Σε περιμένουμε καιρό

Το περσινό Μπιζζ, που οργανώνει πετυχημένα τα τελευταία χρόνια το εξαιρετικό θέατρο Επί Κολωνώ, παρουσιάζει, για άλλη μια φορά, τα τέσσερα καλύτερα έργα νέων ηθοποιών/δημιουργών.

Έτσι βρέθηκα κι εγώ για να παρακολουθήσω το Σε περιμένουμε καιρό, μια από τις παραστάσεις που ξεχώρισε από κριτικούς και κοινό σε σκηνοθεσία Βίκτωρος Νασιούλα και Νίκης Χρυσοφάκη.

Προσοχή, μαμά, στο λάμδα

Αυτό που θα αναφέρω σε κάποιους ίσως φέρει γέλια, μα είναι αλήθεια. Όταν ήρθε το βιβλίο στα χέρια μου, δεν είχα αντιληφθεί ότι πρόκειται για συλλογή διηγημάτων. Μη με ρωτήσετε γιατί, δεν έχω απάντηση. Άρχισα να το περιεργάζομαι, να διαβάζω το οπισθόφυλλό του και όταν πια ήμουν έτοιμη να διεισδύσω στα άδυτά του, με έκπληξη αντιλήφθηκα ότι οι ιστορίες ήταν αυτόνομες.

Μου αρέσουν οι συλλογές διηγημάτων.

Σπασμένη κιθάρα

Ευαγγελίας Αλιβιζάτου

Σαν ξεκούρδιστη κιθάρα…

Αυτό νιώθω…

Τη θυμήθηκα σπασμένη.

Έξι χορδές διαλυμένες.

Θέλουν να τραγουδήσουν στον ρυθμό της αγάπης.

Μα δεν συμφωνούν όλες.

Πώς ξεγελάς τον κόσμο, άραγε; Όπως αυτές…

Με ένα ψεύτικο χαμόγελο!

Αντιγόνη

Αντιγόνη, στο θέατρο Κιβωτός, σε σκηνοθεσία Γιώργου Κουτλή. Ο Γιώργος Κουτλής σκηνοθετεί τους μαθητές του, είκοσι νέους, ανερχόμενους ηθοποιούς οι οποίοι λειτουργούν όλοι μαζί ως σύνολο και ως Χορός.

Από την Αντιγόνη του Σοφοκλή, το 441 π.Χ., μέχρι την Αντιγόνη του Ζαν Ανούιγ, το 1942, ο μύθος ζωντανεύει στο τώρα.

Η φυλακή των αθώων

Πρόκειται για ένα εξαιρετικό κοινωνικό μυθιστόρημα που διαβάζεται απνευστί και περιστρέφεται άρτια ευθυγραμμισμένα γύρω από έναν πολιτικό κορμό και εξελίσσεται σε δέκα ξεχωριστά κεφάλαια.

Όνομα μητρός Λίλιθ

Όνομα μητρός Λίλιθ, στο θέατρο Μικρός Κεραμεικός, σε κείμενο και σκηνοθεσία Μαριάντζελας Κατσιαβριά. Παίζουν: Σύλβια Ευστρατιάδου, Μυρσίνη Πετρίδη, Βασιλική Μανουσάκη, Γεωργία Αμανατίδου-Καδόγλου.

Οι τέσσερις μοίρες –Κλωθώ, Άτροπος, Λάχεσις, Τύχη– υφαίνουν τον ιστό της μοίρας, δουλεύοντας αδιάκοπα, καθορίζοντας τις ζωές των ανθρώπων. Κόβουν και κινούν το νήμα πλέκοντας ανάμεσα στις κλωστές τραγικές φιγούρες γυναικών, κραυγάζοντας την πραγματικότητα.

Η στήλη του λόγου

Πλάσματα λατρείας

Ο παγκόσμιος κύκλος των ιερών ζώων

Η κατανόηση της ζωολατρίας από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα

Μέρος 10ο [συνέχεια από το προηγούμενο]

Το αρχικό κίνητρο που κρύβεται κάτω από την ένωση ορισμένων ζώων με ορισμένους θεούς δεν μπορεί πλέον να επισημανθεί, γιατί πιθανότατα αυτές οι ενώσεις, λίγο πολύ, τυχαία αναπτύχθηκαν στους προϊστορικούς χρόνους. Οι εξηγήσεις που δίνονται στην κλασική περίοδο δεν είναι ικανοποιητικές. Ένα σημαντικότερο πρόβλημα είναι η ερώτηση, γιατί οι Αιγύπτιοι θεώρησαν τα ζώα ως ιερά όντα. Οι εξηγήσεις που δίνονται στην αρχαιότητα θα συζητηθούν κάτω από το πρίσμα ότι μόνο μερικές μπορούν να θεωρηθούν αποδεκτές σήμερα.

