Ο Μουνής

Ο Μουνής, της Λένας Κιτσοπούλου, σε σκηνοθεσία Νατάσας Παπαμιχαήλ, στο θέατρο Olvio. Παίζουν: Καλλιόπη Καραμάνη, Ηλέκτρα Κομνηνίδου, Γιώργος Ντούσης, Γιάννης Οικονομίδης, Χαρά Τσιτομενέα.

Ο μουνής... παρατσούκλι. Κάτι πολύ σύνηθες στην ελληνική επαρχία να φωνάζουν οι συγχωριανοί ο ένας τον άλλον με τα παρατσούκλια τους. Μεγάλωσε σε ένα σπίτι γεμάτο γυναίκες· εξού και το μουνής. Αυτός κι άλλοι πολλοί, όλοι στο χωριό, γνωρίζουν τα καμώματα του διπλανού τους. Οι άντρες στο καφενείο με ένα κομπολόι στο χέρι να σχολιάζουν τα τεκταινόμενα των συγχωριανών και οι γυναίκες στο κομμωτήριο να κουτσομπολεύουν η μία την άλλη.

Η Εύα Λεοντιάδου και το Ξύπνα, σ' αγαπώ

Το Ξύπνα, σ' αγαπώ είναι η πρώτη μου συγγραφική προσπάθεια η οποία πρωτοεκδόθηκε το 2023 και επανεκδόθηκε τον Νοέμβριο του 2025 από τις εκδόσεις Βακχικόν.

Είναι μια ιστορία αγάπης που παραμένει ανεξίτηλη στον χρόνο. Μια ιστορία που μιλά για εκείνους τους δεσμούς που δεν σβήνουν, όσο κι αν η ζωή προσπαθεί να τους ξεθωριάσει. Μια ιστορία για τη δύναμη της αγάπης, της πίστης και της ελπίδας, που επιμένουν, ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές.

Ιθάκη

Ευαγγελίας Αλιβιζάτου

Στα μονοπάτια της Ιθάκης

περνάω τώρα σαν διαβάτης

αγωνιώ για καταιγίδες

βαστάω κουπιά δίχως ελπίδες

Είναι τα βάσανα πολλά

έρχεται αντάρα απ' τα ανοιχτά

μια Πηνελόπη περιμένει

τον Οδυσσέα της προσμένει

Ντάριο Νικοντέμι

Ο Ντάριο Νικοντέμι υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους δραματουργούς και μυθιστοριογράφους της Ιταλίας, με έναν δικό του ξεχωριστό τρόπο γραφής που ίσως δεν έχει τη θέση που του αναλογεί μέσα στο πάνθεον των κορυφαίων δραματουργών παγκοσμίως. Τα έργα του εξακολουθούν να παίζονται και να παρουσιάζουν πάντα ξεχωριστό ενδιαφέρον για τους ηθοποιούς και το κοινό.

Οικογένεια Άνταμς

Μια από τις πιο πετυχημένες παραστάσεις, με όποιον τρόπο κι αν παίχθηκε, είναι η Οικογένεια Άνταμς.

Ξεκίνησε ως κόμικ το μακρινό 1938, ύστερα ως σειρά το 1964 και το 1999, δύο εξαιρετικές ταινίες το 1991 και 1993 με την καταπληκτική Αντζέλικα Χιούστον στον κεντρικό ρόλο και μετά η σειρά Wednesday στο Netflix, που αναφέρεται κυρίως στην οικογένεια με το ομώνυμο όνομα.

Η θέση της τέχνης στην ελληνική κοινωνία

Τι προσφέρει η τέχνη στην κοινωνία; Πρόκειται για ένα ερώτημα που επανέρχεται συχνά στον δημόσιο λόγο, ιδιαίτερα όταν η συζήτηση στρέφεται γύρω από τα επαγγέλματα που δεν εγγυώνται σταθερό εισόδημα ή επαγγελματική ασφάλεια. Η τέχνη, και ειδικότερα οι εικαστικές μορφές της, αντιμετωπίζονται συχνά ως πολυτέλεια ή ως προσωπικό χόμπι, παρά ως ουσιαστικό και αναγκαίο κομμάτι της κοινωνικής ζωής.

Marissa Nadler, New Radiations (Bella Union, Αύγουστος, 2025)

Για κάποιον παράξενο λόγο, η μικρή λεπτομέρεια της ανατροφής της Marissa Nadler στη μικρή πόλη Needham της Μασαχουσέτης προσθέτει μια ιδιαίτερη βαρύτητα στο αιθέριο ύφος των εσωστρεφών folk περιπλανήσεών της. Ανήκοντας σε μία από τις δεκατρείς αρχικές αποικίες της γέννησης των ΗΠΑ τον 18ο αιώνα, οι οικείοι ηχητικοί κόσμοι της Nadler μοιάζουν αυθεντικά συνδεδεμένοι με το φασματικό υπόλειμμα που παραμένει θαμμένο στα μακρόβια φαντάσματα και τις εμφανίσεις της Ανατολικής Ακτής, με την ίδια υποβλητική ενέργεια που λάμπει στα έργα του Edgar Allan Poe ή στην άκαρπη απειλή που στοιχειώνει το Sleepy Hollow.

