Πέρσες

Οι Πέρσες του Αισχύλου είναι μια αντιπολεμική τραγωδία που καταγράφει τις συνέπειες της ήττας του Ξέρξη στη ναυμαχία της Σαλαμίνας το 480 π.Χ. Ο Ξέρξης έχει επιτεθεί στην Ελλάδα για να εκδικηθεί για την ήττα στον Μαραθώνα και για τον θάνατο του πατέρα του Δαρείου, αλλά η ναυμαχία της Σαλαμίνας είναι μια μεγάλη συντριβή για τον στρατό του και μια ψυχολογική καταστροφή για τον ίδιο. Όταν φτάνει η είδηση στα Σούσα, ο αντίκτυπος στους ηλικιωμένους και στις γυναίκες θα είναι τραγικός.

Η πλησμονή του ελάχιστου

Γιώργου Αλεξανδρή

Κι όταν αναρωτιόμουν για τ' ανερμήνευτο της χαράς,

την τόση αγαλλίαση στης ψυχής τη δοκιμασία,

ερχόσουν πολύφερνη με μάγια και μαρτυρίες,

εικόνα άχραντη, λυτρωτική στο θράσος των ονείρων

και λόγος αψεγάδιαστος στου λογισμού την τόλμη.

Άγιος Νεόπλουτος

Διάλογος με τον Πεσσόα
Απέναντι στο βιβλίο της ανησυχίας

Γιάννη Σμίχελη

Γεννημένοι από τις ροές ενός αγνώστου παρελθόντος, μια σιγαλιά της βουβαμάρας του περασμένου, μόλις απομακρυνθεί το κάθε τώρα όλα γίνονται σπαράγματα της μνήμης στις δαγκάνες της αμνησίας· αν θυμόμασταν συνειδητά τα πάντα θα είχαμε πεθάνει ζωντανοί με το πρώτο κλάμα της εξόδου μας στο κόσμο, η ιστορία ακόμα και με την τελειότερη μηχανή του χρόνου θα είναι μια κατασκευή, διήγηση της φαντασίας των παροντικών υποκειμενικοτήτων. Όσο η βία είναι το εργαλείο της δράσης τόσο και οι ναοί της γνώσης θα είναι διακοσμημένοι από σπασμένες φιάλες αίματος και πάνω τους οι συνειδήσεις γυμνές θα περπατάνε ή κυλιούνται αναλόγως τις αντοχές τους στις ενοχές. Όλα μια διαρκή αναζήτηση μπροστά σε κλειστές θύρες, έκλεινα τα μάτια ρωτούσα με την οργή της σιωπής μου, γιατί κανένα τείχος δεν παίρνει από λόγια παρά μόνο από εκσκαφέα, μα δεν είχα καμία διάθεση παραβίασης ενός υπερσιτεμένου σκοταδιού από σκοτοδίνες και μπαζώματα. Άλλωστε, αναρωτιόμουν αν πίσω από τις σφαλισμένες πόρτες ζούσαν άνθρωποι ή οι σκόνες τους. Από την στοχαστική πλευρά βλέποντάς το, ίσως τελικά οι τελευταίες να ήταν πιο ομιλητικές απ' ό,τι φαντασμένες ενοχές, φοβίες και διαχείριση αναγκών της αποχαυνωμένης φιλαυτίας. «Όλο ψάχνεται αυτό το παιδί, δεν θα ησυχάσει ποτέ, δεν θα βάλει μυαλό, δεν θα κατασταλάξει», έλεγαν οι γονείς μου και νόμιζα πως ήθελαν να με τσιμεντώσουν στο δάσος με τα καμένα ερείπια. Ούτε καν χορταριασμένα δεν ήταν, συστηματικά και επανειλημμένα τα έκαιγαν και οι εμπρηστές παρέμεναν παντελώς άγνωστοι, σαν να ήταν άφαντοι αν και παρόντες, απουσίαζαν ενώ ενεργούσαν αόρατα κι αποτελεσματικά με τέτοια συνέπεια, ώστε το εκ προμελέτης κατά

Ελπίδες αναγέννησης

Χρήστου Ντικμπασάνη

Χρόνια και χρόνια προσμονή ζωγραφισμένη

σε πρόσωπα χλομά, ρυτιδιασμένα, ιδρωμένα

Χρόνων και χρόνων ιώβεια υπομονή

μέσα στις κόγχες των ματιών

Χρόνων και χρόνων πορεία

ανάμεσα από αστρικά νεφελώματα, κομήτες,

αστεροειδείς, πλανήτες

με μόνο προσάναμμα τα όνειρα, τις προσδοκίες μας

Δημήτρης Ταμπόσης: Μια ζωή σε νότες, ταξίδια και ψυχή

Αν ήταν ταινία...

Η κάμερα ανοίγει σιγά σιγά πάνω στον Δημήτρη Ταμπόση, καθισμένο μπροστά στο πιάνο του. Τα δάχτυλά του αγγίζουν τα πλήκτρα, αλλά οι νότες δεν ακούγονται ακόμα. Το φως πέφτει απαλά στο πρόσωπό του, σκιάζοντας τα μάτια που έχουν δει τόσες χώρες, τόσες σκηνές, τόσες ζωές. Η ιστορία του Δημήτρη δεν ξεκινά στην Ελλάδα, ούτε στο Παρίσι, αλλά στη Βουδαπέστη της παιδικής του ηλικίας, εκεί όπου οι φωνές των άλλων γίνονταν θόρυβος πολέμου και τα όνειρά του σιγοκαίγανε μέσα στο χάος.

