Σταυρός και ανάσταση

Μαρίας Καρυτινού

Σε μια ζωή που ο πόνος κυβερνάει,

και η δικαιοσύνη έχει πια χαθεί,

η αδικία τον αδύναμο χτυπάει,

κι η ηθική στον κόσμο έχει ξεχαστεί.

Από πού κι ως πού Πάσχα;

Εννοείται πως τη σημερινή μέρα δεν θα σας αφήναμε χωρίς το κρίσιμο ερώτημα:

Από πού κι ως πού Πάσχα;

Η λέξη προέρχεται από την εβραϊκή λέξη pesach (πέσαχ) που σημαίνει πέρασμα.

Ποιος πέρασε πού;

Φτιάξτε καφέ, βάλτε το αρνάκι και το κοκορέτσι να γυρίζουν στο ρελαντί και καθίστε να σας πω μια ιστορία που αρχίζει τα πολύ παλιά χρόνια.

Όταν οι Εβραίοι πήγαν στην Αίγυπτο στην αρχή περνούσαν ζωή και κότα. Όμως κάποια στιγμή άρχισαν να πληθαίνουν και τότε οι ντόπιοι φοβούμενοι ότι θα τους πάρουν την πρωτοκαθεδρία άρχισαν να στραβομουτσουνιάζουν. Κι έτσι, σιγά σιγά οι Αιγύπτιοι κατάφεραν να υποδουλώσουν τον λαό του Ισραήλ.

Σαν κανέναν ποτέ

NilavroNill Shoovro

Ευτυχώς, δεν διαβάζω ποτέ

τα μυαλά των άλλων, ποτέ…

άνθρωποι που με περικυκλώνουν.

Ξέρω κάθε λεπτομέρεια

των τρόπων τους, και

πώς συμπεριφέρονται.

Αγκάλιασμα

Θα είμαι ειλικρινής. Σε καθαρά προσωπικό επίπεδο, το Αγκάλιασμα κινείται σε μουσικά μονοπάτια που δεν με εκφράζουν ιδιαίτερα. Παρ' όλα αυτά, αναγνωρίζω την συνοχή του άλμπουμ, την ειλικρίνεια της πρόθεσης και τη σοβαρότητα με την οποία προσεγγίζεται το λαϊκό τραγούδι. Όλα αυτά καθιστούν σαφές ότι πρόκειται για μια δουλειά με καλλιτεχνικό βάθος και ξεκάθαρη ταυτότητα. Ελπίζω να μην παρεξηγηθώ. Εκτιμώ πραγματικά την ποιότητα της μουσικής των Κατσαναίων, αλλά το είδος της μουσικής, που υπηρετούν, δεν ταυτίζεται με τα προσωπικά μου ακούσματα και δεν βρίσκεται κοντά στις προσωπικές μου προτιμήσεις.

Το θαύμα της Λαμπρής

Μαρίας Καρυτινού

Σε μια απόκρημνη γωνιά του κόσμου, εκεί που τα βουνά σκύβουν προστατευτικά πάνω από μια χούφτα πέτρινα σπίτια, βρισκόταν ένα χωριό ξεχασμένο απ' τον χρόνο. Σ' αυτό το χωριό, μέσα σ' ένα χαμόσπιτο που 'στεκε οριακά όρθιο στην άκρη του γκρεμού, ζούσε η Αγνή.

Η Αγνή ήταν ένα κορίτσι πλασμένο από σιωπή και υπομονή. Από τότε που θυμόταν τον εαυτό της, η ζωή της ήταν μια συνεχής άσκηση στην αφάνεια. Είχε μάθει να περπατά στις σκιές, να μην ενοχλεί και να μην ζητά ποτέ τίποτα από εκείνα που θα 'θελε να 'χε αλλά γνώριζε καλά πως κανείς δεν ήταν πρόθυμος να της προσφέρει. Η μοίρα τής είχε διδάξει νωρίς πως ό,τι πολυτιμότερο έχουμε το κερδίζουμε με δάκρυα και κόπο και πως η κακία των ανθρώπων μπορεί να το γκρεμίσει μέσα σε μια στιγμή, εκμεταλλευόμενη την παραμικρή μας αδυναμία.

Καλώς ήρθατε στο βιβλιοπωλείο Χιόναμ-ντονγκ

Οι ιστορίες που διαδραματίζονται σε βιβλιοπωλεία, αλλά και εκείνες που υμνούν την ευεργετική δράση των βιβλίων, είναι από τις αγαπημένες μου. Μια τέτοια ιστορία είναι και η σημερινή. Μια ιστορία ξέχειλη συγκίνηση, με ήρωες που οι ζωές τους αναμοχλεύονται με το βιβλιοπωλείο Χιοναμ-ντόνγκ και βρίσκουν πρόσφορο έδαφος να έρθουν αντιμέτωποι με τα θέλω και τις επιθυμίες τους.

