Οι ιππότες της ομίχλης και Η εκδίκηση της Κρίμχιλντ

Αγαπώ τον κινηματογράφο και ειδικά τις παλιές ταινίες. Κι όταν λέω «παλιές» αναφέρομαι στις πρώτες ταινίες, δηλαδή σε εκείνες του βωβού, από τις οποίες, βέβαια, δεν έλειπε μόνο ο ήχος αλλά και το χρώμα.

Προφανώς και αφορούν κάθε φίλο της μεγάλης οθόνης όπως και κάθε δημιουργό –συγγραφέα, σκηνοθέτη κ.λπ.– με αντικείμενο που σχετίζεται με το σινεμά. Η ιστορία του κινηματογράφου, της έβδομης τέχνης, είναι αναπόσπαστο κομμάτι της σύγχρονης εποχής και έχει μεγάλο και ειδικό ενδιαφέρον – μεγαλύτερο από εκείνο της φωτογραφίας, κατά τη γνώμη μου, αφού ο κινηματογράφος, ως μέσο, είναι πιο περίπλοκος.

Τις βλέπω με μανία τα τελευταία χρόνια, χωρίς εξαιρέσεις, και μελετώ την εξέλιξη αυτής της τέχνης ενώ σημειώνω τις τάσεις και τις ματιές του εκάστοτε δημιουργού ή τις μανιέρες που συναντώ...

Δύο αξιολογότατες περιπτώσεις αφορούν δύο από τις ταινίες του Fritz Lang: Οι ιππότες της ομίχλης και Η εκδίκηση της Κρίμχιλντ. Πρόκειται για μυθολογικό έπος μεγάλης διάρκειας (η δεύτερη ταινία είναι η συνέχεια της πρώτης), με υπέροχα κοστούμια, μουσική και εφέ (στο πλαίσιο των δυνατοτήτων που προσέφεραν οι συνθήκες της εποχής) και ενδιαφέρουσα πλοκή.

Οδοιπόρος

Παντού υπάρχουν χώροι τέχνης που αγκαλιάζουν ουσιαστικά το θέατρο, τη μουσική, γενικά τις δημιουργικές τέχνες. Όχι πολλοί –αυτό είναι γεγονός– αλλά υπάρχουν. Ένας υπέροχος χώρος τέχνης, που φιλοξενεί πολλά και διαφορετικά είδη τέχνης με πολλή αγάπη, είναι το θέατρο ΕΝ-Α στον Κορυδαλλό, φτιαγμένο με πολύ μεράκι και ιδρώτα από την Ελπίδα Αμίτση που έχει στολίσει όλους τους χώρους με μοναδικά είδη τέχνης από όλα τα μέρη που έχει επισκεφτεί· εξωτερικό και Ελλάδα. Η Ινδία, η Μάλτα, το Μαρόκο, η Κίνα, η Πορτογαλία αλλά και κεντήματα από άλλες εποχές διακοσμούν υπέροχα τον χώρο του θεάτρου που εύκολα νομίζεις ότι έχεις μπει σε μια γκαλερί.