Η μετάβαση στην Ελλάδα ήταν μια αχαρακτήριστη εμπειρία. Ένα ταξίδι που σημάδεψε τη μουσική και την ψυχή του. Από τις πρώτες πρόβες με τους SHARKS μέχρι τα μεγάλα κέντρα της Αθήνας, η νεανική του φλόγα δεν έσβησε ποτέ. Το 1970, η απόφαση να φύγει για το Παρίσι ήταν σαν να ανοίγει ένα καινούργιο κεφάλαιο σε μια συμφωνία ζωής που ακόμα γράφεται: εμφανίσεις στο Club Piper, συνεργασίες με σπουδαίους μουσικούς, ηχογραφήσεις και η αναγνώριση που ήρθε με το Poor Soul. Κάθε στιγμή ήταν σαν σκηνή ταινίας, με τις αφίσες στις βιτρίνες της Champs-Élysées να του ψιθυρίζουν: «Αυτό είναι το δικό σου φως».

Ταμπουίνος: Ένα είδος υπό εξαφάνιση

Με αφορμή το βιβλίο της Ειρήνης Τριανταφυλλίδη

Η Ειρήνη Τριανταφυλλίδη διδάσκει σε μουσικά σχολεία και φυσικά είναι και μουσικός. Εκτός από το λαούτο, την κιθάρα και τα διάφορα άλλα όργανα, που παίζει, έχει και εξαιρετική φωνή. Έχω ίδια άποψη για τις δύο τελευταίες ιδιότητές της. Λόγω ηλικίας όμως δεν έχω δυστυχώς άποψη για τις εκπαιδευτικές της δραστηριότητες. Όταν μου δώρισε το βιβλίο της Ταμπουίνος[1] λοιπόν, έμεινα άφωνος. Έτσι κι αλλιώς οι φωνητικές μου δυνατότητες είναι περιορισμένες.

Το τανγκό των χαμένων ονείρων

Ο Γιάννης Παπάζογλου δημιούργησε ένα δράμα που θα προκαλέσει ιδιαίτερες συζητήσεις ανάμεσα στους λάτρεις του ποιοτικού θέατρου διότι απευθύνεται στις εσκεμμένες προσπάθειες των οργανισμών να παύσουν την ελευθερία του ατόμου και στη λειτουργία της κοινωνίας σε ρυθμούς που επιβάλει το σύστημα. Το έργο του Το τανγκό των τελευταίων ονείρων δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τα περιβάλλοντα που δημιούργησε στο έργα του ο μεγάλος συγγραφέας Κάφκα.

Το καταραμένο παιδί

Μια υπέροχη νουβέλα του παγκόσμιας φήμης συγγραφέα Ονορέ ντε Μπαλζάκ, διασκευάστηκε για το θέατρο από τους ταλαντούχους Λάζαρο Βαρτάνη και Στέφανο Παπατρέχα και η ανάγνωσή του στάθηκε αφορμή για ενδελεχή σκέψη και προβληματισμό.

Κάπου στο 1560 στη Γαλλία, την εποχή όπου η διαμάχη μεταξύ Ουγετόνων και εκκλησίας καλά κρατεί, ο κόμης Ντ' Ερουβίλ αποφασίζει να ενωθεί με τα δεσμά του γάμου με την πλούσια και όμορφη νεαρή Ιωάννα. Αυτή η ένωση ελλοχεύει κινδύνους και κρύβει μέσα της εκατέρωθεν μυστικά. Ο κόμης είναι φιλόδοξος και φιλοχρήματος και καλοβλέπει την προίκα της Ιωάννας ενόσω η τελευταία είναι σφόδρα ερωτευμένη με έναν νέο και θυσιάζεται για να σώσει τη ζωή του.

Η Βασιλική Διαμαντή Στον καιρό της προδοσίας

Τι σας ώθησε να γράψετε αυτό το βιβλίο;

Βασιλική Διαμαντή: Ένα παλιό ημερολόγιο, που ήρθε στα χέρια μου, το δέος για έναν μεγάλο, αταίριαστο έρωτα, η αγάπη για τον τόπο μου, η διάθεση να αναδείξω άγνωστες –για τους πολλούς– ιστορικές περιόδους που μάτωσαν την πατρίδα μας.

Πώς βιώνετε την εμπειρία της ανάγνωσης των έργων σας μετά από ένα χρονικό διάστημα, όταν αυτά έχουν τυπωθεί σε ένα βιβλίο και έχει περάσει καιρός από τη δημιουργία τους; Εξακολουθείτε να συμφωνείτε και να έχετε τον ίδιο ενθουσιασμό;

Β.Δ.: Είναι τα πνευματικά μου παιδιά. Ο χρόνος δεν αλλοιώνει την αγάπη, αλλά αν ξανάγραφα την ίδια ιστορία δεν θα την έγραφα ποτέ με τον ίδιο τρόπο.

Χτίσε μία γέφυρα στα σύννεφα

Ένα μυθιστόρημα για την απώλεια, το φως και τη γενναιότητα της ψυχής που διαβάζεται με σιωπή και συγκίνηση.

Το Χτίσε μία γέφυρα στα σύννεφα του Παντελή Μαυρομμάτη, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κάκτος, είναι από εκείνα τα έργα που δεν στέκονται απλώς μπροστά σου ως αφήγημα, αλλά σε κοιτούν κατάματα και σε αναγκάζουν να δεις όχι με τα μάτια, αλλά με την ψυχή.