Ιδιοκτήτρια είναι η Γιόνγκτζου. Λατρεύει τα βιβλία, διαβάζει βιβλία από μικρή και όνειρό της ήταν να δημιουργήσει ένα πραγματικό βιβλιοπωλείο τόσο σε όψη όσο και σε περιεχόμενο. Θα σταθώ λίγο παραπάνω στη Γιόνγκτζου. Είναι μια γυναίκα δίκαιη, ευφυής και ενδιαφέρουσα. Δεν ενθουσιάζεται εύκολα, διαθέτει χιούμορ και προτιμάει να διαβάζει κείμενα «αιχμηρών» συγγραφέων. Στο ενεργητικό της έχει πιστοποιητικό μπαρίστα, αν και τον τελευταίο χρόνο, για αυτό το πόστο, έχει προσλάβει τον Μίντζουν. Όλες τις μέρες της εβδομάδας εργάζεται και χαλαρώνει μονάχα τις Κυριακές, διαβάζοντας ή χαζεύοντας απλά από το παράθυρο.

Τα κορίτσια δεν πρέπει να παίζουν ποδόσφαιρο

Με την εξαιρετική νουβέλα της Μάρτα Μπουτσάκα με τίτλο Τα κορίτσια δεν πρέπει να παίζουν ποδόσφαιρο πέρασα το απόγευμα του Σαββάτου μου, πολύ ευχάριστα και δημιουργικά, στο πάντα φιλόξενο θέατρο του Μικρού Κεραμεικού. Την σκηνοθεσία έχει αναλάβει ο Αποστόλης Ψαρρός που μαζί με τις Ιωάννα Ανεμογιάννη και Ευγενία Παναγοπούλου πρωταγωνιστούν σε αυτό το έργο που θέλει να πει πολλά που δεν ακούγονται αλλά που πρέπει να ειπωθούν.

Primavera

Primavera, ιταλογαλλική ταινία, σε σκηνοθεσία Νταμιάνο Μικιελέτο, με τους Τέκλα Ινσόλια, Μικέλε Ριοντίνο, Φαμπρίτσιο Σάκι.

Primavera (άνοιξη)

Ήρθε κι έφερε την άνοιξη στις καρδιές των εγκαταλειμμένων κοριτσιών του ορφανοτροφείου Ospedalle della Pietà (Νοσοκομείο του Ελέους).

Ο Αντόνιο Βιβάλντι, ο δάσκαλός τους. Ο βιολονίστας και ιερέας, ένας από τους σημαντικότερους συνθέτες της εποχής του, με τη μουσική του να επηρεάζει πλήθος συνθετών της γενιάς του όσο και τους μετέπειτα.

Δεύτερη φωνή II: Δηλήδονες

Σε θυμάμαι μ' εκείνα τα δάκρυα - Δεν κάνετε κάτι ενδιαφέρον

Στο φως του φεγγαριού - ούτε καν στα κύματα πιστεύετε κι ας τα κοιτάτε

Να σκίζεις - αν ήταν να θέλατε να ζήσετε θα είχατε ήδη πεθάνει δυο φορές.

Τα έτη. - Μα σιγά τα ωά, μέσα στην σκόνη του κόσμου

Πέρασαν τα χρόνια - εσείς ούτε καν κόκκος της

Δίχως να φθαρεί - σ' ένα ντιβάνι της υπεκφυγής μετράτε μύγες

Η αίσθησή σου, - της κληρονομιάς σας τα βαπόρια σαν έπνιξαν

Θεόδωρος Κολοκοτρώνης: Ο Θεός έβαλε την υπογραφή του

Μερικές φορές πηγαίνεις σε μια παράσταση και δεν ξέρεις τι σε περιμένει. Συνήθως βλέπεις κάτι κατώτερο τον προσδοκιών σου, αλλά όχι πάντα. Την τελευταία παράσταση την είχα επιλέξει καιρό τώρα. Βρίσκομαι στο θέατρο Θυμέλη ξέροντας φυσικά ότι θα δω μια παράσταση που αφορά τον Κολοκοτρώνη αλλά πραγματικά εξεπλάγην με αυτό το εξαιρετικό έργο που παρακολούθησα.

Στο φιλικό και ποιοτικό θέατρο Θυμέλη, φτιαγμένο με πολλή αγάπη –κι αυτό φαίνεται από την πρώτη στιγμή όταν περάσεις την είσοδο– βλέπεις χαμογελαστούς ανθρώπους με διάθεση. Ένας χώρος τέχνης που επιλέγει να φιλοξενήσει παραστάσεις που έχουν κάτι να πουν για κοινό που εκτιμά το ποιοτικό θέατρο.