στον χρόνο

Μαρίας Καρυτινού

Η αγάπη την έσπρωξε να σκεφτεί τη μοναξιά του, το δικό του μονοπάτι που αντιλαμβανόταν πως δεν θα 'χε γυρισμό. Ήταν ένας δρόμος χωρίς επιστροφή. Ήταν όλα όσα ζητούσε και πόθησε μέχρι τώρα, αλλά δεν τόλμησε να του αποκαλύψει ποτέ μέχρι πρότινος. Φοβόταν την αντίδρασή του, τις ελπίδες που ίσως κρατούσε ακόμη μέσα του, αλλά για κείνη ήταν φρούδες, δουλοπρεπείς, άκαρπες. Έμεινε ξάγρυπνη και τούτη τη νύχτα. Τον ονειρεύτηκε να είναι δικός της κι όταν ξύπνησε είδε με λύπη πως δεν είχαν μέλλον, κοινό προορισμό. Γι' αυτό και έμεινε συλλογισμένη, κοιτάζοντας μέσα στον θάλαμο του νοσοκομείου το σώμα του πάνω στο στρώμα. Εκείνη, η γυναίκα του, ήταν εκεί.

Ξαγρυπνούσε μαζί του. Του κρατούσε το αδύναμο χέρι του. Η ίδια δεν είχε τίποτα να του προσφέρει, παρά μόνο αγάπη κι ένα χάδι, ένα προσωρινό βάλσαμο… τίποτε άλλο. Στάθηκε, για ώρα, πολύ έξω από την πόρτα του θαλάμου, κοιτάζοντας το θολό τζάμι κι ακούγοντας τον ψίθυρο των λέξεων της άλλης γυναίκας. Χάιδεψε με το βλέμμα της το πρόσωπό του, τα χέρια του, τις σκέψεις του που 'ταν σκόρπιες, χωρίς προορισμό.

Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ

Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ, στο θέατρο Ζίνα, του Έντουαρντ Άλμπι, σε σκηνοθεσία του αγαπημένου μου Σωτήρη Τσαφούλια, με τους Βλαδίμηρο Κυριακίδη, Έφη Μουρίκη, Σπύρο Σταμούλη, Ελεάνα Στραβοδήμου.

Δύο ζευγάρια περνούν το βράδυ τους στο σπίτι του ενός ζευγαριού. Ο ψυχολογικός πόλεμος που υφίστανται όλοι τους ακραίος και ανελέητος. Κινούν τα νήματα ανάμεσα στο τραγικό και το κωμικό με τους ήρωες να δημιουργούν ψευδαισθήσεις για να αντέξουν την σκληρή πραγματικότητα. Το χιούμορ τους ακραίο.