Δεύτερη φωνή II: Δηλήδονες

Ένα παιδί της έκτρωσης - Το οιδιπόδειο είχε βάση,

Ρουφηχτό και στα σκουπίδια. - μόνο που ήταν άκρως αντιφατικό

Νομίζουν πως ήμουν - Το συμπέρασμα μετά από πέντε χρόνια ψυχανάλυση

Ατελές, αδιαμόρφωτο - μια ιδιότυπη έλξη μάνας πρωτότοκου

Προς ευκολίαν τους, ανεπιθύμητο ενδεχόμενο - χειριστική από την πλευρά της

Έλα ντε όμως να! ζω - απαξιωτική από την πλευρά μου

Και θα τους βασανίζω - Εκείνη ζητούσε έναν υπηρέτη μάγο

Στους αιώνες των αιώνων - κι εγώ μια μάνα καλλιεργημένη, μορφωμένη

Heaven Adventures

Ένα μυθιστόρημα του Γιώργου Μπιλικά

Το ένα τέταρτο από την Τετραλογία του Ορφέα, του συγγραφέα –και πολυπράγμονα φίλου– Γιώργου Μπιλικά μάς έχει ήδη κρατήσει συντροφιά στο άρθρο για το βιβλίο του Al-Andalus. Αυτό είναι το τρίτο μυθιστόρημα της τετραλογίας, αλλά το πρώτο που είχα διαβάσει. Το Heaven Adventures, με το οποίο θα κάνουμε συντροφιά σήμερα, είναι το πρώτο μυθιστόρημα της τετραλογίας αλλά το τρίτο που έχω διαβάσει. Δεν είναι γρίφος. Το δεύτερο και το τέταρτο –για τα οποία έχω κι άλλα να μοιραστούμε– θα μας κρατήσουν συντροφιά στο μέλλον. Το πώς προέκυψε η αλλοπρόσαλλη σειρά είναι άλλη ιστορία.

Οι περιπέτειες του κεντρικού χαρακτήρα –του γνωστού μας από τη μυθολογία Ορφέα– ξεκινούν από τον Παράδεισο! Πάντα νόμιζα ότι εκεί καταλήγουμε· οι καλοί τουλάχιστον. Πίστευα και δεν ερευνούσα, δηλαδή! Δεν μου φαίνεται πάντως ότι έκανα καλά. Μαθαίνουμε ότι μια χαρά είναι κι έτσι.

Τα κύματα

Τα κύματα, στο θέατρο Nous, της Βιρτζίνια Γουλφ, σε σκηνοθεσία Ένκε Φεζολλάρι. Παίζουν: Άντα Γιαννουκάκη, Μέμος Ρούσσος, Απόστολος Μολεμπιτζής, Ένκε Φεζολλάρι, Αναστασία Τζελέπη, Αθηνά Καραγιώτη.

Έξι φίλοι. Από πολύ νεαρή ηλικία μέχρι τα βαθιά τους γεράματα πορεύονται μαζί.

Φιλίες δυνατές που μένουν αναλλοίωτες στο πέρασμα του χρόνου. Σχέσεις που δοκιμάζονται. Υπαρξιακές αναζητήσεις, ματαιότητα της ανθρώπινης υπόστασης, αγάπη, πάθος, αντιζηλίες.

Κολυμπούν μέσα στη φουρτουνιασμένη θάλασσα της ζωής. Άλλοτε παλεύουν με τα μανιασμένα κύματα κι άλλοτε πάνω στον αφρό της.

Ποιος είμαι; Πού πάω; Τι κάνω; Ρωτούν ξανά και ξανά προσπαθώντας να βρουν τις απαντήσεις.

Σχέδιο Προμηθεύς

Πώς είναι να μπορέσεις να ζήσεις ένα γεγονός από το παρελθόν μόνο που αυτή τη φορά να μπορείς να αλλάξεις το αποτέλεσμα;

Μια στιγμή από το παρελθόν, όπου προστίθεται ένα σημαντικό εύρημα που, έτσι, δίνει τη δυνατότητα για την ανατροπή μιας ιστορίας που κράτησε επτά χρόνια αφήνοντας ανεξίτηλο το στίγμα της δικτατορίας στην Ελλάδα, είναι το θέμα της ιστορίας που φιλοξενεί το θέατρο Καλιρρόης, στην καρδιά της Πλάκας.

Michael

Michael, σε σκηνοθεσία Αντουάν Φουκουά, με τον ανιψιό του Τζαφάρ Τζάκσον στον πρωταγωνιστικό ρόλο.

Η ιστορία ενός από τους πιο επιδραστικούς καλλιτέχνες όλων των εποχών σε μια δίωρη ταινία που εστίασε κυρίως στην πολύ άσχημη σχέση που είχε ο ίδιος με τον πατέρα του. Κακοποίηση, βία, άγριοι ξυλοδαρμοί, μπούλινγκ, εκμετάλλευση.

Αυτά κι άλλα πολλά βίωσε ο Μάικλ Τζάκσον από τον πατέρα του ο οποίος ήταν και μάνατζέρ του.

