Το παίζουμε παρέα

Μετά το Ο δολοφόνος είναι ανάμεσά μας, ο Ευάγγελος Σαμιώτης φέρνει την καινούργια του δημιουργία με τον τίτλο Το παίζουμε παρέα που φιλοξενείται στο ζεστό θέατρο του Μικρού Κεραμεικού.

Όπως και το Ο δολοφόνος είναι ανάμεσά μας, που είχε αρκετές συνδέσεις με το κοινό, και αυτή τη φορά το κοινό συμμετέχει και πολύ πιο ενεργά προσφέροντας μια διαδραστική κωμωδία που διαμορφώνεται κάθε βράδυ ανάλογα με τη διάθεση του κόσμου.

Ο Αβραάμ Γεωργιάδης και η Μετέωρη πόλη

Η πόλη. Η πόλη είναι μια Κίρκη, μια Σειρήνα, ίσως κάποτε και μια Πηνελόπη να μας περιμένει υπομονετικά.

Η ιδέα των ομηρικών γυναικείων μορφών, μου ήρθε σχεδόν αυθόρμητα πιάνοντας να γράψω αυτό το κείμενο σε πρώτο πρόσωπο. Ένα κείμενο για τον εαυτό μου, το βιβλίο και στο φόντο πάντα μια πόλη μετέωρη. Πραγματική ή φανταστική, στα όρια των εμπνεύσεων του Ίταλο Καλβίνο.

Αριστοτέλης Βαλαωρίτης

Ο Αριστοτέλης Βαλαωρίτης υπήρξε από τους σημαντικότερους, Επτανήσιους, επικούς ποιητές του αρματολισμού κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα καθώς και πολιτικός.

Γεννήθηκε το 1824 στην Αγία Μαύρα Λευκάδας και προερχόταν από την αρματολική οικογένεια Βαλαωρίτη.

Η θετική εξέλιξη των πραγμάτων

Η Θετική εξέλιξη των πραγμάτων στη θεατρική σκηνή Brecht, εξερευνά την πιο σημαντική από τις ανθρώπινες σχέσεις: την οικογένεια.

Eστιάζει στις σύγχρονες οικογενειακές σχέσεις, στη μοναξιά και στα κοινωνικά στερεότυπα, φέρνοντας στο προσκήνιο όσα κρύβονται πίσω από τις φαινομενικά σταθερές ισορροπίες μιας οικογένειας.

Από πού κι ως πού Διόνυσος, Άγιος Στέφανος, Σταμάτα Αττικής;

Η κοινότητα του Διονύσου δημιουργήθηκε το 1979 και πήρε το όνομά της από τα ερείπια του ναού του θεού Διόνυσου που βρέθηκε στην περιοχή. Μετά φτιάχτηκε και η εκκλησία του Αγίου Διονυσίου κι έδεσε το γλυκό.

Όμως η περιοχή έκανε καριέρα στην αρχαιότητα με άλλο όνομα!

Ας τα πάρουμε απ' την αρχή.

Ο θεός Διόνυσος αφού έμαθε την τέχνη της οινοποιίας στη Νάξο ήρθε στην Αττική.

Εκεί τον φιλοξένησε ο Ικάριος, ένας περιβολάρης που φρόντιζε κάποια χωράφια κοντά στην Πεντέλη. Ο Διόνυσος για να τον ευχαριστήσει για τη φιλοξενία τού έμαθε να καλλιεργεί το αμπέλι κι έτσι να βγάζει κρασί.

Ο Ικάριος χωρίς να χάσει χρόνο ξεκίνησε την παραγωγή.

Όταν το βελούδο πέσει

Όταν το βελούδο πέσει, στον Μικρό Κεραμεικό, σε κείμενο και σκηνοθεσία Ισμήνης Σκούταρη.

Παίζουν: Ισμήνη Σκούταρη, Βαμποράκης Μιχάλης, Χαρίσης Γιώργος.

Ένα ψυχολογικό παιχνίδι μυστηρίου, άλυτοι γρίφοι, αλήθειες καλά κρυμμένες ακόμα κι από τους ίδιους τους τους εαυτούς.

Εκείνη τη νύχτα

Γιώργου Αλεξανδρή

Εκείνη τη νύχτα,

τη νύχτα της λειτουργίας και ανάτασης των ψυχών,

της υμνωδίας και σαγήνης των μακαρισμών,

που αναμετριόμασταν με το χρόνο και τον κόσμο

και δικάζαμε βιαστικές τις επιλογές μας,

αστόχαστες τις στάσεις και άγουρες τις συμπεριφορές,

εκείνη τη νύχτα ανακαλύπταμε τη ζωή μας

σε κοντινούς ορίζοντες και μικρές καταθέσεις,

σε όνειρα φτιασιδωμένα κι αδέσποτες προσδοκίες.

Δεύτερη φωνή II: Δηλήδονες

Πλησιάζει η νέα εποχή της κατάργησης της εργασίας; Αυτό είναι ένα τεράστιο ζήτημα, δίχως απλοϊκές απαντήσεις. Κατά τη γνώμη μου η εργασία δεν καταργείται αλλά η αντιπαράθεση προκύπτει μεταξύ της υποχρεωτικής και της εθελοντικής εργασίας, γιατί το έργο πάντα θα είναι και πάνω στην ποίηση στηριγμένο και η τελευταία, με την ευρύτερη σημασία της δημιουργίας, αποτελεί μια –ατομική άμεσα αλλά σε συλλογικό κοινωνικό πλαίσιο έμμεσα και σε διαρκή αλληλόδραση των δύο αυτών επιπέδων– αυτόβουλη προσφορά προϊόντος των ατομικών ικανοτήτων και δεξιοτήτων. Στην ουσία όμως του θέματος, δηλαδή στην τάση των επόμενων τριάντα χρόνων, ο κόσμος χωρίζεται στις ειδικεύσεις των αυτόματων και ημιαυτόματων εργοστασίων και στις μονάδες παραγωγής με κεντρικό όργανο οργάνωσης και λειτουργίας εφαρμογές της τεχνητής νοημοσύνης όπου ο άνθρωπος κυριολεκτικά εξοβελίζεται από το άμεσο πεδίο της εκτέλεσης εργασιακών διαδικασιών εντός εργοστασίου

Πανσέληνος

Ευαγγελίας Αλιβιζάτου

Κραυγάζω για το θάρρος

οι λύκοι συμπάσχουν

και ψυχές ουρλιάζουν.

Ανάσες φοβισμένες, καρδιές εγκλωβισμένες σκοτάδι.

Ο βασιλιάς γυμνός

Ο βασιλιάς γυμνός, στο θέατρο Αργώ, του Γιάννη Παπάζογλου, σε σκηνοθεσία Γιάννη Παπαδογιάννη, με τον Περικλή Λιανό να πρωταγωνιστεί.

Ο Περικλής Λιανός, σε έναν ρόλο-έκπληξη, παίζει αυτόν τον απαιτητικό μονόλογο με επαγγελματισμό, αποτυπώνοντας στη σκηνή τα έντονα συναισθήματα που προκύπτουν από την εξομολόγηση ζωής του ήρωα που υποδύεται.

Σε ένα μοναστήρι, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, έχοντας την ανάγκη να βρει τον εαυτό του, ο Φάνης (πρωθυπουργός), ξεγυμνώνει τα εσώψυχά του.