Λόλα

Λόλα, στο Παλλάς, σε διασκευή και σκηνοθεσία Χρήστου Σουγάρη.

Η θρυλική ηρωίδα της Τρούμπας έρχεται μετά από έξι δεκαετίες και για πρώτη φορά στο θεατρικό σανίδι. Ως ταινία έκανε τεράστια επιτυχία κόβοντας 313.822 εισιτήρια. Στην ταινία τους ρόλους υποδύθηκαν ο Νίκος Κούρκουλος, η Τζένη Καρέζη και ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος, αντίστοιχα.

Άγιος Νεόπλουτος

Διάλογος με τον Πεσσόα
Απέναντι στο βιβλίο της ανησυχίας

Γιάννη Σμίχελη

Εμαθα να ξεγυμνώνομαι, δεν είναι καθόλου εύκολο να προχωράς ανάμεσα στους ανθρώπους γυμνός, όντας ντυμένος κάθε φορά κι άλλη ενδυμασία γύμνιας, γιατί δεν έχουμε ποτέ το ίδιο δέρμα, μήτε και παρόμοιο πρόσωπο, όχι, έχουμε πάντα διαφορετικά πρόσωπα, δεν υπονοώ τα προσωπεία, αδιαφορώ για τους αλλοτριωμένους υποκριτές, όχι, μιλώ για την υποκριτική την απορρέουσα από το φυσικό είναι του κάθε ανθρώπου, από το τούτο του, το κατιτίς του, κοινότυπα η αυθεντικότητα και πρωτοτυπία, η μοναδικότητα έτσι κι αλλιώς ορίζεται με όλα τα κριτήρια της τέχνης, του αυθόρμητου και του κώλου, βαρέθηκα πια την ψυχολογική πιπίλα περί της ατομικής ιδιαιτερότητας του καθενός, άλλωστε και οι ναζί, οι στρατόκαυλοι, οι προδότες, οι δωσίλογοι μοναδικοί κι ανεπανάληπτοι ο καθείς στον τρόπο που εγκληματούσαν και αμετανόητα θα συνέχιζαν αν δεν τους βαράγανε. Δεν γράφω για να βρω την ταυτότητά μου, μήτε να ανακαλύψω τον εαυτό μου, δεν έχω τα λεκτικά εργαλεία για να κάνω λιανά την ουσία μου, όλες οι θεωρίες, προσεγγίσεις, μέθοδοι, τρόποι έκφρασης είναι ξεπερασμένοι, η τέχνη όπως την μάθαμε είναι τελειωμένη, οι γλώσσες –οποιαδήποτε– έχουν φτωχύνει και δεν είμαστε ώριμοι για να γράψουμε σε μια κοινή ευρωπαϊκή γλώσσα, δεν μιλώ για την διεθνή ορολογία των επιστημών, αλλά για την καθημερινή επικοινωνία στο πλαίσιο της ρουτίνας, της επικοινωνίας στις επαναλαμβανόμενες δραστηριότητες της ημέρας, στις κουβεντούλες του πεζοδρομίου, των μαγαζιών, της διασκέδασης, του εμπορίου, των καυγάδων, του φλερτ και των φιλικών συναναστροφών, στο κρεβάτι, στον καναπέ, στην πολυθρόνα, σε μεσημεριανό, βραδινό, πρωινό γεύμα, στο καφεδάκι. Η προφορική γλώσσα, η καθομιλουμένη, η δημοτική, αυτή που εκφέρεται και διατυπώνεται από τους ανθρώπους στις απλές τους στιγμές κι ενασχολήσεις. Το να τονίζουμε την έλλειψη κοινωνικότητας,

Λήθη vs Θύμηση: Δοκιμή Πόε

Ιδανικός εκπρόσωπος της performance που δομείται από θεατρικά στοιχεία δράματος, εικαστικά και σύγχρονα οπτικοακουστικά ερεθίσματα αποτελεί η Λήθη vs Θύμηση με τις Μίκα Στεφανάκη, Κατερίνα Χάσκα και Ραφαέλα Καβαζαράκη σε σκηνοθεσία Κατερίνας Χάσκα.

Μία δημιουργική κατασκευή, στο κέντρο της σκηνής, λειτουργεί ως ομφαλός από όπου γεννιούνται τα άφυλα πλάσματα της παράστασης ή από όπου βγαίνουν στο φως. Ίσως να είναι και μια μήτρα ή το κέλυφος ενός αβγού, ένας κρατήρας ή ένα ρήγμα... όλες οι συνδέσεις που μπορεί να κάνει κάποιος οδηγούν στον ίδιο παρονομαστή.