Οι δούλες

Οι δούλες, του Ζαν Ζενέ, στο θέατρο Άττις - Νέος Χώρος, σε σκηνοθεσία Σάββα Στρούμπου, από την ομάδα Σημείο Μηδέν.

Η Έλλη Ιγγλίζ, η Μυρτώ Ροζάκη και ο Ντίνος Παπαγεωργίου σε ένα προκλητικό κείμενο εξιστορούν την ιστορία των δύο αδερφών οι οποίες περνούν τα πάνδεινα στα χέρια της εργοδότριάς τους.

Η πλοκή στα θεατρικά έργα

Η πλοκή που συνθέτει ο θεατρικός συγγραφέας στα έργα του είναι κάτι που τον έχει απασχολήσει πολύ. Πώς θα εξελιχθεί και πόσο θα αλλάξει. Κατά πόσο θα είναι εξωτερική και πόσο εσωτερική.

Στα έργα του Άντον Πάβλοβιτς Τσέχωφ μπορεί κανείς εύκολα να καταλάβει ότι η πλοκή είναι εσωτερική. Οι ήρωές του, που στην ουσία κατευθυνθούν την πλοκή, δεν έρχονται αντιμέτωποι με συγκρούσεις και εντάσεις. Υπάρχει αυτό το στοιχείο και μάλιστα σε μεγάλο βαθμό, όμως είναι εσωτερικό. Ο ίδιος ο ήρωας συγκρούεται με τον εσωτερικό του κόσμο, με τις επιθυμίες και τα όνειρά του. Μέσα από αυτά τα συναισθήματα υπάρχει η ατμόσφαιρα των έργων του. Επίσης, στα έργα του δεν πρωταγωνιστεί ένας ήρωας αλλά πολλοί.

Η Εύα Λεοντιάδου και Η ελευθερία της Ελευθερίας

Είμαι συγκινημένη που Η ελευθερία της Ελευθερίας, κρατώντας μια βαλίτσα γεμάτη συναισθήματα, ξεκίνησε το ταξίδι της προς τους αναγνώστες.

Η ιστορία του βιβλίου δεν βασίστηκε σε κάποιο αληθινό γεγονός, ούτε την έχω εμπνευστεί από κάπου συγκεκριμένα. Χτιζόταν σιωπηλά μέσα μου για περίπου έναν χρόνο. Την κουβαλούσα χωρίς να την καταγράφω. Απλώς τη ζούσα νοερά, ζωντανεύοντας τις εικόνες και τους διαλόγους. Κάθε ιστορία που γεννιέται μέσα μας, στην αρχή μοιάζει με σκέψη, με αίσθηση, με κάτι αόριστο μέχρι που κάποια στιγμή χωρίς προειδοποίηση, ζητά να βγει προς τα έξω.

Οι ερωτευμένοι

Οι ερωτευμένοι, στο θέατρο Bios, του Σαμ Σέπαρντ, σε σκηνοθεσία Έλενας Πέγκα, με τους Μελία Κράιλινγκ, Παναγιώτη Γαβρέλα, Δημήτρη Καραβιώτη και Νίκο Βατικιώτη.

Αμαρτίαι γονέων παιδεύουσι τέκνα, θα μπορούσε να είναι ο τίτλος της παράστασης κι όχι Fool for love αφού πρόκειται για έναν απαγορευμένο έρωτα που μέσα από την τραγικότητα της κατάστασης βγαίνουν προς τα έξω οι αλήθειες που κρύβουν στις βασανισμένες ψυχές τους οι ήρωες της ιστορίας.

Πέρσες

Οι Πέρσες του Αισχύλου είναι μια αντιπολεμική τραγωδία που καταγράφει τις συνέπειες της ήττας του Ξέρξη στη ναυμαχία της Σαλαμίνας το 480 π.Χ. Ο Ξέρξης έχει επιτεθεί στην Ελλάδα για να εκδικηθεί για την ήττα στον Μαραθώνα και για τον θάνατο του πατέρα του Δαρείου, αλλά η ναυμαχία της Σαλαμίνας είναι μια μεγάλη συντριβή για τον στρατό του και μια ψυχολογική καταστροφή για τον ίδιο. Όταν φτάνει η είδηση στα Σούσα, ο αντίκτυπος στους ηλικιωμένους και στις γυναίκες θα είναι τραγικός.

Η πλησμονή του ελάχιστου

Γιώργου Αλεξανδρή

Κι όταν αναρωτιόμουν για τ' ανερμήνευτο της χαράς,

την τόση αγαλλίαση στης ψυχής τη δοκιμασία,

ερχόσουν πολύφερνη με μάγια και μαρτυρίες,

εικόνα άχραντη, λυτρωτική στο θράσος των ονείρων

και λόγος αψεγάδιαστος στου λογισμού την τόλμη.

