Aris Papadopoulos Quintet

Το Aris Papadopoulos Quintet ανεβαίνει στη σκηνή του Half Note Jazz Club στις 21 Μαΐου 2026, κουβαλώντας μαζί του κάτι περισσότερο από μια σειρά jazz συνθέσεων. Το Threads μοιάζει με έναν ζωντανό οργανισμό που μεταμορφώνεται συνεχώς πάνω στη σκηνή – μια μουσική διαδρομή γεμάτη ένταση, παύσεις, εκρήξεις και υπόγεια ενέργεια.

Η Στέργια Κάββαλου και το Δεν μένω πια εδώ

Το καλοκαίρι πέρασε με πολλή μετάφραση, λίγη θάλασσα, ένα ταξίδι στο Παρίσι και αρκετές συναντήσεις με μια φίλη που δυσκολευόταν πολύ. Μετά από το διαζύγιό της, είχε στα χέρια της μια δικαστική απόφαση που την ανάγκαζε να φύγει από το σπίτι που γέννησε και μεγάλωσε το παιδί της και πέρασε περίπου σαράντα χρόνια κοινής ζωής. Ήταν άγριο να το βλέπεις, να νιώθεις τη ματαίωση, τον φόβο, την πίκρα, τον θυμό. Ταυτόχρονα μια άλλη φίλη στην ίδια ηλικία, μου είχε ζητήσει να γράψω κάτι για το θέατρο, να το ανεβάσει. Με την Έφη Νιχωρίτη είχαμε συνεργαστεί στο παρελθόν στο έργο μου Άλκηστις, ο μονόλογος της εξώπορτας, οπότε δέκα χρόνια μετά έμοιαζε καλή στιγμή να βρω λίγο χρόνο για να φτιάξουμε μια νέα παράσταση.

«Ηθοποιός σημαίνει πάθος, επιμονή, έρωτας...», Θεοδώρα Μωυσιάδου

Στο σημερινό μας άρθρο φιλοξενούμε την αγαπημένη ηθοποιό Θεοδώρα Μωυσιάδου σε μια απολαυστική συνέντευξη!

Ας γνωρίσουμε όμως πρώτα μερικά στοιχεία για την ίδια από το καλλιτεχνικό της βιογραφικό:

Μάτω

Bραβείο καλύτερης ταινίας κοινωνικού αντικτύπου (Best Social Impact Short Film) στο Golden Reel International Film Festival

Η Μάτω του Νίκου Ζωιόπουλου δεν είναι απλώς ένα ντοκιμαντέρ. Είναι κάτι σαν ψίθυρος που επιμένει. Όχι εκείνος που σε ταράζει, αλλά εκείνος που επιστρέφει. Εκείνος που τον κουβαλάς χωρίς να το καταλάβεις και τον ακούς ξανά αργότερα, όταν όλα έχουν ησυχάσει. Δεν σου μιλάει δυνατά, δεν σε καθοδηγεί, ούτε σου δείχνει τι είναι σημαντικό. Σε αφήνει να μπεις μόνος σου, σχεδόν αμήχανα, σαν να πέρασες ένα κατώφλι χωρίς να σου ανοίξει κανείς. Η κάμερα δεν κυνηγά γεγονότα, δεν βιάζεται, ούτε ψάχνει κορυφώσεις.

Γυναίκες οργανοπαίκτριες ανά τους αιώνες

Από τις αρχαίες αυλητρίδες, στις μεσαιωνικές τροβαδούρους και τις σύγχρονες οργανοπαίκτριες παραδοσιακών οργάνων

Χρυσούλας Διπλάρη

Από τα τέλη του 19ου αι., εντούτοις, κάτι φαίνεται ν' αλλάζει. Οι γυναίκες κάνουν μουσικές σπουδές σε ωδεία, συνθέτουν, διδάσκουν, ασχολούνται ενεργά με τα μουσικά πράγματα. Φτάνοντας στο σήμερα, κι έπειτα από μακρούς αγώνες, οι σύγχρονες Ελληνίδες μουσικοί, κατακτούν όλο και μεγαλύτερο έδαφος αλλά και πάλι, πρέπει να επισημανθεί πως μέχρι πριν από μερικά χρόνια, και δη στην επαρχία, για να φτάσει μια γυναίκα στη δισκογραφία έπρεπε «να τελεί υπό την προστασία» ενός άνδρα μουσικού, ο οποίος να είναι συγγενής της ή να ανήκει σε κάποια μουσική οικογένεια, οπότε είναι πλέον και λίγο καρμική η ενασχόλησή της με τα παραδοσιακά όργανα.

Μνήμες και υπερβάσεις

Γιώργου Αλεξανδρή

Ορμούσε αχαλίνωτη η σκέψη της

στ' άδυτα της ψυχής της

και την απογύμνωνε από αντιστάσεις,

συνειδησιακές συγκρούσεις και φοβίες.

