Υπόθεση Πολέτη

Επιτέλους!

Ήρθε ένα αστυνομικό μυθιστόρημα με έντονο νουάρ στοιχείο –πόσο μου αρέσουν αυτές οι ιστορίες!– και αισθηματικό υπόβαθρο που να έχει τις ολόδικές του ιδέες, χωρίς κλασικά κλισέ, χιλιοειπωμένα σχήματα, προβλεπόμενους χαρακτήρες ή εξελίξεις, τετριμμένα κ.ο.κ. – το πιάσατε.

Το πρώτο βιβλίο του Νίκου Μαριώτη Υπόθεση Πολέτη, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Βακχικόν, προσφέρει μια αξιοσημείωτη αναγνωστική εμπειρία και δείχνει μία πένα με δικό της στιλ που έχει να δώσει πολλά πράγματα λογοτεχνικά.

Ο Μεσσίας

Η ιστορία γράφεται με αίμα και διαβάζεται με κομμένη την ανάσα

Η ιστορία γράφεται με αίμα και διαβάζεται με κομμένη την ανάσα γράφει στο εξώφυλλο του βιβλίου και αυτό το ανακαλύπτει ο αναγνώστης όταν ολοκληρώσει την ανάγνωση αυτού του συναρπαστικού αστυνομικού μυθιστορήματος.

Στέφανος Ληναίος και Έλλη Φωτίου

Ο Στέφανος Ληναίος και η Έλλη Φωτίου γνωρίστηκαν το 1957. Στις φωτογραφίες, δημοσίευμα του περιοδικού Σινεμά (1/3/1966).

Γυναίκες οργανοπαίκτριες ανά τους αιώνες

Από τις αρχαίες αυλητρίδες, στις μεσαιωνικές τροβαδούρους και τις σύγχρονες οργανοπαίκτριες παραδοσιακών οργάνων

Χρυσούλας Διπλάρη

Ιωάννα Ρήγα (σαντούρι)

Η Ιωάννα Ρήγα ξεκίνησε να παίζει πιάνο από πολύ μικρή ηλικία, μόνο και μόνο γιατί υπήρχε στο σπίτι της γιαγιάς της. Ήταν μόλις τεσσάρων ετών. Αργότερα όμως, στο μουσικό σχολείο της Παλλήνης όπου φοίτησε, συναντήθηκε με το σαντούρι και η συνάντηση αυτή υπήρξε καθοριστική για το μουσικό της μέλλον.

Άρχισε να παίζει επαγγελματικά στα 18 της, έχοντας πολύ άγχος για το πως θα την αντιμετωπίσουν οι συνάδελφοι και το κοινό, αλλά τελικά δεν αντιμετώπισε προβλήματα στο ξεκίνημά της και φυσικά είχε και την συμπαράσταση του δασκάλου της Παναγιώτη Βέργου.

«Έχω αισθανθεί μειονεκτικά, επειδή είμαι γυναίκα. Επικρατεί μια άποψη ότι οι γυναίκες δεν αναπτύσσουν δεξιοτεχνία αντίστοιχη των ανδρών και όταν μια γυναίκα παίζει δυναμικά, θα ακουστεί συχνά η φράση: αυτή παίζει σαν άντρας, γι' αυτό είναι καλή. Ωστόσο σήμερα, μετά από 16 χρόνια στον χώρο, είμαι ευγνώμων για κάποιες συνεργασίες με άντρες μουσικούς, οι οποίοι μου έχουν φερθεί με πολύ σεβασμό.

»Όσον δε αφορά στις διακρίσεις των αμοιβών, εξαρτάται από τη συνθήκη. Σε κάποιες δουλειές αμείβομαι το ίδιο, σε κάποιες όχι. Νομίζω πως η αμοιβή εξαρτάται από το πόσο εδραιωμένος είναι κάποιος στον χώρο. Επίσης, οι τραγουδιστές αμείβονται συνήθως πολύ περισσότερο από τους οργανοπαίκτες», μας εξομολογείται η Ιωάννα.

Παρ' όλα αυτά, το μέλλον για τις γυναίκες του χώρου δείχνει ευοίωνο, αρκεί οι γυναίκες να είναι προσεκτικές σε σχέση με το «φαίνεσθαι» που επιτάσσει η σημερινή κοινωνία και να δώσουν μεγαλύτερη σημασία στην ουσία, ώστε να αναδυθεί η γυναικεία ματιά περί μουσικής και όχι μόνο.

Η Ιωάννα Ρήγα, τελειόφοιτη του τμήματος Λαϊκής και Παραδοσιακής Μουσικής στην Άρτα, έχει την άποψη πως «για να έχει μέλλον η παραδοσιακή μουσική, χρειάζεται να έχει κανείς επίγνωση για το τι σημαίνει παράδοση και να μην αναπαράγεται απλά ως φολκλορικό γεγονός, που θυμίζει την στείρα παρουσίαση ενός μουσειακού εκθέματος».

Η Ιωάννα, που καταπιάνεται με διάφορα είδη μουσικής απ' όλο τον κόσμο, θα ήθελε να βιώνει μια πιο ουσιαστική σχέση με τους ομότεχνούς της και να μην συναντιέται απλώς «διεκπεραιωτικά» μαζί τους, απλά για να «βγει το πρόγραμμα». Θα ήθελε «να συναντιούνται τα βλέμματα και να δονούνται οι ψυχές και η καρδιά ν' ανοίγει» κι όχι απλώς να παίζουν μαζί για να πουν ιστορίες ανθρώπων που έζησαν κάποια μακρινή εποχή, της οποίας οι ίδιοι στερούνται βιωμάτων.