Άγιος Νεόπλουτος

Διάλογος με τον Πεσσόα
Απέναντι στο βιβλίο της ανησυχίας

Γιάννη Σμίχελη

Γεννημένοι από τις ροές ενός αγνώστου παρελθόντος, μια σιγαλιά της βουβαμάρας του περασμένου, μόλις απομακρυνθεί το κάθε τώρα όλα γίνονται σπαράγματα της μνήμης στις δαγκάνες της αμνησίας· αν θυμόμασταν συνειδητά τα πάντα θα είχαμε πεθάνει ζωντανοί με το πρώτο κλάμα της εξόδου μας στο κόσμο, η ιστορία ακόμα και με την τελειότερη μηχανή του χρόνου θα είναι μια κατασκευή, διήγηση της φαντασίας των παροντικών υποκειμενικοτήτων. Όσο η βία είναι το εργαλείο της δράσης τόσο και οι ναοί της γνώσης θα είναι διακοσμημένοι από σπασμένες φιάλες αίματος και πάνω τους οι συνειδήσεις γυμνές θα περπατάνε ή κυλιούνται αναλόγως τις αντοχές τους στις ενοχές. Όλα μια διαρκή αναζήτηση μπροστά σε κλειστές θύρες, έκλεινα τα μάτια ρωτούσα με την οργή της σιωπής μου, γιατί κανένα τείχος δεν παίρνει από λόγια παρά μόνο από εκσκαφέα, μα δεν είχα καμία διάθεση παραβίασης ενός υπερσιτεμένου σκοταδιού από σκοτοδίνες και μπαζώματα. Άλλωστε, αναρωτιόμουν αν πίσω από τις σφαλισμένες πόρτες ζούσαν άνθρωποι ή οι σκόνες τους. Από την στοχαστική πλευρά βλέποντάς το, ίσως τελικά οι τελευταίες να ήταν πιο ομιλητικές απ' ό,τι φαντασμένες ενοχές, φοβίες και διαχείριση αναγκών της αποχαυνωμένης φιλαυτίας. «Όλο ψάχνεται αυτό το παιδί, δεν θα ησυχάσει ποτέ, δεν θα βάλει μυαλό, δεν θα κατασταλάξει», έλεγαν οι γονείς μου και νόμιζα πως ήθελαν να με τσιμεντώσουν στο δάσος με τα καμένα ερείπια. Ούτε καν χορταριασμένα δεν ήταν, συστηματικά και επανειλημμένα τα έκαιγαν και οι εμπρηστές παρέμεναν παντελώς άγνωστοι, σαν να ήταν άφαντοι αν και παρόντες, απουσίαζαν ενώ ενεργούσαν αόρατα κι αποτελεσματικά με τέτοια συνέπεια, ώστε το εκ προμελέτης κατά

Ελπίδες αναγέννησης

Χρήστου Ντικμπασάνη

Χρόνια και χρόνια προσμονή ζωγραφισμένη

σε πρόσωπα χλομά, ρυτιδιασμένα, ιδρωμένα

Χρόνων και χρόνων ιώβεια υπομονή

μέσα στις κόγχες των ματιών

Χρόνων και χρόνων πορεία

ανάμεσα από αστρικά νεφελώματα, κομήτες,

αστεροειδείς, πλανήτες

με μόνο προσάναμμα τα όνειρα, τις προσδοκίες μας

Δημήτρης Ταμπόσης: Μια ζωή σε νότες, ταξίδια και ψυχή

Αν ήταν ταινία...

Η κάμερα ανοίγει σιγά σιγά πάνω στον Δημήτρη Ταμπόση, καθισμένο μπροστά στο πιάνο του. Τα δάχτυλά του αγγίζουν τα πλήκτρα, αλλά οι νότες δεν ακούγονται ακόμα. Το φως πέφτει απαλά στο πρόσωπό του, σκιάζοντας τα μάτια που έχουν δει τόσες χώρες, τόσες σκηνές, τόσες ζωές. Η ιστορία του Δημήτρη δεν ξεκινά στην Ελλάδα, ούτε στο Παρίσι, αλλά στη Βουδαπέστη της παιδικής του ηλικίας, εκεί όπου οι φωνές των άλλων γίνονταν θόρυβος πολέμου και τα όνειρά του σιγοκαίγανε μέσα στο χάος.

Η μετάβαση στην Ελλάδα ήταν μια αχαρακτήριστη εμπειρία. Ένα ταξίδι που σημάδεψε τη μουσική και την ψυχή του. Από τις πρώτες πρόβες με τους SHARKS μέχρι τα μεγάλα κέντρα της Αθήνας, η νεανική του φλόγα δεν έσβησε ποτέ. Το 1970, η απόφαση να φύγει για το Παρίσι ήταν σαν να ανοίγει ένα καινούργιο κεφάλαιο σε μια συμφωνία ζωής που ακόμα γράφεται: εμφανίσεις στο Club Piper, συνεργασίες με σπουδαίους μουσικούς, ηχογραφήσεις και η αναγνώριση που ήρθε με το Poor Soul. Κάθε στιγμή ήταν σαν σκηνή ταινίας, με τις αφίσες στις βιτρίνες της Champs-Élysées να του ψιθυρίζουν: «Αυτό είναι το δικό σου φως».

Ταμπουίνος: Ένα είδος υπό εξαφάνιση

Με αφορμή το βιβλίο της Ειρήνης Τριανταφυλλίδη

Η Ειρήνη Τριανταφυλλίδη διδάσκει σε μουσικά σχολεία και φυσικά είναι και μουσικός. Εκτός από το λαούτο, την κιθάρα και τα διάφορα άλλα όργανα, που παίζει, έχει και εξαιρετική φωνή. Έχω ίδια άποψη για τις δύο τελευταίες ιδιότητές της. Λόγω ηλικίας όμως δεν έχω δυστυχώς άποψη για τις εκπαιδευτικές της δραστηριότητες. Όταν μου δώρισε το βιβλίο της Ταμπουίνος[1] λοιπόν, έμεινα άφωνος. Έτσι κι αλλιώς οι φωνητικές μου δυνατότητες είναι περιορισμένες.