Κι ανέσυρε καλπάζουσες μνήμες.

Μνήμες μακρινές, θολές,

μνήμες κοντινές, διάφανες,

Κοινοί παρονομαστές

Άρη Γεράρδη

Βάδιζα ανέμελος την Πατησίων πρωί

και ξαφνικά, μια καταπράσινη κουρτίνα

σκέπασε πρώτα τα μάτια μου κι έπειτα

το μέσα μου, έτσι, χωρίς αιτία.

Όσο σκεφτόμουν τι άλλο θα μου συμβεί

ένα χαρούμενο μπλε (των ματιών της)

Από πού κι ως πού Πιερία, Λιτόχωρο, Κατερίνη

Η βόλτα μας σήμερα μας βγάζει στην Πιερία. Την έχετε ακουστά;

Όχι;

Όχι;

Σοβαρά τώρα;

Από πού κι ως πού Πιερία;

Μάλλον από την αρχαία λέξη πιαρός που σημαίνει παχύς, εύφορος. Εκεί πρωτοκατοίκησαν, πριν ακόμα από τους Μακεδόνες, οι (παχουλούτσικοι;) Πίερες, μια θρακική φυλή που καλλιέργησε και εκμεταλλεύτηκε την εύφορη γη.

Λούπα

Λούπα, στο θέατρο Καλλιρόης, της Εύης Κολιαδήμα, σε σκηνοθεσία Αλέξανδρου Λιακόπουλου με τους Γιώργη Κοντοπόδη, Μιχάλη Μαραγκό, Μαρία Παπαπάνου, Εύα Μιχάλη. Τσέλο η Έφη Αληγεωργίου.

Λούπα σημαίνει η επαναλαμβανόμενη, συνεχόμενη κίνηση χωρίς αρχή και τέλος.

Λούπα είναι και το όνομα της γάτας του Ατσίγαρου (τρόφιμος ψυχιατρείου).

Στα χρόνια της ντροπής

Πρόκειται για το νέο μυθιστόρημα της Ευθυμίας Αθανασιάδου Στα χρόνια της ντροπής που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Έξη, όπως και τα μυθιστορήματα Στο σεντούκι της ψυχής μου και Τα όνειρα που κράτησα για μένα.

Η συγγραφέας, μετά την Αρετή, την ηρωίδα από Το σεντούκι της ψυχής μου που περνά πολλές δυσκολίες και βάσανα μέχρι να καταφέρει να βρει συμπαραστάτες και τον τρόπο προς αυτά που ονειρεύεται, αλλά και τις αδερφές Θεοδώρα και Ευτυχία από το βιβλίο Τα όνειρα που κράτησα για μένα μαζί με τη Λυδία την βασική της πρωταγωνίστρια εδώ, εξακολουθεί να μιλά για έρωτα, όνειρα.. με μία λέξη για ζωή. Ζωή με απλούς όρους που αφορά απλούς ανθρώπους και που, ωστόσο, δεν είναι ποτέ τόσο απλή, γιατί δεν είναι ούτε εύκολη ούτε ομαλή, καθώς οι ιστορίες των γυναικών, ειδικά εκείνων που έρχονται από παλαιότερες δεκαετίες, «κουβαλούν» τις επιπτώσεις των κοινωνικών συμβάσεων της εποχής τους (κάποιες ισχύουν ακόμα και στις μέρες μας, ειδικά στις μικρότερες κοινωνίες στην επαρχία) και την πατριαρχία, με τον πάτερ φαμίλια που αποφάσιζε για εκείνες και καθόριζε τη μοίρα τους, την πορεία και όλο το μέλλον τους αλλά και τον σύζυγο στον οποίο έπρεπε να είναι υποταγμένες, άρα να ακολουθούν τις προσταγές του.

Οι γυναίκες αυτές βίωναν –ή και βιώνουν– τη μοίρα για την οποία γράφτηκε η Φόνισσα του Παπαδιαμάντη και για την οποία μοίρα έγινε το σύμβολο της φωνής τους, παρά τη φονική της φύση, που δεν δείχνει τίποτα άλλο από την αγανάκτηση και την μοναδική τους απαλλαγή από μια ζωή άδικη, σκληρή, απάνθρωπη, γεμάτη πόνο και συμβιβασμό. Σκεφτείτε μόνο ότι έχουμε μία κατά συρροή δολοφόνο, στυγνή και ψυχρή, που ενώ περνά αβίαστα τα όρια ανάμεσα σε λογική και παραλογισμό, όχι μόνο την καταλαβαίνουμε αλλά τη συμπονάμε σε βαθμό που φτάνουμε μέχρι το σημείο να της συμπαρασταθούμε ή και να την αθωώσουμε!