Έντα

Έντα, στο θέατρο Τζένη Καρέζη, των Αντώνη Τσιοτσιόπουλου και Γιώργου Παλούμπη, σε σκηνοθεσία Γιώργου Παλούμπη. Παίζουν: Έλενα Τοπαλίδου, Στάθης Σταμουλακάτος, Ράνια Σχίζα, Αντώνης Τσιοτσιόπουλος, Θάνος Αλεξίου, Παναγιώτα Παπαδημητρίου, Κώστας Φυτίλης.

Ένα πολιτικό-ψυχολογικό δράμα, με καυστικό χιούμορ κι ένα ευφάνταστο κείμενο, με υπέροχη σκηνοθεσία είχαμε την τύχη να απολαύσουμε από ένα καστ αξιόλογων ηθοποιών.

Αγώνες και μεταμορφώσεις μιας γυναίκας

Αγώνες και μεταμορφώσεις μιας γυναίκας, στο θέατρο Τζένη Καρέζη, του Εντουάρ Λουί, σε σκηνοθεσία Αλέξανδρου Σωτηρίου με την Ελένη Κοκκίδου και τον Κωνσταντίνο Γεωργόπουλο.

Το να είσαι γυναίκα στον κόσμο μας είναι ένας καθημερινός αγώνας. Το να είσαι όμως γυναίκα καταπιεσμένη, άβουλη, ντροπιασμένη, φτωχή, απελπισμένη και να προσπαθείς να επιβιώσεις είναι πραγματικός άθλος.

Όνειρό μου, θάλασσά μου

Ευαγγελίας Αλιβιζάτου

Μια θάλασσα στη ζωή μου είχα πάντα.

Όλοι μας

έχουμε μια «πόρτα», άλλοτε κλειδωμένη άλλοτε ανοικτή.

Ο καθένας της δίνει το όνομα που θέλει.

Δεν έβγαλα αντικλείδι – δεν θα το χάριζα

Νέος χρόνος - Πόθοι, ιδανικά

Γιώργου Αλεξανδρή

{Νέος χρόνος - Αθανασία ψυχής η αγάπη}

Νέος χρόνος ήρθε με του Γενάρη το πρώτο λιόφωτο πρωινό.

Έλα αγαπημένη, μαζί να χαρούμε της νέας χρονιάς τον ερχομό.

Όνειρο μαγεμένο να μείνει η αγάπη μας, κρυφό και γιορτινό,

Στο διάβα του χρόνου, τραγούδι να το ακούμε αγγελικό.

Καραμέλες ούζου

Ο Γιάννης Γαλανόπουλος με το πολύ καλό συγγραφικό του ταλέντο έγραψε μια κωμωδία μυστηρίου που διανύει την δεύτερη χρονιά, με σκηνοθέτη τον έμπειρο Σταύρο Νικολαΐδη και με τον ίδιο και τον Βασίλη Κούκουρα επί σκηνής ερμηνεύοντας τους δύο πρωταγωνιστικούς ρόλους. Ο Γιάννης Γαλανόπουλος θα κάνει μια έξτρα εμφάνιση σε έναν ρόλο-έκπληξη όπως και, με την ραδιοφωνική φωνή της, η Κατερίνα Ζαφείρη. Το θέατρο Από μηχανής φιλοξενεί αυτή την ιδιαίτερη κωμωδία που έχει λάβει πολλές και καλές κριτικές και δικαίως.