Δεύτερη ευκαιρία

Μαρίας Καρυτινού

Για όσους προσμένουν να

βρουν την αγάπη, έστω κι

αργά...

Το φως του απογεύματος έπεφτε γλυκά πάνω στα παλιά ξύλινα πατώματα του σπιτιού, δημιουργώντας σκιές που έμοιαζαν να χορεύουν στον ρυθμό μιας σιωπηλής μελωδίας. Η Ελένη, στα πενήντα της πλέον χρόνια, στεκόταν μπροστά στο παράθυρο της κουζίνας, κρατώντας μια ζεστή κούπα καφέ. Έξω, ο κήπος της Αθήνας μοσχοβολούσε από νυχτολούλουδα και ο θόρυβος της πόλης έφτανε στ' αφτιά της σαν ένας μακρινός ψίθυρος.

Για πολλά χρόνια η σιωπή αυτού του σπιτιού δεν ήταν γλυκιά, παρά βαριά, ασήκωτη σαν πέπλο που σκέπαζε κάθε της όνειρο. Μετά το διαζύγιο, κοντά στα σαράντα της, η Ελένη ένιωθε πως το βιβλίο της ζωής της είχε κλείσει οριστικά, αφήνοντας τις τελευταίες σελίδες του λευκές και άδειες.

Η μοναξιά είχε τη σάρκα μιας εσωτερικής παγωνιάς, ώστε ν' αναρωτιέται αν η ύπαρξή της έχει αξία, καθώς όσα γνώριζε τσακίστηκαν στο χθες. Πολλές νύχτες, ακούγοντας τραγούδια που μιλούσαν για χαμένους έρωτες, ένιωθε πως ο Θεός την είχε ξεχάσει σε μια απόμακρη γωνιά του σύμπαντος. Όμως, η πίστη της, αν και τσακισμένη, δεν είχε σβήσει, γι' αυτό και ζητούσε ένα καινούριο μονοπάτι, μια διέξοδο από το κενό που μάστιζε την καθημερινότητά της.

Η αγάπη άργησε μια μέρα

Η αγάπη άργησε μια μέρα, στο θέατρο Πτι Παλαί, της Λιλής Ζωγράφου, σε σκηνοθεσία Ένκε Φεζολλάρι με τις Ηρώ Λούπη, Ιωάννα Παγιατάκη, Λίλιαν Παλάντζα, Πολυξένη Σπυροπούλου, Δανάη Σταματοπούλου, Άννη Τσολακίδου, Μαρία Χατζηϊωαννίδου.

Θα ξεκινήσω λέγοντας ότι είναι από τις καλύτερες παραστάσεις που έχω δει φέτος μέχρι αυτή τη στιγμή που σας γράφω.

Ο Σπύρος Φλώρος Και εγένετο ειρήνη - Και εγένετο φως

Δεν είναι, υποθέτω, εύκολο και, συνήθως, δεν είναι ούτε και επιθυμητό να μιλά κανείς για το έργο του. Όταν δημιουργείς, δίνεσαι με όλο σου το είναι στο έργο σου, καταθέτεις την ψυχή σου μέσα στις λέξεις, στις νότες, στις εικόνες, στα χρώματα, στον πηλό ή στο μέταλλο. Και μετά σιωπάς. Αφήνεις το έργο σου να μιλήσει, να ψιθυρίσει ή να κραυγάσει και να πει ό,τι έχει να πει σε όποιον έχει κάτι να δει, να βιώσει, να ανακαλύψει μέσα σε αυτό. Έτσι, λοιπόν, προσπαθώντας να μιλήσω για το έργο μου, νιώθω αυτή τη δυσκολία, ίσως την επιφυλακτικότητα και τον φόβο για μία ενδεχόμενη οίηση και ναρκισσισμό που ενδέχεται να αναδίδει το γεγονός ότι μιλώ, εγώ, ο ίδιος για το έργο μου.