Cruel World

Εντυπωσιακή τραγουδοποιία και πανέμορφες pop μελωδίες

Το 2026 έχει ήδη μπει πολύ δυνατά στην indie-pop σκηνή και το Cruel World της Holly Humberstone το αποδεικνύει περίτρανα. Το Cruel World δεν είναι ένα άλμπουμ που προσπαθεί να αποδείξει κάτι, αλλά είναι ένα άλμπουμ που συμβαίνει. Και αυτό το κάνει να μοιάζει πιο ειλικρινές, σχεδόν απρόσεκτα προσωπικό, σαν να μην έχει φιλτραριστεί πλήρως πριν φτάσει στον ακροατή.

Αν το προηγούμενο Paint My Bedroom Black ήταν μια ωμή αποτύπωση της εφηβείας –έντονο, αγχώδες και γεμάτο συναισθηματικές εκρήξεις– το Cruel World είναι το επόμενο στάδιο. Όχι απαραίτητα πιο ήρεμο, αλλά σίγουρα πιο συνειδητό. Είναι εκείνη η περίοδος που βγαίνεις από κάτι χωρίς να έχεις καταλάβει ακριβώς τι έμαθες, αλλά νιώθεις ότι κάτι μέσα σου έχει αλλάξει. Η Humberstone τοποθετεί τον εαυτό της σε ένα μεταβατικό σημείο: αφήνει πίσω το σπίτι που τη διαμόρφωσε, τις σταθερές που την όριζαν, και μπαίνει σε έναν χώρο όπου πρέπει να επαναπροσδιορίσει ποια είναι χωρίς αυτά. Αυτή η αίσθηση του «κενού» –όχι απαραίτητα αρνητική, αλλά αβέβαιη– διαπερνά ολόκληρο τον δίσκο.

«Το θέατρο παραμένει μία ζωντανή και αναγκαία τέχνη», Βίκυ Θεολόγη

Στο σημερινό μας άρθρο έχουμε την τιμή και τη χαρά να φιλοξενούμε τη σκηνοθέτη, ηθοποιό και δασκάλα υποκριτικής, την κυρία Βίκυ Θεολόγη!

Ελάτε να γνωρίσουμε κάποια βιογραφικά στοιχεία από την πλούσια προσφορά της στο θέατρο: Η Βίκυ Θεολόγη είναι απόφοιτος του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του ΕΚΠΑ και κάτοχος δύο μεταπτυχιακών τίτλων, στην Ειδική Εκπαίδευση και στο Αρχαίο Θέατρο. Εργάζεται ως εκπαιδευτικός θεατρολόγος στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση Δωδεκανήσου. Είναι ιδρυτικό μέλος και πρόεδρος του Θεατρικού Συλλόγου Δωδεκανήσου, με σημαντική συμβολή στην ανάπτυξη και προώθηση της θεατρικής παιδείας στην περιοχή. Έχει διοργανώσει επί τρία συναπτά έτη το Διεθνές Φεστιβάλ Θεάτρου Ρόδου, ενισχύοντας τη διεθνή καλλιτεχνική εξωστρέφεια του νησιού. Παράλληλα, με τη θεατρική της ομάδα Κουίντα έχει αποσπάσει διεθνείς διακρίσεις σε θεατρικούς διαγωνισμούς εκπροσωπώντας την Ελλάδα.

Ευχαριστούμε πολύ κυρία Θεολόγη που αποδεχτήκατε την πρόσκλησή μας γι' αυτή την συνέντευξη. Θεωρείτε τον εαυτό σας περισσότερο σκηνοθέτη, ηθοποιό ή δασκάλα υποκριτικής;

Ο σκύλος που έκλαιγε βουβά τις νύχτες

Ο σκύλος που έκλαιγε βουβά τις νύχτες, στο θέατρο Auditorium, σε κείμενο και σκηνοθεσία Θέμη Μουμουλίδη. Παίζουν: Μαρία Κατσανδρή, Ιφιγένεια Καραμήτρου.

Μία σύγχρονη, επίκαιρη παράσταση, μια ιστορία της διπλανής πόρτας.

Η ενδοοικογενειακή βία, η κακοποίηση της ψυχής, τα κλειστά στόματα σε μια κοινωνία που στέκεται απλός παρατηρητής χωρίς να λαμβάνει θέση.