Ο Τριαντάφυλλος Ε. Λυσιμάχου και οι Ακροατές σύζυγοι

Τι είναι εκείνο που σας ωθεί να γράφετε;

Τριαντάφυλλος Λυσιμάχου: Η γραφή, για εμένα, είναι η ανάγκη να εκφράσω την πραγματικότητα γύρω μου και συγχρόνως τον εσωτερικό μου κόσμο, τον εαυτό μου. Για τον σκοπό αυτόν επιστρατεύω τη φαντασία, τις μνήμες, τις γνώσεις μου. Ανοίγω ένα παράθυρο στη δημιουργικότητά μου, προσπαθώ να είμαι επινοητικός και εφευρετικός. Δεν μπορώ όμως ούτε μία αράδα να γράψω αν δεν εκτοξευθώ πρώτα στο σύμπαν της γλώσσας, να αναμετρηθώ με τις λέξεις. Μέσα στην αγνότητα και τη σιωπή αυτού του σύμπαντος προκαλούμαι για μία εσωτερική κάθαρση αναζητώντας την αλήθεια για τον εαυτό μου. Προσπαθώ συγχρόνως να εισχωρήσω στα κρυμμένα τοπία των χαρακτήρων που επιθυμώ να πλάσω.

Η παρέα της Αρμονίας

Υπάρχουν παραμύθια που απευθύνονται στα παιδιά και άλλα που, με αφορμή τα παιδιά, θυμίζουν στους μεγάλους όσα έχουν ξεχάσει. Η παρέα της Αρμονίας του Μιλτιάδη Γκάγκου ανήκει αναμφίβολα στη δεύτερη κατηγορία. Μπορεί να απευθύνεται σε παιδιά ηλικίας 5-10 ετών, αλλά η συμβολική του δυναμική αγγίζει και τα μεγαλύτερα.

Toxic

Ένα μέλλον εναλλακτικό ή όχι –αυτό άλλωστε θα φανεί– μας μεταφέρει με το νέο έργο του, ο Γιώργος Αγγελίδης, με τον τίτλο Τoxic.

Ένα διαμέρισμα που προστατεύει τους ενοίκους του από τον έξω κόσμο; Ή μια φυλακή που εμποδίζει την ελευθερία του ανθρώπου;

Γερμανικός και αγγλικός ρομαντισμός

Για μία μόνο βραδιά, στον πολυχώρο Διέλευσις, βρέθηκαν στην Κυψέλη δύο σπουδαίοι Έλληνες της μουσικής συμπράττοντας σε μια συναυλία με θέμα τον ρομαντισμό.

Ο Νάσος Μαρτζούκος, μέλος της Καμεράτα από το 1992, έχοντας υπάρξει το νεαρότερο μέλος της νεοσύστατης ορχήστρας, και με συμμετοχές τόσο στην Κρατική Ορχήστρα Αθηνών όσο και στην Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ και την Ορχήστρα των Χρωμάτων, στο βιολί και ο Σπύρος Κουτσουβέλης, έχοντας επιλεγεί από την Βασιλική Ακαδημία Χορού του Λονδίνου, στο πιάνο μάς ταξίδεψαν μουσικά και μας χάρισαν πανέμορφες στιγμές.

Ένα μανιφέστο για το σήμερα: Το φάντασμα της Rolling Thunder Revue!

Ο κόσμος μας είναι πιο διχασμένος από ποτέ. Κι όμως, η μουσική παραμένει μία από τις ελάχιστες γλώσσες που μπορούν να διασχίσουν τα ρήγματα. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Bob Dylan, σε μια στιγμή όπου και ο ίδιος κινδύνευε να απομακρυνθεί από τη ρίζα του, διάλεξε να στραφεί πίσω προς τους ανθρώπους. Δεν τον ενδιέφερε να παίξει σε στάδια γεμάτα με ανώνυμα πρόσωπα. Ήθελε το βλέμμα, την ανάσα και την άμεση αντίδραση. Ένας τροβαδούρος που, όσο κι αν έγινε μύθος, έμεινε τελικά πιστός στο ένστικτο ότι η μουσική είναι συνάντηση και όχι θέαμα. Η Rolling Thunder Revue δεν ήταν απλώς μια περιοδεία. Ήταν μια πράξη αντίστασης απέναντι στο ίδιο του το άστρο, μια υπενθύμιση ότι ο καλλιτέχνης δεν χρωστάει τίποτα στους μηχανισμούς, αλλά χρωστάει τα πάντα στους ανθρώπους που τον άκουσαν, τον στήριξαν, τον κουβάλησαν.