Μας λέει επίσης κάτι πολύ σημαντικό: «Ζούμε στην εποχή της φίρμας, ο στόχος είναι να φτιάξουμε ένα καλό όνομα για να μπορέσουμε να σταθούμε και να ελέγχουμε τα πράγματα. Το κουμάντο το κάνει ο διάσημος τραγουδιστής ή ο διάσημος οργανοπαίκτης. Θα ήθελα, λοιπόν, να αλλάξω εγώ πρώτα τη δική μου νοοτροπία και να πάψω να ασχολούμαι με το ποιος κάνει κουμάντο, μπας και θυμηθούμε ότι παίζουμε μουσική και ότι δεν κάνουμε μουσική. Το κουμάντο και η φίρμα δεν χωρούν στην τέχνη, την αφυδατώνουν, με αποτέλεσμα να την μετατρέψουν σε άνυδρο, στείρο έδαφος, το οποίο παύει σιγά σιγά να καρποφορεί.».

Και ως επιστέγασμα του μεστού της λόγου, η ευχή και τ' όνειρό της: «Να κοιταζόμαστε στα μάτια και να μοιραζόμαστε το παρόν διαμέσου του μεγαλείου της μουσικής...».

Copyright © Χρυσούλα Διπλάρη All rights reserved, 2026

Πρώτη δημοσίευση

Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου

Το δοκίμιο της Χρυσούλας Διπλάρη Γυναίκες οργανοπαίκτριες ανά τους αιώνες: Από τις αρχαίες αυλητρίδες, στις μεσαιωνικές τροβαδούρους και τις σύγχρονες οργανοπαίκτριες παραδοσιακών οργάνων εκδόθηκε στο koukidaki.gr τμηματικά κάθε Δευτέρα από τις 4 Μαΐου 2026. Ξεκινήστε από εδώ ή διαβάστε το επόμενο στις 29 Ιουνίου.

Το καμαρίνι της Αλίκης Βουγιουκλάκη

Στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, εκεί όπου άρχισαν όλα, θα βρίσκεται από εδώ και στο εξής το καμαρίνι της εθνικής μας σταρ Αλίκης Βουγιουκλάκη. Δίπλα στον πατέρα του παιδιού της Δημήτρη Παπαμιχαήλ.

Στον Πειραιά ξεκίνησε τη θεατρική της καριέρα το 1953, μικρό κορίτσι, όπου εμφανίστηκε στην παράσταση Ο κατά φαντασίαν ασθενής του Μολιέρου. Εκεί έδωσε και την τελευταία της παράσταση το 1996, τΗ μελωδία της ευτυχίας.

Ανα-τίναξε την ανθισμένη αμυγδαλιά

Ανα-τίναξε την ανθισμένη αμυγδαλιά, στο θέατρο Άλσος.

Ό,τι πρέπει για τις ζεστές Τετάρτες του καλοκαιριού.

Η πτώση της ανόδου

Ευαγγελίας Σιμιτσοπούλου

Μια κουκκίδα

σε άπατο σκοτεινό πηγάδι.

Γιγάντιες οι φιγούρες

που θωρούν την πτώση μου·

ξεμακραίνω από το φως.

Τις χαιρετώ

Από πού κι ως πού Κύθηρα και Τσιρίγο;

Τα Κύθηρα ποτέ δε θα τα βρούμε,

το χάσαμε το πλοίο της γραμμής

Εδώ που τα λέμε, δεν είναι εύκολο να βρει κανείς τα Κύθηρα.

Ούτε ιστορικά ούτε γεωγραφικά.

Πάμε να κάνουμε ένα ταξίδι στα Κύθηρα.

Βρίσκεται στο σημείο που τέμνεται το Κρητικό, το Ιόνιο και το Αιγαίο πέλαγος· οριακά δεν το διεκδικεί και το Μυρτώο.

Διοικητικά θα μπορούσε να ανήκει στην Πελοπόννησο και τον νομό Λακωνίας όμως άνηκε στην Αργολιδοκορινθία, μετακόμισε στην Στερεά και την Αττικοβοιωτία και σήμερα ανήκει στην περιφέρεια Πειραιά.

Γεωγραφικά υπάγεται στα Επτάνησα παρότι η Κρήτη, οι Κυκλάδες και τα νησιά του Αργοσαρωνικού είναι πολύ πιο κοντά από το κοντινότερο Επτάνησο (την Ζάκυνθο).

Εντός Εαυτού

Η ποιητική συλλογή Εντός Εαυτού της Μαρίας Κανδύλη, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Πικραμένος το 2025, είναι ένα βιβλίο που δεν επιδιώκει να εντυπωσιάσει με εξάρσεις και ρητορικές κορυφώσεις. Αντιθέτως, επιλέγει συνειδητά τον δύσκολο δρόμο της εσωτερικότητας και ίσως ακριβώς εκεί να βρίσκεται η δύναμή του: στη σιωπηλή ένταση των λέξεων, στις χαμηλόφωνες εξομολογήσεις, στις ρωγμές που αφήνει να φανούν χωρίς ποτέ να τις κραυγάζει.

Εκάβη

Γιάννη Κίντζιου

Ψυχή μετέωρη στην τρικυμία του χρόνου,

στα σπλάχνα σου φέγγει το πεπρωμένο του κόσμου,

πεδίο βολής εραστών η ύπαρξή σου,

λάφυρο οι κόρες και ναυαγοί είναι οι γιοι σου.